Leven en blijven leven

Ik schreef gisteren over krankzinnig en wat mij betreft hoeft het leven even niet krankzinniger te worden. Waarom hebben sommige gezinnen alle ellende van de wereld en andere mensen weinig tot niets? (Voelt zo…) De man van mijn vriendin die niet lang meer heeft te leven, een hersenbloeding, daar zit je dan en wat moet je zeggen? Je deelt een eigen ervaringsverhaal met een kind omdat je hetzelfde vroeger meegemaakt hebt en dat het heel erg is om zoiets mee te maken als je een van je ouders voor je neus ziet omvallen. Vooral luisteren en als troost aanbieden dat je er voor ze bent indien nodig, wat kun je meer doen? Hopen en positief vooruit blijven kijken, hoppa. Een van de talrijke zorgelijke situaties om mij heen en als het niet om de gezondheid gaat dan zijn het wel weer andere dingen. Soms vragen mensen bezorgd aan mij of ik het allemaal nog wel trek en vreemd genoeg wel. Ik lach ook heel veel en mijn balans blijft in evenwicht. Net als bij de dak-en thuislozen afgelopen weekend, ik zie en hoor bewust de ellende en toch kan ik er afstand van blijven houden. Ik denk wel vaak na over hoe dingen anders en beter zouden kunnen en soms moet je dingen ook loslaten met de hoop dat andere mensen er iets mee gaan doen op hun manier. Als iedereen in de wereld nou een klein beetje voor een ander zou zorgen, wat zou de wereld dan mooi kunnen zijn.

Net als bij de dak-en thuislozen, als iedereen een onderdak met begeleiding zou krijgen dan ben je op den duur goedkoper uit dan met mensen op straat houden, denk ik. Iedereen in Nederland zou een dak boven zijn hoofd kunnen hebben en desnoods een gedeeld dak. Ook kinderen die het huis uit zouden willen gaan die zouden een betaalbaar dak boven hun hoofd kunnen krijgen. Nee, we laten de ouderen langer thuis wonen en een huurwoning bezet houden die anders door een jonger stel ingenomen zou kunnen worden. Laatst was er een woning ergens beschikbaar voor senioren en daar kwamen dertig mensen voor kijken. Iets gaat er dan toch niet helemaal goed, denk ik dan. Zwervende ouderen op straat die eigenlijk in een verzorgingshuis zouden kunnen wonen. Kinderen die het niet zien omdat ze niet of soms wel bij hun ouders komen, te druk om zelf het hoofd boven water te houden of zelf al oud en ziek. We vergeten wel eens dat mensen van negentig jaar ook al kinderen hebben van zestig jaar of ouder. Het is soms vreemd om te zien dat kleinkinderen nog wat tijd vrijmaken voor eigen ouders en opa en oma. Ouderen die zelf niet willen verkassen en gewoon in hun huis willen blijven wonen met thuiszorg, ook een andere kant van het verhaal. De generatie van het zelf altijd gedaan hebben en het zelf willen blijven doen en met hun oude gedachtegoed dat er altijd wel iemand goed voor je zorgt, deden zij immers vroeger ook. Mensen, tijden en beleid veranderen. Als je gewoon eens om je heen kijkt dan is er zoveel werk te doen alleen al in ons eigen landje. Werkgelegenheid, was daar ook niet iets mee. Nou ik stop voor vandaag met denken om de balans in evenwicht te houden. Voordat je het weet denkt iemand dat je krankzinnig bent terwijl je eigenlijk gewoon probeert om je hersens te gebruiken…

Krankzinnig

Ik kom de laatste tijd een beetje veel bad, brood en bed op mijn pad tegen. Zo ook afgelopen weekend in de oude Valeriuskliniek te Amsterdam, ik ging vrijwillig helpen daar. Weer even iets anders dan dansen in het weekend, alhoewel de mooie trappen en hallen in het gebouw zich daar uitstekend voor zouden lenen. Een gebouw met een geschiedenis om u tegen te zeggen. In de Tweede Wereldoorlog was deze kliniek een onderdak voor joodse vluchtelingen die er onder het mom van patiënt werden opgenomen. Beroemde dichters hebben er vroeger ook gezeten. Ik ken zelf ook wat verhalen van mensen die daar later zaten, jonge moeders bijvoorbeeld die verslaafd waren. Krankzinnige geschiedenis allemaal en in het nu is het een winteropvang voor dak- en thuislozen. Tot 1 maart geopend omdat iedereen die kwetsbaar is bad, brood en bed te bieden. Ik ging zelf kort samenvatten en kwam uit op: lakens, bed, brood, macaroni, salade, ketchup, koffie, thee, suiker, koffiemelk, melk, water, douche en toilet. Leest eigenlijk veel mooier toch? De mensen van HVO-Querido en het Leger des Heils coördineren de opvang zetten hun beste beentjes voort daar. Ook mensen die zelf op straat hebben geslapen helpen nu mee, fantastisch. En dan waren er nog de beveiligers, aardige mensen en nodig ook met zo’n grote opvang.

Mensen moeten bij binnenkomst bagage afgeven en het is net als bij de douane op Schiphol ongeveer. Dan mag je een lakenpakket afhalen en is er een bed voor je op een kamer met meerdere personen, de vrouwen slapen op een andere gang. Je kunt douchen en naar het toilet. Ongeveer net als de beelden van de afgelopen week in het televisieprogramma, Rot op naar je eigen land en nu gewoon in Nederland en niet eens bij de asielzoekers, hoppa… Ook in eigen land is de ellende groot en laten we daar ook de ogen bewust niet voor sluiten. Iedereen heeft zo zijn verhaal en het is net als bij onze Voedselbank, iedereen kan in de problemen komen. Zelfs het personeel in de zorg kan dit jaar op straat belanden als ze door loonsvermindering de vaste lasten niet meer kunnen betalen. Zou een raar beeld zijn de dak- en thuislozen samen op straat met de ex-zorgverleners…krankzinnig. Ik zie de beelden alweer voor mij, je moet er toch niet aan denken. De wereld van de dak- en thuislozen is een harde wereld. Soms komen mensen niet eens naar de opvang omdat ze dan bang zijn om hun vaste slaapstekje op straat anders kwijt te raken aan een ander. Het heet winteropvang en dan verneem je dat de meeste mensen eigenlijk ook behoefte hebben aan opvang bij regen. Vochtig weer is zooooo niet leuk! Morgen nog even verder.

Aftellen

De juiste tijd is drie minuten voor twaalf, aldus wetenschappers die de Doomsday Clock gingen verzetten. Stel dat de klok zelf bewust kon nadenken, waar zouden de wijzers van de klok dan staan? Ik kan mij in veel dingen verplaatsen maar in een klok? Misschien zelf anders denken? Stel ik had wijzers, waar zou ik dan gaan staan? Alleen al om de bevolking bewust te maken misschien wel op een minuut voor twaalf. Onder het mom van, joh de tijd is bijna op, wil je nu allemaal even normaal doen op deze aardbol en anders rot je maar op naar Jupiter. En als iedereen dan nog vrolijk verder gaat dan zet ik als klok voor de tweede keer de geldpers aan en laat ik de euro vallen en alles valt dan mee. Een ding alvast de wereld uit waar mensen ruzies over maken, geld. Vervolgens breekt er dan paniek uit want iedereen gaat zichzelf van alles toe-eigenen. Huis is van mij, grond is van mij, auto is van mij. Deze mensen nemen de mensen met niets weer in dienst en zo gaat men weer een nieuwe wereld opbouwen en ontstaat er vanzelf weer iets wat op geld lijkt. Schiet dus niet op die klok op een minuut voor twaalf. Ik kan hem ook terugzetten in de tijd naar ergens net voor de Eerste Wereldoorlog en dan stilzetten en alle mensen laten kijken tot na de Tweede Wereldoorlog. Als de film is afgelopen dan start ik de tijd weer en zijn we terug in het nu met de klok op een minuut voor twaalf. Alle mensen hebben dan de geschiedenis gezien en zijn zich bewust geworden van. Ze kijken op de klok en zien dat ze nog maar een minuut over hebben en gaan als gekken aan het werk om de aarde en de mensheid te redden. Het jaar erop mag ik weer voor klok spelen en ik zou hem dan niet terugzetten maar voor de grap op een halve minuut voor twaalf. Gaan de mensen namelijk nog harder werken, lol. En het jaar erop als ik weer voor klok mag spelen dan weer terug naar een minuut voor twaalf. Wel fijn dat ik geen klok ben en ik niet ben voor het alleen voor het zeggen hebben…  Of ik tot dit alles ben gekomen door een Doomsday Clock? Nou nee, wel dat iemand mij afgelopen week live vertelde dat we al in de Derde Wereldoorlog zitten. En dan denk ik alleen maar… Hoe komen we daar nou weer uit… samen?

Alles schoon…

Zo, de stilte is over. Ik had de afgelopen dagen even behoefte aan quality time zonder blog, lol. Het kon ook wel even want alles komt goed in de wereld, de geldpersen zijn aangezet en als het schip met geld in Nederland is aangekomen dan kan iedereen weer op krediet gaan leven. Studenten kunnen gaan lenen en bedrijven ook, alles komt goed. Het buitenland vraagt zich vertwijfeld af wat te doen met alle Nederlandse studenten, mag de pret niet drukken. En bij het bedrijf waar het personeel loon gaat inleveren komt het ook weer helemaal goed. Ik kreeg nog per post een velletje met 6 bonnetjes van dit bedrijf met een totaal van 100% korting. Klant is koning en hoeft niets in te leveren, ja bonnetjes dan. Het lijkt mij zelf enig om de boel daar om te gooien, de schoolcampus zou je kunnen uitbreiden met leslokalen waar studenten die toch willen studeren beroepsgerichte opleidingen kunnen volgen. Alles kan als je het ziet.

Een nieuwe serie op de televisie over vluchtelingen. Echt diep gaat men er niet op de grote vraagstukken in en het moet wel amusement blijven. Een programma over Habibabies, volgens een vrouw. Iemand bracht bij mij het woord Naffers van vroeger terug, verzonnen door de Amsterdamse politie. Het deed mij weer denken aan een naam van de politieagenten vroeger, onze blauwe reageerbuisjes, aldus de brandweer. Er werd altijd eerst even gewacht of de politieagenten zonder masker op bleven staan bij een brand alvorens uit de wagen te klimmen, lol. Geen meters van nu voor nodig vroeger. Even terug naar nu en de serie, ze zaten aan tafel te eten en een van de ex- vluchtelingen vrouwen begon te vertellen dat zij geld spaarden zodat kinderen van familie in Jordanië naar school konden. Ik kan het dan echt niet helpen dat ik dan denk, geld blijft dus niet hier in omloop om onze eigen economie te versterken. Je lost het probleem van naar school gaan daar niet bij de wortels op en hier in eigen land breken er takken af. Grappig dat wij nu hetzelfde doen met onze studenten, het probleem hier los je niet bij de wortels op en je gaat takken afbreken in het buitenland. Je brengt studenten druppels naar België en zij moeten weer plannen gaan maken om de Nederlandse studenten regenbui daar tegen te houden. Hilarisch allemaal, ik zal het wel verkeerd denken en alles komt vast goed.

Als ik nog verder denk dan kom ik op dat de situatie in sommige landen dus gewoon niet op te lossen is, een groot doorschuifsysteem en de een helpt de ander van de druppels naar de regen totdat de emmers overlopen. Elkaar helpen is niets mis mee, van de drup naar regen is een ander verhaal. (Het oude spreekwoord klopt echt niet, logisch gezien, lol.) Je kunt dan wel altijd weer opnieuw beginnen met opbouwen. Er is altijd licht en een leuk bericht was een nieuw wasmiddel, Seepje. Wassen met de schillen van de Sapindusbomen uit Nepal. Gewoon te koop in Nederland en ik ga binnenkort eens uitproberen of het werkt. En toch, wij helpen mensen met een dagbesteding in Nepal terwijl onze eigen mensen gekort worden op dagbesteding. Seepje wil de wereld mooier en schoner wassen. Ik stel voor om een grote ketel op te hangen in elk dorp en in elke stad met wat Seepje erin en dan alle mensen erin te wassen. De hele wereld schoonwassen dat zou pas een stunt zijn…

Jankdag of niet?

An sich is ook weer uit de mediastal getrokken, geen idee of het verhaal an sich waar is. Ik lees het en hoor het af en toe weer voorbij komen. We weten het niet hoe de wereld op zich is, we weten alleen de wereld zoals die door mijn ogen is, heerlijk. Ik had het afgelopen week nog, een verhaal waarvan je denkt is het waar of niet. Noem het achterdochtig, ik wilde toch weten of iemand het kon bevestigen, lol. Volgens mijn filosofiedocent werd het begrip, das Ding an sich, bedacht door de allang overleden Duitse filosoof Immanuel Kant. Ik vind kladderadatsch van Marx ook een leuke. Kladderadatsch was de titel van een Duits politiek-satirisch en humoristisch weekblad, ineengestort vroeger… Gelukkig zijn er ook bladen die blijven bestaan. Griekenland heet ook wel de bakermat van de filosofie en als ze dus ergens weten wat nadenken is dan is het daar. Het zal mij benieuwen waar het land straks mee gaat komen, of ze meekomen of dat ze er vanaf komen en of ze ermee wegkomen, net hoe je het bekijkt en langs welke weg en door welke ogen. Gaat er ook nog iets van geld naar Europa terugkomen is nu al zo achterhaald …

Vandaag de leukste blauwe dag van het jaar en de pret erin houden. Iets wat iemand een keer verzonnen heeft als jankdag hoeft niet waar te zijn. Ik heb erg gelachen om een berichtje van iemand die zat te bellen in de trein over de gaswinning in Groningen en iemand kon het gesprek volgen en vervolgens kwam het in het nieuws. Leuk gevalletje van niet bewust zijn van… Ik had het ook een keer en tot hilariteit van mijn gezelschap ging ik na het gesprek naar de persoon toe. Zij reageerde heel begrijpend en was zich er wel bewust van dat de halve bus kon meeluisteren met het gesprek. Ik vroeg toen om mij iets meer te vertellen van wat zij deed en ik kreeg alle informatie. Zo kan het dus ook en het zijn grappige dingen in het leven.

Ook grappig dat het best leuk is om af en toe te blijven staan voor een groen stoplicht. Laatst zag iemand voor mij niet dat het groen was en ik besloot om eens niet te gaan toeteren of te gaan gassen maar om te genieten van de dingen om mij heen. Eigenlijk was dit best leuk. Gaat het vandaag op mijn blog nog ergens over? Nou nee, ga er een leuke dag van maken vandaag en trek een vrolijke blauwe broek aan of zoiets.

Het glas bijvullen

Ik was eergisteren bij mijn vriendin en daar viel de middagkrant op de deurmat. Ik las de voorkant en de eerste pagina en mij bewust van haar oudere dochter, ik kon het vragen weer niet laten… Laat je de krant op tafel liggen zodat zij hem kan lezen? Het kind zit nog op de basisschool en kijkt nog naar het Jeugdjournaal. Wil je een kind bewust maken van de schreeuwende angstkoppen in de krant? Nee dus, zij vertelde dat zij door een eerdere ervaring met iets uit het nieuws zich hiervan bewust was geworden, haar kind kon niet meer slapen. Haar kinderen mogen ook niet meer naar het acht uur nieuws kijken tegenwoordig, hoppa en naar boven. Zij vond trouwens het Jeugdjournaal ook best wel heftig. Je kent je eigen kinderen het beste en daar handel je naar. Onbewust krijgen kinderen er toch wel iets van mee op school, door vriendjes en vriendinnetjes en door gesprekken die zij opvangen van volwassenen. Zolang je als ouder je kind maar in de gaten blijft houden en in gesprek blijft met je kind, luisteren, dingen benoemen, angst wegnemen en dan doe je het wel goed, denk ik… Voor veel volwassenen is veel al niet te bevatten, laat staan voor jonge kinderen, denk ik…

Er was gisteren weer onze nieuwjaarsreceptie van onze Voedselbank. Altijd leuk om alle mensen weer eens te zien van alle afdelingen. Samen vormen wij onze Voedselbank en iedereen draagt zijn steentje bij. Het is ook belangrijk om elkaar af en toe te zien zodat je dingen kunt delen. Ik was ook nog even in gesprek met iemand over medicatie, verbandmiddelen enzovoorts. Je merkt soms in de maatschappij dat er vraag is naar een verandering en die komt er dan niet lekker doorheen omdat een andere groep mensen de verandering niet staan toe te juichen. Hoeft ook niet, je kunt er wel voor openstaan als een groot deel van de bevolking wel aangeeft er iets mee te doen of te willen doen. Medicijnen en verbandmiddelen niet vernietigen, wel inzamelen en aan mensen geven die ze niet kunnen betalen. Ik snap dat de industrie er niet bij van wordt en toch zijn er steeds meer mensen die alles niet meer kunnen betalen qua zorg en dolgraag tweedehands medicijnen en verbandmiddelen zouden willen hebben. En wat is er mis om bij het overlijden van iemand de dozen incontinentiebroekjes meteen over te brengen naar een andere zorgvrager? Ook in andere landen zouden mensen dolblij worden van onze medische afdankertjes. Het is weer een andere manier van denken en als je hem goed uitdenkt dan zou het voor alle partijen wel gunstig kunnen zijn. Zelfs als industrie, waar verdienen we wel aan, wat valt er weg door 2e hands medicijnen en waar kunnen wij dit wel mee opvullen. Het zou een enorme zorgbesparing kunnen opleveren en de boel hoeft niet naar de verbranding. De tijd is er nu nog niet rijp voor, gaat wel komen. De komende generaties zien het wel. Het verstrekken van teveel medicatie en verbandmiddelen zou al goed kunnen gaan bij de wortel. Het is net als dorst hebben en een glas water vullen, je zet dan toch niet nog een tweede glas water neer voor als je na het eerste glas nog dorst hebt? Je vult dan het bestaande glas weer bij.

Genieten bij de ballenbak

Ook in mijn vrije tijd blijft het erg moeilijk om niets te denken. Ik had even tijd over en ik kwam aanlopen bij een supermarkt en mijn ogen zagen een glazen deur met de woorden nooduitgang. Mijn ogen zagen al vanaf de buitenkant dat er iets voor deze nooduitgang stond. Ik zag binnen de andere kant van de glazen deur en de woorden nooduitgang vrij houden. Ik moest er even goed voor kijken om dit te kunnen zien omdat er een heel groot reclamebord voor stond, lol. Ik kan het dan echt niet helpen dat ik denk, iets klopt er hier weer niet. Of je haalt het reclamebord weg en dan is de situatie weer kloppend, de eenvoudigste oplossing of je brengt veranderingen aan in de teksten bij de deur. De teksten zouden dan kunnen worden: bij nood eerst bord opzij zetten of uitgang en kan bij nood gebruikt worden en bord opzij zetten. Nog leuker is natuurlijk een bord met humor met de teksten erbij: onze reclame kan u het leven kosten of betreden van deze supermarkt op eigen risico. Het zal mij eigenlijk een supermarktworst wezen wat men doet, als het beeld en de teksten wel bij elkaar kloppen.

Ik had gisterenmiddag onverwacht vrij en ik ging voor de ontspanning samen met een vriendin, haar kind en een speelvriendinnetje naar een overdekte kinderspeelplaats. Volledig meegaan in het nu en kinderen spelen niet meer altijd buiten, ook soms binnen, hoppa. Het is was erg leuk om te zien hoe de kinderen klommen en tussen de ballen lagen. Deze kinderen hadden hun beweging ruimschoots te pakken voor zo’n middag. Erg leuk dat ze je dan gaan uitproberen en dan komen ze bij mij van een koude ballenbak thuis. Gelukkig hadden moeder en ik dezelfde normen en waarden en eten en drinken doe je aan tafel en erna weer rennen. Bewust van dat een kind kan stikken in zijn snoepje en bewust geen troep proberen achter te laten in een ruimte. Gezellig aan een tafeltje zitten kletsten en met een oog de kinderen af en toe een beetje zitten volgen. Dit volgen was nodig aldus de toiletjuffrouw. Ouders die aan tafel bijna in de laptop zitten en dan gaat het kind naar het toilet en wil hulp bij een grote boodschap. Ouders zoeken en die zetten op verzoek dan even de laptop aan de kant en gaan hun kind helpen. Geen sorry kan er dan af naar de toiletjuffrouw toe. Andere normen en waarden of zoiets. Ik werd toch weer afgeleid door een moeder met een kind bij de ballenbak. Het kleine kindje was vrolijk aan het kruipen op de mat en de moeder zat erbij en haar aandacht te verdelen tussen de mobiel in haar hand en haar kind op de mat. Af en toe een berichtje typen en dan net te laat weer opkijkend om de vrolijke lach te aanschouwen van haar kind. Ik had het zo stoer gevonden als het kind was opgestaan en de eerste stapjes had gezet tijdens zo’n typesessie…  Ach, wie weet kan deze moeder wel twee dingen tegelijk doen zoals meerdere mensen, je weet het niet… Buiten deze paar kleine hersenkrakers van mij om was het wel genieten zo’n vrije middag.

Stil berichtje

Wat een weelde dat ik in Nederland blog… Je zal in een land bloggen waar ze niet blij met je zijn, stokslagen of zweepslagen in het openbaar en gevangenisstraf. Als je dan in de gevangenis zit en je hoort van de korte wandeling met stappenmeter van wat afgevaardigden uit landen die weinig ophebben met persvrijheid dan ga je er toch niet vrolijker van worden, eerder stil. Er kwam gisteren bij onze Voedselbank toevallig een boekje binnen over stilte van Hans Bouma. Dingen waar eigenlijk geen woorden voor zijn en waar je ook maar beter over kunt zwijgen. Ik denk dat iedereen dit wel eens heeft, geen woorden voor dingen, ik heb het zelf best wel vaak. Als je op het strand staat en de zee ziet dan zijn woorden eigenlijk overbodig. Soms is zwijgen ook beter omdat praten meer pijn en schade kan veroorzaken. En nu ik daar toch over schrijf, Roel van Duijn was boos en teleurgesteld over een CTIVD rapport dat eerder deze week verscheen. Ik heb hem het advies gegeven om te blijven lachen… niet in boosheid blijven hangen, daar hebben we al genoeg mensen van op de wereld, lol.  Roel noemde het rapport een grote witwasoperatie en daar kon ik dan weer om lachen. Ik ga het eens op mijn gemak doorlezen allemaal tijdens het doen van mijn bonte was aanstaand weekend. En misschien ga ik er dan nog iets over schrijven of ik ben stil gevallen na het lezen, lol. Buiten dit alles, het lijkt mij dat de CTIVD en de andere diensten nu wel even iets anders te doen hebben. Iets in het nu en voor iedereen en voor de komende generaties.

Ik wou triggeren

Wat een soap deze week met meerdere dingen… Gisteren tijdens mijn bezigheden even het Kamerdebat zitten luisteren. En wat zonde van de tijd als je als wetenschapper een avond ergens bij mag zitten en je niets over binnenlandse zaken mag zeggen. Dan kun je beter net als ik, de boel gewoon volgen via de livestream of te wel een rechtstreekse uitzending en ondertussen andere dingen doen. En wat grappig dat als je zestig jaar oud bent dat je denkt dat iedereen tegenwoordig getriggerd zegt. Wel grappig dat het mij weer triggert tot een nieuw spreekwoord, uit de Kamer triggeren. Er kwamen nog wel meer niet Nederlandse woorden voorbij, zoals handelen uitgesproken in het Engels. Zelfs wat Duits van vroeger kwam weer voorbij zeilen, wir haben…. Ik ben zo benieuwd wat voor taal de mensen op een inburgeringscursus in het nu leren… De olifant was ook weer in de Kamer terug en zo maak je van een debat een olifant. Er was ook een geest in de Kamer, een zieke geest, daar kan ik ook weer iets mee in het nu. De geest is uit de Kamer en na wat gepimpel is de kamergeest wat simpel. Ik ben meer van: met een goed geloof en een kurken geest drijft men de zee over. En een kind dat zijn eerste tandje krijgt en er dan steeds wat tandjes erbij krijgt, of iemand met een lege mond die een kunstgebit krijgt, allemaal tandjes erbij. Je kunt er een mooie carnavalskraker van maken: doe een tandje naar voren, doe een tandje opzij, doe een tandje naar voren, doe een tandje erbij en maak iedereen blij. Wat er al niet door je hoofd kan gaan als je zo op de achtergrond alles hoort.

Ik vond het wel een mooie dat individuen wereldwijd nog de verlichting moeten ondergaan. Ik wou mag ook weer. Hoe leer ik iemand dat je in onze taal kunt kiezen uit: ik wilde of ik wou? Wat wou ik ook alweer weten? O ja, of er iets concreets uit de rechtstreekse uitzending zou komen. De politie krijgt nu geen andere wapens om 23:51 uur, gaap. In dialoog blijven met iedereen en dan misschien op een ander moment wel andere wapens, ruis en gaap. Deradicaliseringsprogramma gaat het Scrabble het woord van januari 2015 worden. De grenzen blijven open. Een mooi sociaal voorleesverhaal voor het slapen gaan als toegift. Alles kwam goed met moties en dus lekker slapen, dromen over luchtballonnen en vandaag gezond weer op de been met een frisse geest. En het mag ook wel eens geschreven worden, bedankt allemaal gisterenavond in de Kamer dat jullie mij aan het lachen hebben gemaakt en dat ik dit in alle vrijheid op mijn blog mag schrijven. Ik wou dat de hele wereld eens ging lachen…

Gratis doordouwen.. eh trouwen

Om de boel op zo’n dinsdag een beetje op te vrolijken even iets anders. Ik had mij er al een over verbaasd en ik zat laatst bij familie op de bank en toen ging het er ook over: het gratis trouwen. In het kader van de normen en waarden binnen mijn familie, zij zullen het delen van deze romantische gebeurtenis vast niet erg vinden. Een van mijn nichtjes ging gratis trouwen, zij wilde nooit maar in verband met alle regeltjes in Nederland was het op papier voordeliger om nu te gaan trouwen. Dan kom je dus bij de burgerlijke stand en daar staat dan een man van de gemeente die een praatje maakt met een van de kinderen. Het kind vertelt spontaan dat zij na de trouwerij naar een stad in Europa gaan vliegen. Waarop de man vriendelijk en begripvol vraagt: “leuk zeg en je hebt vast nog nooit gevlogen?” Vervolgens begint het kind dan te vertellen over de lange vliegreis en de vakantie van een aantal weken in het buitenland en babbelt lekker verder over wat hij allemaal al van de wereld heeft gezien. Ik had hem persoonlijk wel gemaakt als medewerker van de gemeente… “Waarom gaan je ouders dan gratis trouwen?” Oké, de vraag niet aan het onbewuste kind stellen, wel aan de bewuste ouders. Wat ik zelf dan zou kunnen bedenken: het wordt aangeboden en dus maken wij gebruik van dit recht. En je kunt ze geen ongelijk geven. Ik probeer om nooit te oordelen want misschien geeft het stel het geld wel aan een goed doel, zou kunnen. Gratis trouwen en dan het geld wat het je anders had gekost doneren. (Gemiddeld zo tussen de 400 en 900 euro.) Ik zou zelf zou er een inkomensgrens aan vastkoppelen, een gratis potje is eigenlijk voor mensen die het door wat voor omstandigheden ook, zelf niet kunnen betalen. Die potjes waar er zoveel van zijn ontstaan in ons land en waar zoveel onterecht uit wordt geplunderd. Van dit extra geld zou je weer meer handen aan een ziekbed kunnen neerzetten in plaats van handen onder een laken in een gratis huwelijkshemelbed…