Serieus einde uitje…

Mijn reismattie Dora zegt af en toe dat het kan overkomen alsof wij alleen maar appeltaart eten en friet eten en drinken… Is ook wel echt zo tijdens uitjes en pret. In het normale leven niet en dat heft het weer tegen elkaar op en natuurlijk goed blijven bewegen tegen de kilo’s… We geven allebei niet om spullen en vinden belevenissen belangrijker, leuke herinneringen maken, leuke mensen ontmoeten met verhalen en leren tijdens uitjes en genieten. Ik zit na de laatste verandering in mijn leven best wel weer te rekenen met alles en hoe ik het zo slim mogelijk kan doen allemaal en toch een leuk leven kan hebben. Ik moest voor nu ook even de verhoudingen reistijd, werktijd, privétijd en zorgtijd voor ouders weer in een andere vorm gieten. Het gaat prima en anders verander ik weer iets, het is zo simpel. Nou het is eigenlijk best een serieus verslag vandaag want we gingen weer verder op reis en naar Wageningen, ja dus Brabant uit en naar de provincie Utrecht. We wilden ook allebei graag naar het Militair Ereveld Grebbeberg bij Rhenen. Wij doen nog steeds onze eigen activiteiten rondom de 75 jaar bevrijding. Ik vond vooral de ligging van het ereveld vreselijk aan zo’n drukke weg. Dora zei dat deze weg vroeger vast een stuk minder druk was bij de aanleg van het ereveld, tja. Het was indrukwekkend om te zien. Ik was pas echt onder de indruk in Wageningen. Het was hier gelukkig even niet zo druk en we wandelden zo naar Hotel De Wereld. Het is nog steeds een hotel en destijds kwam men in dit hotel de overgave van de Duitsers in Nederland overeen. Ik probeerde mij in te leven in vroeger en was best wel even onder de indruk, een bijzonder hoekje zo met het monument en de naam 5 mei plein op de muur van het hotel. We konden gelukkig in het hart van de Utrechtse Heuvelrug nog een rustig terras vinden om onder het genot van een hapje en een drankje de dag af te sluiten. Het was weer zoals vanouds en gezellig.

En verder in Brabant…

Dit deel van Brabant is best leuk en toch weer heul anders dan andere delen van Nederland. We reden een rondje en kwamen door de allerleukste kleine plaatsjes. Ik had nog nooit van Mortel gehoord bijvoorbeeld en pret. We zijn nog steeds onze voucher aan het opmaken en we hadden een kamer geboekt in een hotel in Deurne. Kloosterhotel Willibrodhaeghe , de pater en de non zijn er niet, wel een Fletcher met mojito’s en friet. Even geen strand, wel een Fletcher in Deurne in ’t Brabantse land. We hebben verder veel grappen gemaakt maar om niemand te kwetsen tegenwoordig, deze grappen blijven binnenblogs… Het ging nog even mis bij de receptie van beide kanten en op mijn verzoek werd het probleem meteen opgelost en zie daar het kon en hup weer door. Het restaurant bij het hotel was goed en iemand daar kon echte en lekkere mojito cocktails maken, hik. De cocktails zonder alcohol met limonade zijn ook erg lekker in de zomer en zeker als er nog met de auto naar huis gereden moet worden. Na een warme nacht weer verder in Brabant… We reden via allemaal dorpjes naar het vestingstadje Ravenstein. We hebben daar een rondje om de prachtige molen gelopen. En toen door naar Megen en ik wist helemaal niet wie Titus was totdat we het lazen op een bordje in Megen. Het mooiste op deze warme dag was eigenlijk het restaurant met de naam Titus. De appeltaart daar is met stip in onze top drie van lekkerste appeltaarten gezet en de bakker van de appeltaart vond het prachtig om te horen. Het is toch eigenlijk saai in de dorpen waar wij wonen, echte bekende geleerden of mooie verhalen missen volledig. Het trekt wel toeristen als je wat markante personen in het dorp hebt gehad vroeger en nu commercieel goed uitbuit en pret. We hebben ons prima vermaakt in Brabant en er is ruimte en veel bomen bij de Peel en we hebben daar ook nog even op een strandje gezeten aan een waterplas.

Boerenbontmuseum…

Ik vind het bijzonderder dat de coronatijd niet voor veel veranderingen heeft gezorgd. Het oude leven van voor corona wordt moeiteloos weer opgepakt door veel mensen. Er zijn wel mensen die gaan proberen om hun agenda toch iets leger te houden. Ik maak er zelf ook weer het best van… Ik heb wat verkoeling op het strand gezocht en de temperatuur scheelde soms 5 graden of meer met het binnenland. Hoera voor de wind aan zee! Een beetje werken, een beetje boeken lezen, terrasje doen en weer wat dingen afspreken met mensen. En zo ook weer op stap in eigen land met mijn reismattie Dora. We hadden tijdens een eerdere vakantie een leuk gesprek met lieve mensen die zo blij waren met kleine dingen en zij adviseerden ons om naar Gemert te gaan en dus… Hun advies was eigenlijk het Boerenbontmuseum in Gemert. Nou eerst maar eens koffie doen in Gemert zelf en het prachtige beeld van de Vredesmaagd met namen zijn mensen bekeken. Het kasteel was dicht en er komen dure appartementen in, tja andere tijden. De kerk was ook dicht want anders wordt ie leeggestolen aldus een aardige mevrouw… Zij kon ons wel mooi vertellen waar de naam van de kerk vandaan kwam, de Sint-Jans Onthoofdingkerk. Johannes de Doper, overspel en een hoofd op een schaal en pret. En hup door naar het Boerenbontmuseum, een openluchtmuseum over het leven in een Brabants dorp aan het begin van de vorige eeuw. Het museum heeft zo’n 250 vrijwilligers en het straalde echt de liefde uit van de vrijwilligers voor het museum. Het museum had zelfs al OR-codes om te scannen en ik kon zo zelf lezen op mijn mobiel over de houtzagerij van vroeger. Er kwam gelukkig ook nog een vrijwilliger uitleg geven en deze uitleg was veul leuker. Het verhaal van de smid in de smederij was geweldig en wij kwamen wijzer uit de smederij dan dat wij erin gingen en pret. Het nadeel van alleen een QR-code is dat je geen vragen meer kan stellen en het internet geeft echt niet op alle vragen antwoord hoor… En een ander verhaal tussendoor, mijn vriendinnen vertellen mij schijtziek te worden van de vele controles bij de zelfscankassa in de supermarkt, niks geen tijdwinst als personeel eerst alles nog eens gaat controleren en zij gaan toch liever naar de gewone kassa en pret. Het was ook opmerkelijk dat er een klein kapelletje stond op het terrein van het museum bij de velden en dat er een bordje op de deur hing met de tekst erop, offerblok is leeg. Bij voorbaat al een bordje moeten ophangen omdat de boel anders gesloopt of gestolen gaat worden, het is heul erg, bewust van… Het museum was enig en we hebben genoten! De conclusie van de dag was toch wel dat Luther vroeger documenten op de deur van de kerk spijkerde en er in het nu een bordje met tekst tegen diefstal op de kapeldeur opgehangen wordt…

Van hetzelfde…

Ik vind het toch best raar dat veel weer hetzelfde dreigt te gaan worden. Mensen veranderen dus niet na corona, of ben ik nu wat al te bot? Ik behoor zelf ook tot de mensen hoor en betrap mij er zelf ook op dat ik weer activiteiten wil gaan doen. Ik liep laatst door een prachtig park in Amstelveen en er kwam een vliegtuig laag over, niet echt gemist het geluid van zo’n vliegtuig. De andere kant is dat ik niet zeg dat ik er zelf niet meer in zal stappen om op reis te gaan in de toekomst. De nieuwe vervoerssystemen zijn er nu gewoon nog niet. En ik liep door Amsterdam en zag alle veranderingen in de stad. De hoek bij het Volkshotel is mooi geworden en het Oosterpark was ook prachtig. En er waren rondom het Amstelstation ook allemaal verbeteringen en wat een hoge flatgebouwen… Ik weet niet of de mensen het zelf willen maar na een ander wandelrondje zou ik zeggen, de Amsterdamse Poort is nu aan de beurt voor de opknap toch? Het kan niet op in ons land, zo’n gevoel geeft wandelen door de stad mij soms. En toch zijn veel mensen niet blij in Nederland. Voor het oog lijkt alles mooi, denk ik dan. De wereld achter veel voordeurtjes is anders en ook de wereld voor de mensen die geen eigen voordeur hebben door huizentekort. Ik kom dan toch altijd weer uit bij de grote levensvraag, waarom ben ik op deze wereld? Waarom zijn wij op deze wereld? Ik heb weer veel nieuwe verhalen vernomen over WO II en zelfs na de oorlog gingen de mensen door met slechte dingen doen in plaats van alles beter te gaan doen op de aardbol. Het is gewoon fascinerend soms als ik er goed over nadenk. Ik weet een ding wel 100% zeker, ik ben op de wereld om boeken te lezen en pret. Ik heb net Het Rosie Effect uit, enig om te lezen. En er is tennis, Nadal kijken. En er is straks voetbal om te kijken. En er is werk met het zorgen voor mensen, mensen blij maken. Grote levensvragen zijn terug te brengen naar kleine levensvragen die voor het geluksgevoel zorgen. Ik stop er mee voor vandaag voordat niemand het meer snapt…

Breinerror…

Daar ben ik weer… Ja ik had even een blog stilte ingelast voor mijzelf. Het bevalt weer prima op mijn zolder voor nu, hoe simpel kan het leven zijn. Het leven kabbelt door en ik probeer veel in mogelijkheden te denken en te doen. Het was wel een leermaand, juist als dingen niet goed verlopen dan zijn het vaak leermomenten. Niemand maar dan ook niemand mijn lichtje laten doven is een van mijn geleerde dingen. Hee, die had ik toch al een keer geleerd en nog een keer eerder en nog een keer eerder? Ik sla hem niet op, dat zal het zijn, breinerror en pret. Het bevalt mij weer prima om veel op pad te zijn en de terrassen zijn weer open, hoera! Ik heb wel geleerd van mijn eerste terras bezoek dat het even niet goed is om te zeggen dat iets niet lekker is. Blij dat jullie open zijn en blij dat jullie er weer zijn gastvrije horeca! En ook al is het niet te drinken of te eten of is er bediening die niet van het bedienen is, even niets zeggen Ing… Ik had mazzel dat bij mijn laatste etentje het allemaal dik in orde was qua smaakbeleving en dan zeg ik ook, lekker gegeten hier. En ja, smaken verschillen en zucht… Ik geniet volop van de mooie kleuren nu in de natuur, deze maand is alles nog fris van kleur. De warmte van boven de 25 graden is helaas alweer begonnen en mag van mij snel weer weg. Er zijn mensen die wel van deze warmte houden en genieten dan maar. Het strand is nu weer van de ik hou van de zomer mensen. Ik fiets veel door de omgeving en maak de mooiste foto’s. Ik zie rondom Abcoude en Loenersloot veel borden en spandoeken. Tegen windmolens, het leeft erg in deze streek. Zouden windmolens niet wat verkoeling kunnen brengen als een soort van ventilatoren in de zomer? Ja ik bedenk de raarste dingen tijdens mijn fietstochten. Windmolens zijn wel foeilelijk… En verder is de corona nu minder en mag het land weer van slot, hoera! En ik speel kwartet met de vriendinnetjes, mag ik van jou vaccinatielocatie Broekdijk Oost in Breukelen en jij wilt van mij RAI Europaplein? Kwartet! We gaan allemaal ergens anders heen voor de vaccinatie en pret. En we gaan niet meer testen als we allemaal eind juli gevaccineerd zijn, zingt het rond om mij heen en heulemaal mee eens… Mocht de paniek in het najaar toch weer uitbreken dan kan alles natuurlijk wel weer anders worden. De evaluatie van het afgelopen jaar zorgt dan vast voor een mooie nieuwe routekaart zonder testen.

Enkeltje zolder…

Het was weer even een bijzondere tijd… Een tijd met veel verjaardagen en allemaal uitgestelde feestjes. Ik ben zelf nog steeds bezig met wat mensen uitjes te plannen voor mijn laatste twee verjaardagen en het ziet ernaar uit dat wat terras dingen weer mogen binnenkort en dus hoera! Mijn reismattie was jarig en ik vond een passend cadeau voor haar. Bij zon en regen, je komt altijd een Fletcher Hotel op reis tegen… En zo werd er op haar verjaardag een grote Fletcher paraplu bij haar bezorgd en pret. Het ziet er gelukkig naar uit dat we ook weer meer leuke dingen kunnen gaan doen buiten de deur. Het was ook nog de dag van de zorg en verpleging en ik kreeg een bioscoopbon op mijn werk. De bioscopen zijn helaas nog dicht en pret. De bon was ook in te wisselen voor een film thuis op de buis… En verder waren het ook de weken van als samenwonen een stap te ver is… Het komt er dus op neer dat ik vanaf komende week weer op zolder woon en gezellig in mijn oude woonplaats. Ik mag vanwege de privacy niet schrijven over alle bijzonderheden en kort samengevat, mijn vriend gaat zichzelf herontdekken en dat kan nog wel even duren. We hebben dan ook in goed overleg besloten om elkaar wel te blijven zien als een soort van LAT relatie. De deur staat nog op een grote kier en pret. Ik red mijzelf wel en ik heb hem naar de juiste weg voor hulp geholpen en meer kan ik niet doen, bewust van… Het is jammer, dat wel en vooral jammer omdat ik een heule leuke baan had gevonden daar en ik nu een tijdje onderweg ben voor mijn baan. En de benzineprijs is nu ook nog hoog en pret… Ik heb al wel wat oplossingen bedacht en combinaties en zo kan ik voorlopig daar wel blijven werken. En zo lopen de dingen weer anders in mijn leven dan dat ik van tevoren had bedacht. Ik kan gelukkig nog wel vaak aan en bij de zee vertoeven en zijn woonplaats blijft wel mijn tweede verblijfplaats, bewust van. Ik wil geen eigen huis elders want ik heb alle ruimte alleen gewoon niet nodig. Het mooiste zou eigenlijk een soort van slakkenhuisje zijn op mijn rug. Daar waar ik ben klap ik mijn huisje uit, tja. Ik heb ook al zitten denken om mijn auto om te bouwen naar een slaapauto maar waar kan en mag ik dan staan in de nacht? Plannen genoeg dat wel en komt tijd komt raad. Of zoals in het boek van Pieter Omtzigt zo mooi staat… richt je blik niet omlaag naar de golven en wel omhoog naar de sterren.

Versoepeltjesdag…

Het was gisteren Koningsdag en na eerst even gehuild en geslapen te hebben op mijn zolderkamer was ik weer normaal. Ja het leven is niet altijd om te lachen helaas en ik kan het dan maar beter even van mij afhuilen en dan weer hoppa door… Ik zag buiten onderweg naar mijn zolderkamer de gezelligheid en sommige mensen hadden straten gezellig gemaakt en er stonden zelfs een paar kraampjes voor huizen, leuk! De sfeer was weer een beetje terug, bewust van geworden. Ik ging weer fris en fruitig later in de middag naar mijn reismattie en daar heerlijk in de tuin en in de zon gezeten met hapjes en bitterballen. Er waren weer dingen te bepraten die om te lachen waren en die om te huilen waren. In de avond bij haar het nieuwe televisie kijken via de stream, het Koningsdag concert. Ik dacht aan mijn vader thuis zonder stream, niets feestelijke koningsavond voor iedereen, dacht ik… Ik had hem eerder op de dag tompoezen gebracht en hij keek voetbal bij mijn thuiskomst en dus gelukkig voor hem wel andere niet oranje televisie. En vandaag is de dag van de versoepelingen, mijn vader noemde het vanmorgen Bevrijdingsdag en pret. Ik noem vandaag Versoepeltjesdag. Ik ging de grote hoeveelheid boodschappen voor hem doen en ik zag een rij voor een kledingwinkel en pret. Winkelen zonder afspraak, een dolle eerste dag en pret. De terrassen stonden klaar en het was levendiger op straat. Ik kwam van de week uit mijn laatste avonddienst van een rijtje achter elkaar en de laatste keer dat het zo rustig is op straat, dacht ik. Elk nadeel heb ook zo zijn voordeel. Ik kwam nog een politiewagen tegen en ik ben al die tijd niet aangehouden en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar ook niet op zat te wachten na een avonddienst in de zorg, maar ja ook de politie doet gewoon het werk, bewust van… Ik bewaar mijn avondklokverklaring nog wel even want alles kan zo weer veranderen in het nu. En toch moest ik onderweg soms lachen om de jeugd die ik onderweg zag, al sluipend soms achter plantenbakken langs en plat op de grond liggend bij gevaar van politie en pret. Ik ben namelijk zelf ook zo jong geweest en pret, bewust van… Mijn vader haalt na twee vaccinaties de kleine boodschapjes weer zelf bij de supermarkt en zo keren wat dingen weer de goed kant op. Ik was trouwens even bij het Kruitvat en daar stonden nu ook twee zelfscankassa’s. Er stond een rij bij de kassa met personeel en de kassamedewerker verwees door naar de zelfscankassa voor wie kon pinnen. Ik dacht, wat gaat dan mijn korting worden als ik het zelf doe? Sterker nog, ik heb een weddenschap lopen… Ik voorspel dat ik straks moet gaan betalen voor het afrekenen bij een kassa met personeel. Het vriendelijke gezicht achter de kassa gaat mij dan 0,10 eurocent kosten voor het zeggen van een goedemorgen, hoeveel ik moet betalen en voor het zeggen van een fijne dag. Een extra gesprek over het weer erbij kost dan dan 0,20 eurocent en pret. Lach mij nu maar uit, ik spreek jullie over een tijdje wel weer…

Nog een paar dan…

Na een ontbijt op de kamer zat ons verblijf er weer op en het was ons goed bevallen om even in een andere omgeving te gaan wandelen en fietsen. We hadden van een aardige man in Giethoorn nog wat tips gekregen over de omgeving. Wij gingen eerst met de auto naar Blokzijl, een alleraardigst plaatsje met een mooie haven. Ik zag Sinterklaas al binnen komen varen daar met een boot en pret. En toen gingen we naar Kaatje bij de Sluis, het standbeeld. We kwamen er bijna in tranen vandaan, wat een ellende had Kaatje in haar leven. Wachtend op haar jeugdliefde en na jaaaaaaren van wachten beroofd en vermoord en veertien dagen na haar dood keerde haar jeugdliefde terug. We verlieten in een ietwat bedompte stemming Blokzijl. Ik had voor mijn verjaardag het boek Zakenprins gekregen van Michiel Couzy en Maarten van Dun. Wij hadden dan ook de grootste pret om het stadje Vollenhove. Het was leuk om even door Vollenhove heen te wandelen en daar op een bord ook weer zo’n verhaal over Klaas Bording met zijn zonen en een ijsschots. Het is toch wat met alle verhalen van vroeger. Nou genoeg verhalen en op naar huis en onderweg even De Oostvaardersplassen aangedaan en op het uitzichtpunt naar de vogels en dieren gekeken. De natuur loopt echt achter op vorig jaar en het blijft koud, er hangt al een tijdje kou in de lucht. We hebben wel lammetjes gezien, enig. We hebben ook wat van de nieuwbouw in Lelystad en Almere gezien en mijn mond viel open. De mooiste huizen hutje mutje op elkaar, bijzonder. Het verschil tussen een Hanzestad en zo’n stad is wel heul erg groot. Nou ieder zijn of haar ding. Het waren leuke dagen en weer een ander stukje van Nederland gezien. Bij mijn zolderadres was mijn vader ziek en weer een nachtje opgelet, allergische reactie van de tweede vaccinatie… en het ging na een nacht gelukkig weer iets beter. Welkom terug in de corona wereld…

Op de turbofiets naar Giethoorn…

We hadden voor de allereerste keer een e-bike gehuurd om naar Giethoorn te gaan fietsen. We kregen geen uitleg maar het wees voor zich en we hadden al snel de eco stand door en de turbo stand en pret. Zo’n fiets gaat hard zeg, we haalden de 25 kilometer bijna! Het was leuk voor een keer en verder fietsen we toch nog liever zelf zonder trapondersteuning, je komt gewoon niet meer zwetend aan na een fietstocht, bewust van geworden… Na een barre tocht naar Giethoorn, niet dus en pret, konden wij gewoon op de fiets de bruggetjes op en af en er lag een fietspad en de toeristen die er waren zaten meest in bootjes. Het was toch wel een unicum om vanuit de bootjes Nederlandstalige scheldwoorden te horen als een bootje dreigde de kant te raken en pret. Nederlanders die genieten van eigen land, echt prachtig om te zien. We zagen de heule toeristensector daar en ja ze zullen daar net als overal wel weer blij zijn met meer toeristen. We waren nog even bij restaurant en eetcafé De Fanfare, natuurlijk alleen koffie afhalen. De Fanfare was een oude film van vroeger en opgenomen in Giethoorn. Er stond tot onze verbazing een standbeeld van iemand en bij het nazoeken op onze mobiel bleek het acteur Albert Mol uit deze vroegere film te zijn. En wij vroegen ons dus af als wij het al niet weten, hoe weten buitenlandse toeristen dan eigenlijk wie deze man was en pret? Ik zou zeggen, voordat de meute weer komt naar Giethoorn, ga er eens een dagje wandelen of varen! Wij gingen door op de fiets naar Zwartsluis en we kwamen daar de Buisman fabriek tegen. Ik moest altijd met zo’n gouden schepje een mespuntje Buisman in het filterzakje van de koffie doen vroeger toen ik klein was en wilde helpen met koffie maken… Het was leuk om een rondje te fietsen en ook door Nationaal Park Weerribben Wierden. De streepjes op de batterij van onze fietsaccu’s werden steeds minder en omdat niet hard trappen went, snel naar het hotel terug en pret. We hadden nog wat lekkers gekocht op de gezellige markt in Steenwijk en dus genoeg te eten op de hotelkamer. Helemaal uitgeput van de barre fietstocht vielen wij als blokken in slaap…

Giet door in hoorn…

We zouden naar het echt laatste concert van Rob de Nijs zijn gegaan en wederom ging het niet door. Het geld van onze kaarten mag nu van ons wel rechtstreeks naar Rob en geniet nog met de mensen om je heen van het leven nu. Ik moest dus iets anders verzinnen om mijn verjaardag nog te vieren met mijn reismattie. Nu Nederland weer van ons is, leuk om naar Giethoorn te gaan? Normaal gesproken kwamen wij daar niet met alle toeristen en dus maar eens richting die hoek van Nederland. Wij gingen afgelopen vrijdag dus vol goede moed eerst naar Kampen. Kampen stond ook nog op de ik vink aan en de ik vink af lijst en pret. We waren enthousiast over deze mooie Hanzestad. Kampen was vroeger de sigarenstad. Ik vond de Koornmarktspoort heel erg mooi en de schepen langs de IJselkade. Er was ook een aparte stadsbrug met gouden wielen en ik wilde eigenlijk aan de wielen draaien om alle horeca in Kampen weer te openen en pret. Het winkelen op afspraak is echt niet meer van deze tijd en gooi de winkels gewoon weer open. En stoplichten werken anders ook perfect in de winkels, zoveel klanten erin en zoveel klanten eruit, net een parkeergarage en vol is vol en dan even wachten. Het was heerlijk om in Kampen rond te wandelen en we kochten voor de grap nog een coronatest bij de Etos, gewoon om de werking van zo’n test te zien. En de verkoopster zei, dat we bij klachten echt naar de GGD moesten voor een test en pret. De bijsluiter lezen was alleen al humor en wat er aan geleverde materialen in het zakje zat was ook leuk en er zat alleen geen stopwatch in. En later in de middag toen het de hoogste tijd werd om te plassen, hup door naar Giethoorn. We hadden even buiten Giethoorn ons favoriete slogan hotel geboekt. Rel, rel, rel en wij bouwen ons eigen feestje bij Fletcher wel… Ze gaven in het hotel zwemles aan kinderen in het zwembad en de chloorlucht hing in het heule hotel. Ouder met kind, per zoveel naar binnen, anderhalve meter afstand, ouder weer naar buiten en later kind ophalen en de volgende groep kan weer, zwemles in coronatijd. Wij konden ons eten afhalen in de avond en gezellig samen zitten eten op de hotelkamer. Zo gaat het toch ook? En met ontbijt hetzelfde en prima te doen. Het enige opvallende is wel bij deze keten aan het worden, het niet aanbieden van dingen om te verkopen, er is veul meer uit te halen in deze coronatijd of is het bewust beleid nu? Mijn reismattie had een kleine rolkoffer mee en ik schrok mij dood van het geluid toen zij hem uit de kofferbak op de straat liet rollen. Kan echt niet meer hoor, zo voor het corona tijdperk om zo’n herrie te maken met een koffer! Zij had er een andere mening over en dus de koffer blijft en pret. Morgen het Giethoorn verslag.