Schuld per huisdier?

Ik was vorige week weer even bij de dierenarts. De dierenartsen hebben ook steeds meer te maken met de schuldsanering en alles wat daarmee samen hangt. Mensen zijn zich er nog altijd niet goed bewust van wat een huisdier kost. Hoeveel zal de schuld per huisdier per land bedragen? Nemen ze dit gegeven ook mee in Brussel? Als er maar geen naheffing komt, lol. Gelukkig zijn huisdieren zich er onbewust van dat ze een schuld hebben, zolang ze verzorging krijgen. Het kan natuurlijk dat je al een huisdier had voordat je zelf in de schulden terecht kwam, of je financiën veranderden. Ik begrijp ook heel goed dat als je niet veel meer hebt een huisdier een grote troost kan zijn. Over het algemeen klagen en zeuren dieren niet en ze zijn je trouw. In mijn omgeving is ook alweer een groep mensen die iets hebben opgericht voor mensen die de kosten voor hun huisdier niet meer kunnen betalen. Voor het huisdier mooi en voor de eigenaren een verlichting. Het is met samenwonen, met trouwen, met kinderen krijgen, scheiden, overlijden, je ziet steeds meer voorlichting vooraf komen. Mensen bewust maken van. Ik vind het goed voor de basiskennis die je iemand bijbrengt maar ik vraag mij dan wel af of het in de praktijk werkt. Geen uur is voorspelbaar in het leven, dingen gaan en lopen vaak heel anders als dat je zou verwachten. Het maakt misschien wel dat je door die basiskennis beter kunt omgaan met veranderingen. Als ik toen had geweten wat ik nu wist…

Ik liep een tijdje geleden in Spanje tegen een soort van huisje aan voor zwerfkatten. Ook hier in ons land hebben de dieren het dan relatief goed. Op wat gekken na die bewust dieren mishandelen valt het hier nog reuze mee. In Spanje was er iemand die de zwerfkatten daar van water en eten voorzag. Af en toe worden er in wat gebieden katten gevangen en afgemaakt en dat is zielig, de kat kan er niets aan doen, de mens wel. Als je geen zwerfkatten wilt dan moet je ze ook niet op straat dumpen. Wij hebben (of hadden) een ganzenprobleem, zij een kattenprobleem. Een collega van mij zet zich weer in voor Brook, voor het welzijn van werkdieren in het buitenland. Brooke Hospital for Animals geeft gratis diergeneeskundige hulp aan werkdieren, met eigen klinieken en mobiele klinieken. Daarnaast leiden ze mensen uit lokale gemeenschappen op tot veeartsenkundige hulpverleners die eerstelijnshulp kunnen verlenen. Door het welzijn van werkdieren te verbeteren, helpen ze ook de mensen die voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van hun paard of ezel. En zo doen heel veel mensen samen gelukkig goed werk voor dieren.

Met tijd is tijd te koop

Ik krijg zo af en toe post binnen op naam waar ik niet om gevraagd heb. Ik wil dan af en toe voor de lol nog wel eens bellen met de vraag wiens bestand ze hebben overgenomen, is lollig. Je kunt het ook positief bekijken en misschien willen ze je bewust maken van iets. Het ging over het hypotheek gesprek bij een bank vanaf je luie bank thuis. Je kunt gewoon in je oude broek blijven zitten en hoeft je niet meer op te doffen om de deur uit te gaan. Een van de voordelen die in mijn ongevraagde post stond. Ik had er persoonlijk nog een ander voordeel in gezet, personeel wiens hoofd alleen nog te zien is via de webcam kan dus in korte broek met korte mouwen en getatoeëerde armen en benen zijn werk doen. Mensen met een lichamelijke zichtbare handicap kunnen ook dit werk doen voor zover ze daar zelf nog twijfels over hadden. Mensen worden dus niet meer beoordeeld op hoe ze eruit zien maar op hun kennis en hoofd, al een hele vooruitgang. Alle gekheid op een aardbol (stokje is zo van vroeger…), het is de toekomst en het nu. Iedereen mag lekker doen waar hij of zij zich het beste bij voelt, totdat je echt verplicht over moet. We kopen tijd zodat we de tijd die we overhouden in een oude broek op de bank kunnen doorbrengen, quality time.  En de mensen die door de techniek bij deze bank op straat komen te staan, wat gaan zij met hun quality time doen? Ik zou over een tijdje wel eens een onderzoek willen zien wat mensen met de tijd doen die de vooruitgang ze bespaart. Wat doe je bewust met de tijd die thuis overblijft?

Je zou die tijd bewust kunnen besteden aan een bezoekje aan je ouders of grootouders. Ik zag laatst ook wat beeldmateriaal voorbij komen over dingen van de toekomst. Kussens, beren, schilderijen die dementerende ouderen het happy gevoel kunnen geven. Allemaal erg leuk verzonnen, echt waar, toch ontbrak er nog iets. Iets wat eigenlijk ook al zo oud is als de weg naar het Teylers Museum. (Rome is zo van vroeger…) De tweelingrobot voor ouderen. Veel ouderen krijgen geen bezoek van hun kinderen en daar hoef je niet eens dementerend voor te zijn. Als je nu een kloon maakt met de stem en de gedragingen van het echte kind dan los je weer een probleem op. Is altijd in huis en kan altijd met de ouder praten, hoe simpel kan het zijn. Hebben de kinderen nog meer quality time, rest alleen nog de vraag of de ouderen dit als quality ervaren.

Met geld is alles te koop daar, waar ik het overigens niet mee eens ben, gaat worden met tijd is tijd te koop. Blijft natuurlijk, waarom willen we meer tijd? Tijd om nog meer van het leven te genieten en waarom genieten we dan nu niet? Leuke vraagstukken waar ik nou van geniet.

Zeker

Ik was gisternacht nog in de weer met Jean-Paul Sartre, ik wist niet dat hij uit Parijs kwam. Je kunt gelukkig niet alles weten en van alles weten ga je zeker niet blijer worden. Ik mis iets bij deze filosoof, een beetje star. Niet in de afzondering zullen we onszelf ontdekken, maar onderweg, in de stad, in de menigte, als ding onder de dingen, als mens onder de mensen. Deze uitspraak van hem is dan wel weer zinnig wat mij betreft. Wat ik dan wel weer humor vond is dat hij de Nobelprijs voor de literatuur niet wilde hebben omdat de prijs hem van zijn vrijheid zou beroven en hem op een voetstuk zou plaatsten. Een van mijn eerste grote mensen boeken in kindertijd was De Mandarijnen van Simone de Bouvoir, ook zij woonde in Parijs en was de vriendin van Sartre. Jim Morrison ligt begraven in Parijs, wist ik ook niet. De laatste tijd is het mij opgevallen dat onze politieke kopstukken het stopwoordje zeker weer uit de kast hebben getrokken. Moet je ook weer mee oppassen want niet veel is zeker en je kunt niet alles weten en of het dan nog zeker is, wat een pret, zeker.

Ik ben er eens mee aan de slag gegaan in de praktijk en als ze dan bij de groenteman vragen: anders nog iets?” Zeker gaat dan niet op als je niets meer wilt hebben. Aan de kassa is het dan wel weer een leuke, als de caissière het bedrag noemt dan zeg je: “zeker?” Alleen het gezicht van de caissière vrolijkt je dag zo helemaal op. Zeker, onzeker, twijfel het hoort allemaal bij het leven. Ik probeer meestal logisch na te denken met wat aanvulling vanuit het zintuigen gebied en gevoel en dan nog zijn dingen niet altijd zeker, zeker niet. Je kunt met het woord zeker echt alle kanten op, zeker.

In de nacht kwam ook opeens de vraag bij mij op of het voortbestaan van cabaretiers nog wel zeker is. Zal het een tijdelijke periode zijn waar wij nu met zijn allen hinder van ondervinden of gaat het een zeker blijvertje worden. Moet je de humor die van oorsprong bij een land hoort, anders gaan invullen of gaan benaderen? Ik weet het niet zeker. Humor gaat steeds meer als kwetsend ervaren worden, wel raar, je moet dus steeds bewuster nadenken met het schrijven van je teksten want voordat je het weet is iemand gekwetst of voelt zich aangesproken. Een leven zonder kwetsen bestaat niet. Ik begrijp jou niet en jij begrijpt mij niet is zo van het nu. Ook hierin zijn we met zijn allen aan het zoeken, wat kan wel en wat kan niet. Het is nog onzeker welke kant het op zal gaan. Ik vind dat we ook weer niet moeten gaan doorslaan met zijn allen, leuker gaat het leven er anders niet op worden, zeker.

Nieuwe doekjes maken schoon

Ik moest gisteren erg lachen om een vraag die aan een leerling was gesteld. Op welke kaart kijk je voor het weer? Zij vond dat er van de drie antwoorden er niet een juist was en met pen zette zij daarom het antwoord er zelf maar onder: ik kijk op buienradar. Volgens mij was ze negen jaar oud, geweldig! Een van mijn vriendinnen sprak laatst haar zorgen uit over twee leerlingen die een lagere beroepsopleiding doen. Het beroep waar zij nu voor leren en bijna voor klaar zijn daar is geen werk in. Deze twee vinden het werken in de praktijk naast de school maar stom en ze begrijpen niet zo goed waarom ze van onder af aan moeten beginnen. Geen werk in de sector en geen werk mentaliteit, ik schrijf bewust even niets. Het is wel een leuke, hoe gaan we het onderwijs vernieuwen en wat zijn over tien of twintig jaar de beroepen van de toekomst? We gaan dan eindelijk een nieuw doekje door het onderwijs halen? We zitten in een tijd dat vooruit plannen erg moeilijk is want het kan alle kanten opgaan en een plan zal continue bijgesteld moeten worden. Als de wortel maar goed is dan blijft de oorspronkelijke stam wel staan. De takken zullen alleen soms anders gaan hangen of waaien en in het ergste geval afbreken…

Het is af en toe best leuk om wat geschiedenis te vernemen van iemand. Zo was er vroeger ook al mond en klauwzeer en je mocht alleen niet in de stal komen, de rest van het leven ging gewoon door. In het nu ondenkbaar. Beesten gingen dood en vaak aten de mensen het vlees tegen een lagere prijs nog gewoon op. Vroeger had iemand 50 koeien en 20 kippen en waren er nog niet zoveel mensen in Nederland. Nu veel meer dieren en veel meer mensen en dus moeilijker onder controle te houden? Mocht er nog een professionele kippenboer bestaan met 20 kippen in een grote schuur, laat het mij gerust weten, ik kom kijken. Zo waren er door de jaren heen veranderingen in voer, medicatie en in bemesting bij de dieren. Zullen we daar in het nu de vruchten van gaan plukken? Zoet of zure vruchten? Virussen, bacteriën en ziektes komen terug bij de mensen en we zijn o zo bang dat medicijnen straks niet meer aanslaan. Als je de geschiedenis bekijkt dan zijn er altijd momenten geweest dat de overbevolking door ziektes weer afnam. Ratten en muizen zijn van alle tijden en door de overbevolking en al het gewroet in hun grond komen zij weer eens bij ons kijken. Ik kwam laatst nog een verdrietig konijntje tegen, net buiten een lap grond waar ze in haar voormalige holletje aan het heien waren. “Waar moet ik heen?” Dan moet je zo’n konijntje helemaal gaan uitleggen waar de beschermde natuurgebieden zijn, gekker kan toch niet. Of toch wel, ik heb het konijn gelijk even gevraagd hoe vaak ze het vaatdoekje in de was doen in de konijnenwereld. Het beest zei terecht: “weet je dat nou nog niet en heb je niets beters om je mee bezig te houden?”

I think it my way

Het is avond en donker en voor alle zekerheid doe ik nog mijn muts op en ik glip snel als een schim in het donker naar buiten. In de auto alle deuren dicht, niet tanken en met niemand contact maken. Bij mijn afspraak aangekomen, snel de auto uit en ik vlucht bij haar naar binnen toe. Leven in het donker van de welvaartsmaatschappij en bedreigd en aangevallen door mensen en hun producten. Bij mijn vriendin kan ik eindelijk uithuilen en ontspannen. Vertel maar Ing, vertel maar je verhaal, lucht op.

Voedselbank? Is toch voedsel of ben ik gek? We hebben in dit land Speelgoedbanken, Kledingbanken, Kringloopwinkels en voor al wat over blijft Stichtingen en andere goede doelen. Je struikelt erover in dit land. Bij onze Voedselbank hebben wij ook non food spullen, meestal niet te verkopen producten van bedrijven of van inzamelingsacties van scholen en bedrijven. We produceren zoveel wereldwijd dat we het niet meer kwijt kunnen, weeeehhhh. En de mensen kopen steeds weer iets nieuwer dan nieuw en zo komen al die spullen ook weer op straat, weeeeh. Zo langzamerhand is het idee aan het ontstaan dat mensen bij de Voedselbank ook geen non food spullen hebben. Misschien zelf aan meegewerkt maar het loopt nu volledig uit de hand, weeeeeh. Kijk, dat wij de mensen als extraatje met de feestdagen of verjaardagen wat cadeautjes willen geven komt vanuit onze goede harten. We hebben een paar aardige bedrijven die dat regelen en dan zou je zeggen punt. Nee, iedereen wil nu cadeautjes aanbieden aan de Voedselbank, weeeeh. Misschien kan een bedrijf wat paarden en wagens leveren zodat de mensen het mee kunnen nemen naar huis… Telefoontjes, mails en zelf op straat voelt het niet meer veilig, iedereen wil wat doen en wat kwijt, weeeeeeh. Zelfs cliënten van de Voedselbank willen acties beginnen en dan ben ik zeker gek als ik dan denk, ga eerst zorgen dat je bij ons vandaan komt of ga in onze Voedselbank kas helpen? Doe iets en breng een verandering teweeg, de verandering zit niet in meer spullen.

Ik kan er niet meer tegen en het gaat toch helemaal niet om cadeaus? Als iedereen nu eens mensen zou uitnodigen die alleen zijn met de feestdagen en ze aan tafel zou nemen, is toch veel meer waard dan cadeaus? Als iedereen zich eens van zijn medemens bewust zou zijn dan gaat de wereld toch veel blijer worden? Een dak boven je hoofd, voedsel en warmte en gezelligheid zijn toch meer waard dan cadeaus? Ik mocht ook mijn schoentje zetten van iemand en ik had net twee berichten binnen gekregen van mensen en dat het goed met ze ging, voor mij meer waard dan een schoentje zetten, dag schoentje. Overal in de wereld haten mensen elkaar, bewust of onbewust, kunnen niet met elkaar omgaan. Dat wil ik in mijn schoentje, dat mensen dat wel gaan doen, weehhhh.

Mijn vriendin sloeg een arm om mij heen en ik was het kwijt. We gingen weer lol maken en zonder weer in huilen uit te barsten kon ik haar opmerking bij het naar huis gaan wel hebben. “Het is ook goed hoe jij denkt maar het gaat je niet lukken als de mensen het zelf niet kunnen of willen inzien.” Tja, gewoon accepteren dus, lol.

In het donker, in de auto, naar huis toe, muziek op, troost, I did it my way.

I think it my way, schrijvend.

Verdragen

Ik had gisteren een pret dag en om de pret iets te drukken maar even wat boeken tussendoor gelezen. Een boek van Dr. Joh. von Buttlar met als titel,  Het nieuwe paradijs, Terravorming: de laatste uitdaging van de mensheid. Hoeveel onze planeet eigenlijk nog kan verdragen, ging het ook over. En ik moest gelijk terugdenken aan de beelden van kinderen op een plein bij de intocht van die man met die witte baard. Hoeveel kan onze planeet nog verdragen? In het boek ook een stukje over de Club van Rome waar ik het al een keer eerder over had, wijze mensen. Een heerlijk boek als je net zoals mijn persoontje nog kunt lachen na de laatste bladzijde. De laatste uitdaging van de mensheid, het voelt voor mij alsof we er middenin zitten nu. Toekomstmakers zijn zo van het nu en daar ging het in het volgende boek ook over van Rein de Wilde met als titel, De Voorspellers, een kritiek op de toekomstindustrie. Ik ga nog een nachtje over dit boek nadenkslapen, lol.

Ik probeerde gisteren ook toekomst te creëren en ik werd ingehaald door een computer. Alsof ik even terug was in de tijd, rijden in een kleine slimme auto op een industrieterrein. Het deed mij denken aan mijn illegale rijlessen vroeger ergens in een polder in niemandsland. Ik kon al rijden voor mijn eerste rijles, mijn toekomst al vooruit, lol. Ouder en wijzer en nu met rijbewijs, lekker bochtjes maken in een slimme auto. Ik was slimmer en haalde de euvels er zo uit en op het laatst toch verloren van de toekomst. Na in stilstand wat dingen getest te hebben gingen de deuren niet meer open… Helemaal dubbel en ik zag ons de brandweer al bellen om twee mensen uit een slimme auto te bevrijden. Toen de ramen gingen beslaan was het euvel verholpen door op de rem te gaan staan. Soms kun je misschien beter eerst de instructieboekjes van een auto lezen in plaats van echte boeken, slimmer…  Zoals die man met die witte baard zei: “alles komt altijd weer goed.” Verloren van een zelfdenkende boordcomputer, hoeveel kan een mens verdragen!

Ik zou zo bij de PvdA kunnen want ik ben vaak onder de mensen, ook buiten verkiezingstijd, lol. Verbazing onder de mensen over de twee mensen die nu hun eigen partij gaan oprichten. En dan hoor je ook: “straks hebben we de eerste Moslimpartij?” Mensen vol verbazing en op welke planeet heb je dan al die tijd gezeten… Wat zouden de mensen vroeger hebben gedacht toen het CDA en het CU er kwamen, ook vol verbazing en ongeloof toen? Meegaan in het nu en alles staat of valt met hoeveel kunnen mensen samen dragen en verdragen, geen boek voor nodig.

Liefde gaat door de maag

Vandaag is de dag waar je met een eigen mening niet over schrijven mag. Tuurlijk, het mag wel maar de bedreigingen zijn dan snel. Een verhaal over een boot met mensen die vandaag in Nederland aankomen, een verhaal voor kinderen om bij weg te dromen. Uiteindelijk gaat het de kinderen maar om twee dingen, de gezelligheid en wat kan er weer bij de rest van mijn speelgoed dingen. De volwassenen maken zich druk en de kinderen interesseert het allemaal geen …. Ik hoor veel mensen die zich afvragen of wij in Nederland geen andere dingen hebben om ons druk over te maken, bijvoorbeeld de werkeloosheid die een ieder gaat raken. Of de toestand in de wereld met alle oorlogen, je kunt bij de meeste mensen de tranen niet meer drogen. Mijn zaterdag is begonnen en het onderstaande verhaal is eens niet verzonnen…

Ik start vandaag mijn dag met een bakje blanke vla met daarin cruesli met bruine chocolade stukjes. Ik vul het bakje van mijn huisdier met bruine brokjes. Na het opeten van dit alles ga ik naar mijn kledingkast en ik kies een jasje uit met alle kleuren van de regenboog erin, gewoon omdat het een vrolijk jasje is. Later even lekker wakker worden met een witte mok met zwarte koffie erin en ik twijfel tussen de stroopwafel en de jodenkoek, allebei lekker. Ik kies nu de stroopwafel. In de middag een wit broodje met donkere zwarte pure hagelslag erop met een beker roomwitte melk erbij. In de middag een kopje zwarte thee met een jodenkoek, heerlijk genieten. Ik zet in de avond mijn delfts blauwe eetbord op tafel met voedsel erop in alle kleuren van de regenboog. Het ene komt uit Nederland en het andere komt uit het buitenland, allemaal lekker. In de avond weer pikzwarte koffie en ik eet later een stuk of wat zwarte dropjes op, genieten.

Mijn maag heeft net als mijn persoontje niets met kleuren en is multicultureel. Mijn maag heeft respect voor al het voedsel ongeacht de naam of de kleur van het voedsel. Mijn maag staat overal voor open en protesteert alleen bewust als het voedsel niet goed is en niet door de beugel kan. Ik verander dan de samenstelling van mijn voedsel, zoek een oplossing. De liefde gaat door de maag. Laat de magen de wereld besturen in plaats van de breinen.

Schoolr(eis)je

Afgelopen week kwam een van de zonen van mijn vriendin thuis met de aankondiging van twee studievakanties met school. De eerste was nog niet verplicht, de tweede wel. Dure reizen naar het buitenland en in eerste instantie denk je dan: de hele klas gaat en dus wat zielig als mijn zoon niet mee kan. Heel voorzichtig ga je dan toch eens bij andere ouders informeren en wat blijkt, ook zij zien de kosten niet zitten. Veel ouders kunnen eigenlijk de kosten niet meer betalen voor deze reisjes. Om de boel nog leuker te maken, de zoon van een andere vriendin kwam ook thuis met een happy vakantie samen met zijn klas. Met de hele klas op wintersport en in de vakantie. Een dure aangelegenheid en alles bij elkaar met de aanschaf van spullen erbij zo’n duizend euro. De school sloopt ook nog eens bewust het gezinsgevoel in de vakantie. Er zijn ouders die niet happy zijn met deze vakantie omdat ze zelf goedkoop weg hadden willen gaan met het hele gezin, samen. Ook gezellig thuis blijven vinden de meeste ouders en kinderen helemaal niet naar, de kinderen moeten immers al zoveel.  (Druk, drukker en aller drukst.) Deze school is echt te lollig want ze vragen steeds om bijdragen van ouders en vorig jaar kwamen ze zelfs tekort. Ze denken zelfs dat ze kunnen bepalen aan de hand van het beroep van een ouder, hoeveel de ouder dan kan bijdragen. Het moet niet gekker worden. Het voelt als een straf als je kind goed kan leren en je de extra’s eigenlijk niet kunt betalen. Of wilt betalen want steeds meer ouders vinden al die uitstapjes de grootste onzin. Later als ze echt volwassen zijn dan hebben ze de hele wereld al gezien…

Er is dus een probleem, de ouders slapen minder lekker omdat zij zich druk maken over het financiële gedeelte. Ik ben misschien gek, maar waarom het probleem bij de ouders laten? De school wil iets en als je daar als ouders niets van zegt dan gaan die ogen daar ook nooit open. Je zou een gesprek kunnen aanvragen op school en eens kunnen praten over de veranderingen in deze tijd. Misschien zien de mensen op school zelf niet in dat niet iedereen nog de flappentap in de tuin heeft staan? En dan het kind zelf, waarom zou je als ouder zo’n vakantie moeten betalen? Laat de kinderen zelf eens iets bedenken om geld te verdienen voor hun vakantie. Wat is er mis om tegen een kind in het walhalla Nederland, eerlijk te vertellen dat je het geld voor zoiets niet kunt vrijmaken en zeker niet wilt lenen voor zoiets? Blijkbaar leren ze dat de kinderen nou weer net niet op school… En misschien niet geheel onbelangrijk: wat wil het kind zelf.

Kinderen die wel financiële steun krijgen van hun ouders kunnen alles en andere kinderen zullen er zelf voor moeten werken, lenen en knokken. Om het een beetje te relativeren, het is altijd al zo geweest en de omwenteling in betaalbaar onderwijs voor iedereen die komt er nog niet lekker door. Veel scholen zijn bedrijven en het gaat ze om de winst van de hoge resultaten van de leerlingen. Dat niet iedereen daar gelukkig mee is dat zal ze een jojo wezen. Vooral blijven kijken naar wat wel kan want een krantenjongen kan ook een miljonair worden. Niet dat je daar tegenwoordig weer zo blij mee hoeft te zijn, dat is weer een ander verhaal. Gewoon je eigen weg volgen en met een beetje geluk kom je er dan ook wel.

Snakken naar iets goeds

Ons land had de afgelopen maandag de landelijke herdenking van alle slachtoffers van vlucht MH17. Iedereen kon zijn verdriet delen. Wat moet je zeggen als mensen zitten te wachten op nog meer lichaamsdelen en een lichaam? Je kunt niets zeggen. Wachten tot er een streep onder het zoeken naar de lichaamsdelen komt en dan pas kunnen de kisten dicht en kan er iets worden afgesloten. Wachten tot iemand straks gaat zeggen: “wij hebben onze best gedaan en meer kunnen wij niet vinden.”  Een van mijn vriendinnen kijkt sinds het gebeuren geen nieuws meer op de televisie, ziek van het nieuws geworden, van al het gespin en gedraai. “Je weet nu hoe ze met je omgaan als Nederlander na zoiets.” Vertrouwen is moeilijk terug te winnen en er zullen weer goede herinneringen voor nodig zijn die de oude nare herinneringen verdringen. Eigenlijk snakken Nederlanders en de rest van de wereld eens naar iets goeds, een blijvertje. Zolang de herinneringen blijven zullen de slachtoffers niet vergeten worden. Ook afgelopen week, de herdenking van de val van de Berlijnse Muur. Herdenken, het is goed voor het samen gevoel. Mensen delen soms hun verhalen met mij, want die verhalen mogen niet verloren gaan. “Als wij er niet meer zijn, wie vertelt dan onze verhalen door?” Het is iets waar veel mensen zich zorgen over maken. Verhalen blijven zolang de herinneringen blijven. In de muziek, op schrift, in de kunst en overal. Herinneringen zijn verhalen, mooie en minder mooie verhalen. Het hele leven is een groot verhaal. De kunst is om vooral vooruit te blijven kijken, hoe moeilijk soms ook.

Snakken naar iets goeds… Bedrijven in Nederland, kom op! Ga een run veroorzaken op bedrijfsfeestjes, nu kan het nog onder de oude wet werkkostenregeling! Met zijn allen in polonaise het jaar uit! In het nieuwe jaar kan elke werknemer een budget krijgen, onder de drempel blijven anders betalen de bedrijven een eindheffing van 80% aan de belastingdienst. Stel je hebt als bedrijf een budget van 350 euro per jaar per medewerker. Je kunt hilarisch toestanden krijgen als je de personeelsleden een lijstje laat invullen met waar ze het bedrag aan willen uitgeven. Ben je ziek en wil je een bloemetje thuis van 15 euro, kruis dan 2.3 aan op de lijst. Wil je met een personeelsfeest ook je vrouw meenemen, zet een kruis bij 3.1 bij 300 euro op de lijst. Drinkt zij alleen water, kruis dan 3.2 aan van 250 euro. Als je vrouw 2 appeltaarten kan bakken en meenemen, zet een kruis bij 3.3 op de lijst bij 225 euro. Werknemers gaan net bedrijfsauto’s worden, lol. Je eigen registratie app met waar je het bedrag aan uitgeeft. Nieuwe computerprogramma’s, allemaal werkgelegenheid en minder werk voor de horeca, evenementenbureaus en bloemisten etc.  En wat nou als iemand na een half jaar uit dienst gaat en het personeelsfeest is net geweest van 300 euro van zijn budget van 350 euro.Wie gaat dan het al te veel uitgegeven bedrag van 125 euro betalen? En wat doen we met leerlingen en extern personeel, moeten zij hun eigen feestje betalen? Het is allemaal weer te leuk zo’n nieuwe wet en de bedrijven zijn er weer druk mee. Natuurlijk was het nodig omdat de mensen met alles aan de haal gingen, alles kon immers. Alleen is de wet bedacht toen het financieel nog lekker ging in Nederland en de veranderingen volgden elkaar razendsnel op. De meeste bedrijven zijn zelf al gaan bezuinigen op alle extra dingen voor het personeel. Zou de tijd de nieuwe wet al vooruit gelopen zijn?

Echt genieten zo samen!

Ik heb even vrij, vakantie noemt men dit. Ik noem het gewoon verplicht dagen opmaken en mijn vriendinnen noemen het zorgverlof. Het laatste als grapje omdat bijna iedereen in de ellende zit en ik mijn licht dan maar weer eens laat schijnen op de ellende. Gisteren even mijn vriendin naar haar auto gebracht om de spullen eruit te halen na haar ongeluk. Auto was niet veel meer en zij wel gelukkig. De airbag was niet uitgegaan omdat de airbag dacht dat het niet nodig was. Wij samen denken nog steeds dat het wel nodig was geweest maar van de zelfdenkende airbag verlies je het gewoon. En waarom zouden wij nog zelf bewust nadenken, nergens voor nodig toch als de airbag kan denken? Meegaan in het nu, hoppa.

Ik was de afgelopen dagen ook weer eens in een winkelcentrum, zolang ze bestaan lekker doorheen lopen, leuk voor de herinneringen voor later. Mag alsjeblieft de zomerkleding weer terug in de winkels? Seizoenskleding is zo van vroeger. Toeristen uit warme landen willen souvenirs en gaan echt geen warme truien meenemen in hun koffer. Ook als je bijvoorbeeld zelf met de feestdagen naar een warm land gaat dan is het wel handig dat er nog zomerrokjes en korte broeken en slippers in de winkels te koop zijn. Wie gaat de eerste winkelformule met alle jaargetijden eens brengen? Als je trouwens de hoeveelheid aan kleding nog zag van vorig jaar winter dan schoten de wintertranen je in de ogen. Helemaal hilarisch zijn tegenwoordig de boekenwinkels zonder boeken. Ik was er laatst in een en die winkel was echt op boek na dood. Ik voelde mij net Miss West in Terugblik uit het jaar 2000 van Edward Bellamy…

Het absolute hoogtepunt waren de andere bezoekers in een restaurant, de leukste zal ik er eens uitvissen. Een stel die zo geschat net met pensioen waren en wat doe je dan, je gaat ergens gezellig een kopje koffie of thee drinken, genieten. In het nu hoort daar dan het volgende beeld bij… Man en vrouw tegenover elkaar en het is stil, geen gesprek. De vrouw zit met de mobiel voor haar neus een spelletje te doen. De man zit met een pen een puzzel te maken in een puzzelboekje. Heerlijk genieten in een restaurant samen. Ik zie dan een beeld voor mij van een keurig huisje met een keurig aangeharkte tuin. In het huisje een paar makkelijke fauteuils en een bank en in de keuken een koffiezetter en een waterkoker. Er is een welgevulde koektrommel aanwezig en de verwarming staat op twintig graden. Op de bank zit een man een puzzel te maken in een puzzelboekje, met een kop verse koffie naast hem. Op de fauteuil tegenover hem zit de vrouw op haar mobiel een spelletje te doen met een vers gezet kopje thee naast haar. Af en toe gaan de handen naar de koektrommel en het enige geluid in de huiskamer, het geluid van koekjes die vermalen worden tussen een kunstgebit. Heerlijk genieten thuis samen. Ik moest even denken aan een mooi televisiemoment van afgelopen week. Maarten ‘t Hart aan tafel met tegenover hem een man die het had over sparren. Maarten begreep niet waar de beste man het over had… Praten, sparren, het zal toch niet verdwijnen in de toekomst?