Vraag, waar is De Waag?

We werden wakker in de nevel aan zee. Het was een prachtig schouwspel om naar de loodsenwisselingen te kijken bij de schepen. Ik werd mij bewust van de ontzettende omvang van het vervoer over zee. Wij genoten van de boten… In de heule wereld moeten de grote schepen binnenkort minder uitstoot gaan geven om de aardbol en mensheid te gaan redden… Wij gingen na het ontbijt weer met de benenwagen naar de boulevard en langs het strand. Ja, ik voelde mij echt thuis in Vlissingen en met pijn in mijn hart naderde het afscheid. Een laatste wandeling langs de boulevard en het strand en wij liepen door het stille stadje met de winkels dicht naar een terras. De watertaxi bracht ons later naar het station met de klok op de gevel die vijf minuten achter liep… en dus trein gemist en pret. Ik vond het jammer om weg te gaan, echt waar, een mooi stadje. De trein bracht ons naar Leiden en wat een verschil met Vlissingen. Zoek tussen alle marktkraampjes en alle terrassen en alle mensen en alle fietsen De Waag… De Hartebrugkerk en de Hooglandsekerk waren prachtig, dromen was er niet bij want overal fietsers. Ik wilde iets in een prullenbak gooien en ik moest eerst door fietsen heen ploegen om bij een prullenbak te komen, erg gelachen. De Koornbrug was nog net vrij en we vonden een brug waar we er mooi uitzicht op hadden. De meeste winkels waren open in Leiden en het was een gezellige boel, zeker. Je ergens met een jantje -van -leiden vanaf maken. Met andere woorden, we gaan er nog wel eens heen als het iets rustiger is in Leiden. We gingen met de trein weer richting Amsterdam. Er was nog bijna een veldslag in onze treincoupé. Het meisje koos eieren voor haar geld en kwam naast ons zitten en ik vroeg haar of zij het meende dat als zij had doorgezet dat de man was gaan schreeuwen, jullie buitenlanders…aldus haar eigen woorden… Er ontstond een leuk gesprek en het is bijzonder triest dat iemand die hier geboren is, angstig is voor de iedereen over een kam scheren kam. Als je zo door het land reist en in gesprek gaat met mensen dan hoor en zie je de onderliggende problemen pas echt. Je bent nooit te oud om te leren van dingen in een leuk en gezellig verjaardagsweekend.

Artikel 12 Dok…

Waar wil je heen op jouw verjaardag? Nou ik wil graag naar het standbeeld van Michiel de Ruyter in Vlissingen. En zo gingen we vanuit Doorn, o nee, vanuit Amsterdam naar Vlissingen. De mariniers gaan met hun kazerne verhuizen van Doorn naar Vlissingen en daar is niet iedereen blij mee. Een mooie kans om eens te gaan kijken waarom niet… Nou laten we eens beginnen met de stoptrein naar Vlissingen… We hoefden niet eens uit te stappen in Arnemuiden om de klokken te zien want de trein had er de zoveelste stop. We konden het volledige couplet van het liedje, Als de klok van Arnemuiden uitzingen alvorens we weer vertrokken vanaf perron Arnemuiden. Het liedje is het weekend met ons mee op reis geweest in onze hoofden. En er liep ook nog een meisje in de trein visitekaartjes uit te delen van werkzaamheden op het traject Vlissingen. Ik mag hopen dat het een betaalde baan was voor het meisje. Kansloze kaartjes want de werkzaamheden waren op het internet te lezen en in de treincoupé op het scherm, zucht. Na een lange reis was daar Vlissingen en wij namen de watertaxi naar de overkant, een leuk sloepje zonder sloepsidie. We kwamen langs dure boten en langs Het Dok, door ons omgedoopt tot Artikel 12 Dok. Dokken, wie gaat dat betalen…De gemeente Vlissingen staat onder toezicht vanwege een begrotingstekort, een Artikel 12 gemeente. Dan moet je het wel heul bont gemaakt hebben… Je zou er bijna een kwartier van gaan schelden, iets met huizen en grond. Ik had na wat waarom en waardoor vragen na een halve dag al een aardig plaatje van de malaise in Vlissingen. En als hardwerkende Vlissinger is het gewoon ongeveer een kwartier schelden per week. De armoede in Vlissingen van wat mensen was ook opvallend. Vlissingen schreeuwt om mensen die de bezem erdoor gaan halen, bewust geworden van. En dat wat mariniers niet willen verhuizen heeft niets met woonplaats te maken maar meer met eigen persoonlijke afwegingen om te stoppen met het werk? Vlissingen lijkt wel een beetje op mijn huidige tijdelijke woonplaats. De een wil meer toerisme en inkomsten en de ander wil geen verandering en de rust behouden, tja. Midden, de middenweg is bijna nergens meer te bekennen. Ik was jarig, o ja en dus op naar het standbeeld met vogelpoep op zijn hoofd. We hebben heerlijk gelopen over de Oranjedijk en de molen was mooi, een verjaardagsborrel op een van de terrassen gedaan en de avond afgesloten met een hilarisch etentje. Het was een zonnige dag.

Huh huh??

Dit land is echt af, alles is opgelost en er zijn geen Voedselbanken meer en iedereen heeft een huis en kan lekker leven zonder schulden en dus was het gisteren rokjesdag. Rokjes met peren vergelijken en toch… Rokjesdag is de eerste echte lekkere lentedag in Nederland. Ik ging lekker in mijn lange broek naar het strand, genieten. Ik vroeg aan mijn reismattie of zij koffie met koek of thee met snoeptomaatjes in de rugtas wilde hebben? Ja, dingen kunnen snel veranderen zo door de winter heen. Normaal gaat er een spel mee naar het strand maar nu even niet, ik wacht even af welke spellen nog mogen, we willen niet voor joker zitten op het strand natuurlijk. Alle veranderingen zijn bijna niet meer bij te benen. Ik vulde laatst per ongeluk op een formulier bij land, betuttelland in. Nou, de boel de boel even gelaten en nog even snel naar de supermarkt gegaan voor het strandbezoek en huh?…geen caissière meer? Wie zegt er nu tegen ons, een fijne dag en veel plezier op het strand? Bij een van de stranden aangekomen was de aardige man in het hokje bij de slagboom verdwenen. Huh huh?? Wie zegt er nu daar tegen ons en de andere mensen, een fijne dag en geniet? Er was nu een onpersoonlijk apparaat geplaatst om te betalen met contant geld. Het was best hilarisch want weinig mensen hadden contant klein geld in de strandtas… Er komt nog een pinautomaat ook binnenkort, hoera! Waar mensen niet meer communiceren verdwijnt de gezelligheid, de spreuk van deze mooie lentedag. Het was een geweldige dag aan het strand en lekker met de benenwagen over het strand gelopen en heerlijk in de zon gelegen. Het was een heerlijke geniet dag!

Menschelijke wil…

Het was met Pasen koud en nat en er waren geen sterren in de lucht en dus wat tijd over voor boeken. Een heel oud boekje met de naam Uren met Bergson van H.J. Pos. De taal in het boekje was zoo leuk: de menschelijke intelligentie, zoodat, den mensch, Fransche proza, beheerscht, rechten eischen, tusschenliggende… In het boekje stond iets over de toenemende behoefte naar luxe en dat alles een ballon zal blijken te zijn die met razende vaart opvult en ook plotseling weer leeg zal lopen. Ik moest denken aan de huizenmarkt in het nu. Ik zie nu huizen verkocht worden voor prijzen die de huizen gewoon niet waard zijn en wanneer loopt de huizenmarktballon weer leeg? Een lichtglans uit een onbekende wereld, stond in het boekje. Deze zin deed mij denken aan de toestand in Venezuela nu, ik kreeg pas een kijkje in dit voor mij onbekende land. De mensen kunnen daar wel wat licht gebruiken, mensen gaan dood omdat er geen medicijnen meer zijn, zij hebben geen eten en gaan op de vlucht. Leiders in landen dienen niet voor extra lijden te zorgen. Menschelijk lijden aldus mijn oude boekje. Dit boekje is tijdloos en ik ben blij dat het op mijn weg kwam. Terug naar het nu met het goede boek van Klaas Landsman met de titel Naar alle onwaarschijnlijkheid. De vrije wil gaat het ook over in zijn boek. Niet alles is oplosbaar door willen en ook daar zijn tegenwoordig ballonnen voor, de loslaatballonnen. Ik vraag mij nu gelijk af hoelang de ballon nog mag in Nederland maar dat is een ander verhaal. Laatste wil en hoe actueel met de donorwet en misschien komt er op de valreep nog een laat later laatst raadgevend referendum… En als laatste boek een thriller van Michael Connelly met de titel Het laatste oordeel. Het laatste avondmaal kwam gelijk in mijn brein op, zucht. Allemaal goede boeken en leesvoer voor koud en nat weer. Gelukkig dat de het weer wat menschelijker en zonniger gaat worden binnenkort, ik wil de zon in.

Waarneem Ing

Het zijn tijden vol veranderingen en ik neem ze stilletjes waar. Ik zag laatst op straat een groepje mannen aan het werk en er liep een vrouw langs. Een van de mannen wilde de fluittoon laten horen en ik zag zijn mond al in de fluitstand gaan. Net op tijd ging er in zijn hoofd een luikje open met de daarin opgeslagen werknemerscursus, de mannelijke fluittoon is vrouwelijk lachgehoon. Of is het hoongelach? Ik mag er misschien in deze tijd geeneens meer grapjes over maken, de enige grappen die nog mogen zijn grappen over mijn eigen persoontje. Iets met zij staat in de hoek stil met de auto en wat heeft zij? In gridstraf. Jezelf helemaal afbranden is helemaal nu. Of voor jezelf opkomen als vrouw? Is ook helemaal nu. Ik blijf gewoon mijzelf, lijkt mij beter… En de mop van er zaten twee katertjes van vier maanden oud bij een Belgische dierenarts en zei de een tegen de ander… deze mop mag ook niet meer. Ik ben trouwens benieuwd hoe ze in België de sterilisatie voor nieuw geboren katjes gaan handhaven, bij succes kunnen wij het gaan overnemen in Nederland. Met de paasdagen hadden wij een gezellige gourmetwalm in huis, de paasvuren elders in het land waren er niets bij… En er staat bij ons nu ergens in het dorp een mast met daarop hoeveel meter ons dorp onder ANP ligt. Tja, ik woon niet voor niets op zolder, daar is door mij over nagedacht. Ik zwem indien nodig zo mijn raam uit met de 6,70 meter onder NAP. Het was hier in huis van de week best grappig. De klok beneden ging opeens rondjes draaien en bleef staan op vijf over twaalf. Waarop ik zei, klopt precies, niets meer aan doen… Mijn ouders begrepen hem niet en ik ben af en toe uitleg geven moe. Zoals bij de meeste dingen is de meest voor de hand liggende logische verklaring vaak de juiste logische verklaring. De batterij was op van de Duitse zendergestuurde klok en pret. Ik ben af en toe ook op in deze tijd, mijn eigen batterij weer opladen lukt gelukkig nog altijd.

Ladies of Soul…

Ik ga af en toe naar dingen die eigenlijk zo niet mijn ding zijn… Het is voor mij soms beter om dingen te doen die niet zo mijn ding zijn, ik word er niet stommer van… Een vriendin van mij had vrijkaartjes voor Ladies of Soul in de Ziggo Dome. En dus gisteravond met de vrouwen naar Amsterdam. Glennis Grace, Edsilia Rombley, Berget Lewis en Candy Dulfer waren de Ladies of Soul en er waren gastoptredens. Ik ging zelf voor de saxofoon van Candy. En ik zei nog tegen een vriendin, als de voormalige zanger van Kool & The Gang maar niet Celebration gaat zingen daar en ja hoor… Er zijn nummers die zo vaak langskomen dat ze niet leuk meer zijn. Een gegeven muzikale vrijkaart mag je niet in de bek schijten of was het kijken? We kwamen er niet echt lekker uit. Ik had mijn mobiel niet mee en ik werd echt gek van alle mensen om mij heen met de mobiel, echt ook een reden waarom ik zelf niet graag dit soort concerten bezoek. Het enige nuttige en hilarische was dat de gastzangers opgezocht konden worden op de mobiel met Google want we hadden soms geen idee wie zij waren. WTF is zij? En wie is die man met de stok? Nou van The Voice… Ja het was echt gezellig zo met elkaar en we konden af en toe lekker maf doen en op de saaie momenten gingen wij plassen en drinken halen. Ik vond Berget Lewis de beste zangeres, wat een stem. Ja, het was een vrolijke avond.

Gaap…

Ik kom slaap tekort. Ik zit nu bij helder weer naar de sterren in de lucht te kijken… Het is best grappig dat ik heel veel vallende sterren zie die met het blote oog niet te zien zijn, er komt heel wat ruimtestof op aarde terecht als ik het zo eens bekijk daar hoog boven mij in de lucht. De een gaat kantklossen en de ander gaat sterren kijken, ieder zijn hobby. Ik heb mijn ster nog niet gezien maar die staat er niet altijd. Verder waren hier gemeenteraadsverkiezingen en er was ook een laatste raadgevend referendum. En zo hadden wij een tijdje gratis politiek vermaak. Er waren hier na de telling 835 blanco raadgevende referendum stemmen en 81 ongeldige raadgevende referendum stemmen. En ja dan hebben wij de grootste pret, als kiezen tussen ja en nee al niet lukt… In mijn gemeente gaat er niet veel veranderen, de tijd staat hier stil. Het verkiezingsgras bij mijn buren was groener, wel veel veranderingen. Afijn het is weer achter de rug en we zullen zien waar het met ons verdeelde landje naartoe gaat in de toekomst. Van gemeenteraad is het een makkelijk ezelsbruggetje naar raad de plaat. Raad de plaat vanuit Zwolle, een leuk spel. Het is best moeilijk om platen te zoeken die weggestopt zijn in een mix en 1960 was best moeilijk voor mij, bewust luisteren. Er komt nu een 1980 en 1990 raad de plaat op mijn verzoek. Het is ook de tijd van feestjes en uitjes en gisterenavond met zijn viertjes weer eens lekker gezellig gedanst en bijgekletst. En ik weet opeens een verjaardagscadeautje voor iemand, een plasfles voor dames in de auto en pret. Na een totaal niet saaie week was het best lekker om de boel er even uit te dansen… We zetten hier in Nederland nog steeds de klok op zomer en wintertijd en de klok mag dit weekend weer een uur vooruit. Ik heb een stuk minder last van de zomertijd bij een feestweekend met onregelmatige tijden en weinig slaap, grappig.

Telescoop…

De spreuk van de dag… Heb ik een telescoop en nu is Stephen Hawking dood. Het leuke bij mij is altijd dat als ik ergens iets meer van wil weten er iemand op mijn pad komt met raad of gereedschap. Iemand had nog een telescoop staan op zolder en afgelopen weekend het ding met de nodige hilariteit in mijn auto geladen en naar mijn zolder gebracht. Ik ga de telescoop eerst leren kennen en dan eens kijken of ik Stephen ergens als ster in de lucht zie schitteren. Er zijn mensen van wiens kennis veel te leren valt en Stephen Hawking was zo’n persoon voor mij. Het mogelijke einde van de mensheid door kunstmatige intelligentie, aldus Hawkins. Nou hier in huis is het ook het einde van een tijdperk doordat de techniek steeds vooruit gaat. Heel Nederland gaat om naar digitale televisie, het einde van de analoge wereld. Een kleine ramp hier in huis, hoe vertel ik mijn ouders dat ze aan een kastje moeten? Een nieuw kastje is een prikkel in huis… En toch doet het mij dan een beetje verdriet dat iets anders gaat worden en mensen er moeite mee hebben. Ik merk in het dagelijks leven dat mensen met heel veel dingen niet mee kunnen doen, om wat voor redenen dan ook. Misschien is het einde van de mensheid wel dichterbij dan dat menigeen denkt. Tevreden mensen mag blijkbaar niet, het moet meer en meer en anders en anders. Afijn, ik hoor dat ik niet de enige ben die de digitale tv en andere rompslomp voor mijn ouders en mijzelf moet gaan regelen, zucht. Ik kan zelf best zonder televisie, mijn ouders niet. En om de moet ellende compleet te maken… Er kwam ongevraagd een doosje met een lokale betaalpas door de brievenbus. Je gaat toch eerst eens vragen wie er zo’n pas willen hebben? En hoe groot is het besef van wat er bij inwoners in de gemeente leeft? Er zijn mensen die amper geld op hun gewone betaalpas hebben staan, bewust van. Ik heb hem netjes retour gebracht naar het bedrijf en persoonlijk afgegeven en daar konden wat mensen om lachen. Ik heb helemaal niets tegen ondernemers, wel tegen dit soort acties. Ik heb zelfs mensen nog uitleg gegeven dat de verpakking in de papierbak mocht en de pas bij het plastic. Ik hoop snel een andere planeet te ontdekken door mijn telescoop…het moet hier af en toe niet gekker gaan worden op aarde.

In maart een wak dan kots in de bak…

Ja, bij mij begon maart met een buikvirus. Het kan ook niet anders als je bij mensen komt die allemaal ziek zijn, de kans dat je dan zelf een keer omvalt is een leuke rekensom. Ik ging na drie dagen de weg weer op en tijdens mijn afwezigheid waren er verkiezingsborden neergezet, heul veul borden langs de weg. Ik kwam net op tijd binnen bij mijn werk omdat ik alle borden onderweg had gelezen. En echt geen idee of er eigenlijk een file achter mij was ontstaan door mijn rijgedrag, ik was te druk met lezen. Internet is beter en ik ben er zelf al uit voor de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart. Iemand van een lokale partij met een redelijk inhoudelijk programma, jong persoon want de jeugd heeft de toekomst en persoon doet ook goed werk buiten verkiezingstijd om. Ik heb zo’n persoon gevonden hier en dus klaar. Ik wilde niet gaan stemmen voor het raadgevend referendum om mijn kieskaart te kunnen bewaren vanwege het laatste raadgevend referendum. Ik bedacht opeens dat mijn ouders niet gaan stemmen voor het raadgevend referendum en dus een van hun kaarten in mijn bewuste historistische map gedaan en weer klaar. Ik heb ook nog meegedaan aan InkiedoetNL door kip en patat te maken voor mijn ouders. Het is allemaal niet zo moeilijk. Ik ben verder op de Internationale Vrouwendag goed voor mijzelf opgekomen omdat iemand mijn rode haren als een gebrek aan mij zag… Ik kan zelf wel vijf andere gebreken aan mijzelf opnoemen, deze zat er nou net niet bij… De napret van het gebeuren was weer onbetaalbaar. Ja, al met al valt er genoeg te lachen als je de humor ziet. De werkmensen waren hier in de buurt bezig met de ontmanteling van een oud magazijn en de letter B was van de gevel en toen was het weekend. Er stond dus nog LOKKER op de gevel. De B van buikpijn van het lachen en van mij mag het nog even zo blijven staan. Genieten, bewust van.

Op een mooie winterdag…

Het was vandaag de koudste winterdag, aldus wat weersvoorspellingen. Ik was vroeg op en er lag een laagje sneeuw op mijn raam, jippie. Ik dacht aan mooie foto’s maken en dus op de fiets naar mijn werk. Ik deed een skibroek over mijn gewone broek, ski-jas aan en andere warme kledingstukken en alleen mijn ogen en neus waren nog in beeld. In de bocht bij het winkelcentrum zagen mijn ogen een oude mevrouw met rollator door het kleine laagje sneeuw naar de supermarkt lopen. Ik dacht, oorlogswinter meegemaakt… Ik kon later met mijn skikleding aan gewoon op de grond gaan zitten om mooie foto’s te maken van de opkomende zon en van het kruiende ijs bij de bomen aan het water. Zij is op de fiets, klonk het vol ongeloof bij mijn eerste cliënte. Ja, klopt als een fiets en punt. Ik had alleen een koude doos, hoor de wind waait in mijn doosje. Toch eens kijken naar warme onderkleding, voor alles is een oplossing. Ik had terug de wind in de rug en het was best mooi de natuur met af en toe wat verdwaalde ganzen en eenden. Domme gansjes om hier met de kou te blijven… Ik kwam tot mijn pret weer een oude vrouw achter een rollator tegen op de weg en ik dacht weer…hongerwinter meegemaakt. Ik kijk automatisch beroepshalve altijd wel even of oudere mensen een jas aan hebben of een verwarde indruk maken, anders trap ik even op de fietsrem. Het was een mooie winterdag zo de laatste dag van februari, bewust van.