Waanzinnige muziek…

Goh, ik heb mijn mooiste gebeurtenis van dit jaar tot nu toe meegemaakt afgelopen zondag. Ik had op gevoel een concert uitgezocht en het was voor mij perfect! Ik sluit mij dan volkomen van de wereld af en met de hoop dat niemand tegen mij gaat praten in de bus of in het Concertgebouw… Ik was naar het Nederlands Philharmonisch Orkest onder leiding van Marc Albrecht. De muziek was van de componist Robert Schumann. Deze componist had een waanzinnig leven en hij stierf in een inrichting voor geestesziekten. Zo begaafd en dan zo’n einde, bizar. Er zat geen gezang bij en ik ben er nu uit, zoiets is echt beter voor mij. Piano en snaarinstrumenten zijn mijn favorieten en met de blaasinstrumenten heb ik niet zo heul veel, met uitzondering van de doedelzak en saxofoon. Drum en andere trommeltjes zijn wel leuk. Mijn eigen ontdekkingsreis in de muziek. Het allermooiste was de pianist uit Zuid-Amerika, Nelson Goerner. Mag je eigenlijk huilen tijdens zo’n concert of lachen de mensen je dan uit? Ik zat er vanaf het begin tot het einde helemaal in, zo mooi. Ik kon de stoorzenders om mij heen negeren op de koude airco na. Ik had in de pauze mijn jas aangetrokken, beter. Ik was er echt stil van, wat een mooi concert. Het Bep en Toos gehalte was hoog onder de bezoekers en ik had daar in de pauze binnenpretjes om. Zij houden het bezoekersaantal wel op peil, ik had zonder alle mensen met grijs haar vast niet zo’n mooi concert gehad. En echt waar, de omroepster zei na de pauze dat er ergens een gehoorapparaat op piepen stond en of iedereen zijn oortjes wilde controleren. Ik telde in de gauwigheid per rij zeker een keer oortjes en pret. Huilen zal dus ook wel mogen van de mooie muziek want de oudere mensen hebben hun bril toch in de tas en zien tranen niet en pret. Ik ga de volgende keer eens ergens anders kijken want aan ‘t IJ is ook nog een gebouw met muziek. Ik had van het weekend mijn muzikale neef uit Zwolle nog op bezoek en zo was het al met al een mooi en muzikaal weekend.

Si Si… Ja Ja…

Het was een week met een bijzondere gebeurtenis. Mijn kleine broertje ging trouwen op Valentijnsdag. In alle stilte en dus mondje dicht, zeker in een dorp en pret. Een iemand in mijn omgeving wist het want voorpret met iemand kunnen delen is wel heul belangrijk. De hartjes artikelen in de winkels kwamen nu goed van pas want ik kon zo een mooie bruidsmand maken, crea Ingrid. Mijn ouders mochten getuigen en best bijzonder, op latere leeftijd trouwen met ouders nog erbij, ik was erbij en zij waren erbij. De familieleden van mijn schoonzus waren #nieterbij. Ze gaan later de bruiloft in Spanje nog een beetje vieren. Mijn broertje had een mooi pak gekocht en ik heb hem geholpen om netjes de deur uit te komen. Zit een corsage links of rechts? Bij het hart en dus links. Er was geen veiligheidsspeld te vinden in huis en dan maar gewone spelden… Ik was de rest van de dag de fotograaf en ik heb mij prima vermaakt. Er was op het gemeentehuis een klein groepje want in stilte trouwen is stil, logisch. Bij mijn eigen huwelijk destijds puilde de zaal uit en zoiets zegt dus helemaal niets want mijn huwelijk is allang dood en begraven. Laten we hopen dat minder mensen erbij een gelukkiger huwelijk gaat worden en pret. Ze zagen er mooi uit, zeker. Na afloop een high tea gedaan en de hapjes waren lekker en ik kon de hemel zij dank ook koffie krijgen. Ik heb van mijn vriendinnen een verbod gekregen om keukens in te lopen in restaurants en ik heb het er soms moeilijk mee. High tea en dan staan de theepotten allang leeg op tafel, zoiets gaat er bij mij niet in. Ik heb netjes om meer gekookt water in theepotjes gevraagd… Ik heb dan zo de neiging om de keuken in te lopen en te vragen waar de waterkoker staat, mag niet meer van mijn vriendinnen, snik. Het was een bijzondere dag en iedereen was blij en daar gaat het om. Alle feestjes in het leven zijn mooi meegenomen! Lief broertje en nieuwe schoonzus, een mooi en lang huwelijk toegewenst namens mijn persoontje. Salud! Proost!

Bewust doneren…

De zorg in mijn land is af en toe om gek van te worden. Ik moest mij laatst inschrijven bij de apotheek in mijn dorp en ik kreeg een A4tje om mijn gegevens op in te vullen, zucht. Ik was klaar en toen zei de aardige mevrouw dat er nog een achterkant vol met vragen was, zucht zucht. Na overleg met een van mijn vriendinnen kwamen wij tot een conclusie en een vraag die nodig was geweest bij mijn inschrijving. Geeft u toestemming dat uw dossier van uw oude apotheek naar onze apotheek gaat? Om gek van te worden… Het gaat in mijn land nu weer eens over het donorregister, zucht. Ik draag een geel kaartje bij mij vanaf 1998 met keuze 1 erop. Keuze 1 betekent, u stelt uw organen en weefsels na uw overlijden beschikbaar voor transplantatie. Ik kon kiezen uit 4 opties. Keuze 2 was niet doneren. Keuze 3 was de beslissing aan nabestaanden overlaten. En keuze 4 was de beslissing overlaten aan een specifiek persoon. Ik koos 1, leek mij vrij duidelijk… Er is nu een voorstel om keuze 3 altijd te laten gelden, dus de nabestaanden mogen protesteren. Stel dat mijn familieleden het niet willen en protesteren? Ik ga dan in het ergste geval, met keuze 1, alsnog met organen en al de kist of oven in. Om gek van te worden… Het lijkt mij dan ook beter om op mijn blog aan te geven wat mijn laatste wil gaat worden. Mijn keuze 1 blijft staan, punt. Zonder keuze 3 erbij, punt. En na donatie stel ik mijn lichaam verder ter beschikking aan Elon Reeve Musk ten behoeve van de ruimtevaart, punt. Ik wil dat mijn lichaam de ruimte ingaat zodat ander leven in de ruimte mijn lichaam kan bestuderen. Ik wil dat mijn kist de ruimte ingaat met het nummer van Valensia met Gaia. Duidelijk genoeg toch? Ik heb met tranen in mijn ogen zitten kijken naar de lancering van de Falcon Heavy-raket, echt geweldig. Er is nog zoveel om te onderzoeken op deze aarde en in de ruimte. Ik denk alleen dat ons de tijd op aarde niet gegund gaat worden om mensen naar een andere planeet te gaan brengen, mijn gedachte. Mijn eigen Doomsday Clock staat namelijk al op twee over twaalf…

Lekker bezig…

Op 21 maart zijn er bijna overal gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. In het kader van de gemeenteraadsverkiezingen was er afgelopen vrijdagavond een debat met landelijke leiders in Amsterdam. Ik zie het nieuwe straatnaambordje al voor mij….Baliedebat09-02-2018straat. En dan is er toch een waslijst met goede dingen en met slechte dingen onder te vermelden… Ik vind het niet zo raar dat mensen niet meer gaan stemmen. Juf Ank ontbrak om de boel in het gareel te houden en pret. Hallo allemaal, zijn jullie niet goed bij jullie hoofd, doe eens normaal zoals was beloofd, stamp niet met je voeten en zet je handen niet in je zij en doe het voor de kiezers en mij… En voor de zoveelste keer, om mensen naar de stembus te krijgen, gebruik eens eenvoudige taal. Ambivalent zegt heul veul mensen helemaal niets… Het was weer enig om te zien en ik ben zelf met leuke andere dingen bezig, binnenkort te lezen. De afgelopen week was er hier ontzettende herrie in de lucht en het was donker en ik kon niets zien. Ik zag later de weilanden verderop weer vol ganzen zitten, ik hoorde de ganzen dus thuiskomen. Het zijn er wel erg veel en straks komen er allemaal kleintjes bij. Ik vind zelf dat ze wel wat vroeg weer thuis zijn, of zijn ze op doorreis? Ze zullen zich wel aanpassen aan de natuur. Ik heb zelf in de winter al een paar keer met een jas aan in de zon gezeten, best lekker, aanjassen in de winter. De echte winter gaat nog komen, alles is anders aan het worden, bewust van. Buiten eigen land zijn er genoeg dingen om blij van te worden. Noord en Zuid-Korea, samen een vlag dragen op de Olympische Spelen. Nu allemaal doorzetten en zorg voor blije inwoners die bij elkaar op bezoek kunnen gaan in het buurland. Het is echt niet zo moeilijk allemaal…begin ergens… En we mochten weer trots zijn op ons eigen Nederland met plakken brons, zilver en goud op de Olympische Spelen. Ik zit nog met een ding… Ik zoek nu alleen nog iemand die mijn brein kan uitleggen waarom de gaskranen bij Groningen dichtgaan en de proefboringen bij Schiermonnikoog weer beginnen.

Eendracht maakt macht…

Ik stond in de vroege ochtend op een brug en er waren heel veel eenden, zwanen en andere zwembeesten. Aan een kant van de brug was een wak in het ijs en daar zwommen een paar eenden. Ik stond het wonderschone plaatje te bekijken vanaf de brug totdat de eenden vanuit het wak naar mij op de brug waggelden. Hee vreemde eend bij onze bijt, zei een eend tegen mij. Dag eend, waarom komen jullie naar mij toe? Wij willen brood, jullie mensen geven ons altijd brood. Helaas, ik heb slecht nieuws voor jullie allemaal in de eendenwereld, brood aan jullie geven is niet meer wenselijk. Te veel mensen, Te veel voeren, Te veel overlast maken geen brood. Ik heb hem op een flyer gezet voor jullie dus hang deze spreuk op zodat jullie het waarom snappen in eendenland. WAAAAAAAATTTT? Jullie mensen plempen de heule aarde vol met wegen en huizen en het is nooit genoeg en wij zoeken ons suf naar voer en nu krijgen wij ook al geen brood meer? Sorry eend, we zitten in een tijd van veranderingen… En besef dat het voor mij als mens ook moeilijk is om mee te gaan met alle veranderingen. Er is bij ons nu een meldpunt voor het voeren van eenden. Stel ik geef jullie brood dan belt die mevrouw van de overkant het meldpunt en dan komt er handhaving en noemen ze mij de eendenvoerder van het dorp. Het is beter voor jullie en het water dat er geen brood meer in het water komt. WAAAAATTTTT? En alle lozingen die jullie mensen in onze vijvers doen, dat is bewust onze vijver verzieken. Misschien kunnen jullie als mensen eerst eens bij jullie zelf beginnen? Jullie zijn de lelijke eendjes, wij niet… Ja eend, je hebt wel een punt. Ik zal het doorgeven in mijn mensenwereld en misschien komen we er dan samen uit, eendracht maakt macht. Het goede nieuws is wel dat wij in Nederland van het gedogen zijn en dat een oma met een kleinkind jullie nog wel een oud korstje brood mag geven. Zo raken jullie steeds minder verslaafd aan brood, de langzame afbouw en over vijf jaar weten jullie niet eens meer wat brood is. Verdrietig loopt de eend terug naar het wak en ik hoor hem nog net zeggen, jullie mensen maken ook met alles de dienst uit…

Voor het eerst naar de ruimte…

Ik had nog vrije dagen over en ik heb de afgelopen week wat in de Hollandse vrije weide gelopen. De Dappermarkt was leuk in Amsterdam. De thermoskannen met koffie voor de mensen achter en in de kraampjes waren er nog, net als heul lang geleden, sommige dingen veranderen niet of langzaam. Ik ging voor de eerste keer met een vriendin naar Space Expo in Noordwijk en we hebben erg gelachen in de simulator. Het was net de trilplaat in de sportschool. Je zal toch maar een vreemde vogel vanuit de ruimte tegenkomen en wat zeg je dan? Hallo allemaal wat fijn dat jij er bent…ben je voor het eerst hier of ben je al bekend? Ik ben Ingrid en wie ben jij? Er was voor ons verder niets nieuws te ontdekken bij Space Expo en dus op naar Katwijk aan Zee. Ik had bij Space Expo iets gelezen over de zeespiegelstijging en er kwam al snel een vraag bij mij op… In welk jaar zal de ondergrondse parkeergarage in de duinen bij Katwijk aan Zee onder water komen te staan? Zal de parkeergarage straks als overloop gaan dienen net als de uiterwaarden bij de rivieren? Afijn, vrije dagen en dus niet al te lang over nadenken… Katwijk aan Zee is een leuke plaats. Het is ook ideaal om er een keer met je oude moeder te gaan winkelen. Wij zagen namen van kledingwinkels waarvan onze moeders gaten in de duinen zouden springen van vreugde… Er waren genoeg winkels voor jong, middel en oud en er waren vrolijke voorjaarskleurtjes. Ze waren al bezig met het neerzetten van de strandtenten en nog een maand en we kunnen weer in de zon zitten op het strand, heerlijk. Ik heb zowaar nog iets bijzonders meegemaakt, grondtrillingen. Ik zat lekker aan mijn bakkie koffie bij een vriendin en het leek opeens of ik op een boot zat, een heel apart gevoel. Ze zijn daar aan het bouwen en door de trillingen bewogen zelfs de keukenkastjes. De scheuren zitten al in de buitenmuren van het huis van mijn vriendin en bij de buren ook. Ja lieve mensen in Groningen, ook in Noord-Holland scheuren de huizen… door de huizenwinning. Niet bij alle winningen heb je vrienden. Bij mij verderop komen ook nieuwe huizen en ze zijn aan het heien. Het ritme is best leuk van het heien, heimuziek, alles heeft een ritme.

Bepaalde en onbepaalde dingen…

Het was een snelle maand januari met de nodige humor, vreugde en leed. Er was storm en code rood en er lag bij mij een dakpan in de goot. De takken van een boom lagen over mijn auto heen en de storm verdween. In de provincie Groningen ging de aarde op en neer en in de stad Groningen later weer. De aarde blijft beven en beven en gelukkig op aarde ook nieuw leven. Ik zag een geit met het bloed nog aan zijn lijf, echt niet mooi en een klein nat lief lammetje in het hooi. Er kwam ergens een baby meisje bij en iedereen blij. Mijn verkorte dichtversie van de afgelopen tijd…

Ik ben verder met een vriendin een lijstje aan het maken van standbeelden die wij nog willen zien voordat ze weg moeten en pret. Blijft de vraag van wie je in deze tijd nog een beeld kan neerzetten in het openbaar? En straatnamen? Niemand is alleen goed in zijn leven. Ik zie de nieuwe straatnaambordjes al voor mij met de naam van iemand en dan met kleine tekst eronder een paar goede dingen en dan ook nog dat deze persoon wel met het vliegtuig op vakantie ging en bij koraalrif dook. Het zijn met een beetje humor bekeken absoluut leuke tijden zo in deze eeuw… En nooit een saaie dag, mijn mond valt nu vaak twee keer per dag open in plaats van een keer per dag vanwege de verwondering over bepaalde dingen. Iemand zei dat in de zorg alles valt en staat met communicatie en dat er op het moment meer valt. Ik vond het een geweldige uitspraak en moeiteloos door te trekken naar bepaalde onderwerpen in het nu. Ik heb gelukkig meer mensen om mij heen met mijn humor zodat we de leukste woordgrapjes kunnen maken over bepaalde dingen. Ik ben gisteren uit eten geweest met een vriendin om onze contracten voor onbepaalde tijd te vieren. Ja, altijd zelf een feestje maken van leuke dingen in het leven. Zo zie je dat de markt dingen vanzelf oplost in sommige sectoren want de flex contracten zijn onbepaalde tijd contracten aan het worden door… personeelstekort en tekort aan goed personeel. Elk nadeel heeft zijn voordeel zou iemand zeggen. Het was ook de maand dat ik toch weer bewust waarnam hoe vaak mensen niet openstaan voor de andere kant van bepaalde dingen. Zo overtuigd zijn van eigen gelijk, wonderlijk. Het beste bericht was een bericht van een koe die niet naar het slachthuis wilde en zich niet liet vangen, er zijn nu zelfs koeien die uit de wei kudde stappen en zelf hun leven willen bepalen. Deze koe wilde geen contract voor bepaalde tijd bij de werkgever en heeft dus nu een contract voor onbepaalde tijd gekregen bij een ander. Zo dom als het achtereind van een koe kan dus ook niet meer in het nu… moeboeha. Mag koe Hermien wel een eigen standbeeld alsjeblieft?

Bewust stil 2018 in…

Pfff het is gelukkig weer een nieuw jaar en volgens de sterren binnenkort mijn jaar, het Jaar van de Hond, nou ik zal het gaan beleven. Ik was met de feestdagen naar Classic Christmas in het Concertgebouw te Amsterdam geweest en het was mooi. Ik vond de leiding van de dirigent prachtig, wat was het een genot om naar deze swingende man te kijken en hij leek wel een beetje qua uiterlijk op oom Bilbo uit De Hobbits. Muziek blijft een mooie belevenis. Ik heb verder heel erg veel boeken gelezen en er was prachtig siervuurwerk in de buurt met de jaarwisseling. Het leek mij beter om de eerste dagen van het nieuwe jaar bewust niets op mijn blog te zetten want er zijn zoveel mensen die dan onzin schrijven… Ik heb wel aan het begin van het jaar naar vrienden wat goede wensen overgebracht. Ik zat aan mijn bureau en ik besloot om de groene knop te gebruiken… Via de groene Whatsapp knop stuurde ik boodschappen rond: de beste wensen en dat we gezellige dingen gaan doen dit jaar net als vorig jaar, een jaar vol muziek en dans, de beste wensen en veel lachen dit jaar. Ik ben zo uit want het is blijkbaar zooo 2018 om te laten weten dat je een rode knop op het bureau hebt? Ik begrijp geen snars van deze wereld. Bij mij op het bureau staan andere dingen: een pennenbakje, een flesje water, een kalender en een paar woordenboeken. De enige rode knop op mijn netvlies is de rode knop van het alarm om de nek van veelal oudere mensen. Mocht iemand vallen dan is er de rode knop en meestal komt dan de thuiszorg. Misschien is de gedachte achter een rode knop, help mij? Het is meestal geen goed teken als zo’n ding klinkt in de zorg. Het sprookje van de rode schoentjes is in het nu ook moeiteloos om te zetten naar de rode knoppen, tja. De toespraak van onze koning ging over meer wij. In ons humor huis zei mijn vader heel droog dat hij zeker meer koeien had gekregen want hij vroeg om meer wei. Het is een veeg teken in ‘t land dat er steeds meer groepjes ontstaan die niet voor wij zijn. Iets met oorzaak en gevolg? Ik denk dat de koeien in de wei zich inderdaad nog meer wij voelen dan wat mensen in ons land en pret. Ik denk zelf dat het ‘t jaar gaat worden dat het erom gaat spannen. Een spannend jaar, welkom jaar 2018.

Ik zie sterren…

In de avond van afgelopen woensdag 13 december was er bij ons een sterrenregen te zien in het dorp. Het was net een uurtje zo goed als onbewolkt tussen 10 en 11 in de avond en ik hing uit mijn raam om naar de sterren te kijken en later met het raam dicht want brrrr koud. Het was echt prachtig en net of er iemand op een wolk zat en lichtjes naar beneden gooide… Ik zei steeds bij alle vallende sterren wensen en de wensen voor wat wereldleiders en andere mensen om hun gezonde verstand te gebruiken waren bij mij in de meerderheid, tja. Het is vandaag alweer Kerstmis 2017. Bij ons aan tafel met de kerst ook een gast want niemand hoeft alleen te zijn met kerst. Ik ga eenvoudig koken voor iedereen, zucht, zo niet mijn ding. Nou, als ik eenmaal bezig ben dan gaat het wel. Ik mag eigenlijk niet klagen want er zijn heul veul mensen die geen eens een eigen tafel hebben met eten, bewust van… Niet iedereen heeft leuke dagen en zo op de valreep de afgelopen week nog een condoleance van de moeder van een vriendin. Zij was een aardige vrouw en na mijn scheiding destijds had zij wijze woorden voor mij, de herinnering aan haar blijft. En zo zijn de laatste dagen van dit jaar in aantocht en het nieuwe jaar staat bijna op de stoep. Om de boel op mijn blog even lekker in de genderwaan van het afgelopen jaar af te sluiten… BESTE LEZERS, ik wens jullie gezellige dagen toe en tot volgend jaar.

Water deur door belast…

Eenmaal weer thuis, de bak ellende in de eigen gemeente. De precariodoorbelasting op drinkwaterleidingen. Ik las het eerst als een Engels woord, de precariodeurbelasting… Een fittie tussen de gemeente en het waterbedrijf en wie gaat dat betalen? Niet de smurfen, hebben we niet in de waterleidingen in onze dorpen. Mocht er bij iemand toch eens een smurf uit de kraan gekomen zijn, ik hoor het graag. Best hilarisch, er stonden ingezonden brieven in een van de plaatselijke krantjes. Er is in deze gemeente een overschot van gedrukte plaatselijke krantjes terwijl een van de belangrijkste levensbehoefte water is, tja. Boeren, burgers en buitenlui zoeken altijd naar oplossingen en zo ook hier in huis. Het scheelt al een boel water als wij gaan plassen en poepen op het openbare toilet bij het gemeentehuis. Er is daar ook een kraan en een waterfles van 10 liter is zo vol. Zo winnen we de precariodoorbelasting weer een beetje terug. O wacht openbare ruimte, straks gaan ze belasting heffen op het openbare gemeente toilet, zucht. Altijd de pret overal van inzien en het komt vast allemaal wel goed en anders mag je bij de waterleverancier in termijnen betalen, lief. En een van mijn vriendinnen in deze gemeente was ontploft. Een brief van de thuiszorg voor de cliënt, mantelzorger of familie om de stoep en oprit te vegen met sneeuw en om te strooien bij ijsvorming. Ik kan mij voorstellen dat als je zit te wachten als cliënt totdat iemand je komt douchen dat je niet eerst met de sneeuwschuiver het pad gaat ruimen en pret. Ik las de brief en de tekst was misschien een beetje ongelukkig gekozen voor de soms toch al wat overbelaste mantelzorger… Toch heeft de thuiszorg wel een punt, ik heb soms ook de grootse moeite om bij iemand aan huis te komen en ik weet dan dat er mensen in hetzelfde hofje wonen die goed ter been en arm zijn. Nou met de feestdagen geen gladheid dus voorlopig opgelost… Ik ben sinds een maand overgestapt op een nieuwe mobiele telefoon, de oude was nu echt op. Een goedkope telefoon en niet op afbetaling en met een nieuw goedkoop abonnement, past nu heul goed bij mijn leven. Ik krijg af en toe berichten van mijn nieuwe telefoonabonnementenleverancier en ik had met een vriendin pret over de tekst waarmee zij steeds afsluiten… Wij houden contact. Zoiets zeggen wij als vrienden en vriendinnen onder elkaar en best apart als zij zoiets zeggen… Heeft iemand daar soms met mij geknikkerd vroeger of duikt iemand opeens een keer naast mij aan de bar op? Ik ga binnenkort zelf eens contact zoeken met mijn nieuwe telefoonabonnementenleverancier, gezellig, leuke contacten erbij zijn altijd goed.