Opeens weet je het als twintigjarige…

Gisterenavond even tennis zitten kijken samen met mijn vriendin en haar dochter. Dochter had twee tennisjurkjes en wij vroegen ons af hoeveel jurkjes er bij de dames in de kast zouden hangen? Worden ze gewassen of geeft de sponsor steeds een nieuw jurkje? Fan van Serena en de reacties na het winnen van een partij zijn eigenlijk het mooiste. Keihard gewerkt voor de overwinning en yes! Zulke reacties zouden buiten de sport ook niet misstaan… “Ik ben over Ing en ik verveel mij nu al in de vakantie.” Alle vriendinnen op vakantie en zij niet, even vergetende dat zij al in eerder dit jaar naar Spanje was geweest. Ik vroeg of zij de boeken voor het nieuwe jaar nog niet had, alvast vooruit werken. Nee, zij wist niet hoe ze de boeken moest bestellen en er was nog twijfel over een vak. Dan ga je werken de hele week, lekker geld verdienen voor leuke extra dingen. Zij had zelf bedacht dat haar ouders nu maar voor haar moeten zorgen en zij later als zij een baan heeft voor haar ouders. Ik zag mijn vriendin met haar kale hoofd even kijken bij de woorden van mijn ouders later. Voor haar komt er geen later meer en haar kind wil daar bewust nog niet aan. En zich ook totaal onbewust van dat de geldbomen nu niet meer in de tuin groeien bij haar ouders. Alle vakantiewerk vacatures opgezocht voor haar en alles werd genadeloos afgewezen onder het mom van te ver fietsen (half uur) en niet leuk. Ik bood nog aan om op mijn vrije dag samen met haar om negen uur in de ochtend wat vacatures te gaan afrijden en ik kreeg te horen dat ze voor tien uur niet haar bed uit kwam. Hilarisch allemaal en wat duurt de zomervakantie dan lang zeg als je puber bent… Zelfs de kat was het zat en liep weg en spontaan de sloot in en samen de kat weer op het rechte pad gebracht en ik zelf onder de modder en krabben, overwinning yes! Ik kan mij bij geen vakantiebaan weinig voorstellen, zodra ik mocht werken toen ik een puber was, ging ik ook werken en ik moest later kostgeld betalen. Andere tijden… Het was een leuke avond en overdag was ook al leuk en er kwamen de leukste mensen op mijn pad. Zeker als ze dan nog bij hun volle verstand zeggen dat ze denken dat je twintig jaar oud bent. Ik denk dat ik er daarom er een vakantiebaantje bij ga zoeken, gewoon als extra zakcentje en omdat de baantjes er zijn. Ik zeg gewoon dat ik de uitstraling heb van een twintigjarige, op tijd kom en akkoord ga met het salaris van een twintigjarige. Wie neemt je dan niet aan…?

Emotiedag

Jonge kinderen spreken vaak de waarheid, “Ingrid ik weet dat jij heel erg lief bent maar… soms moet jij ook huilen.” Je pinkt er bijna een traantje van weg, van zoveel kinderwijsheid. Niet nadenken en gewoon zeggen zoals het is, prachtig. Ik heb er zelf af en toe ook last van en ergens is een deel van mij nog in de kindertijd blijven hangen en pret. De dagen bestaan inderdaad niet uit alleen lachen, ik kan soms een traantje laten om een mooi muzieknummer, om iets liefs en moois, de ellende en het verdriet van anderen en heel af en toe ook om mijzelf. Verdriet en een traantje horen gewoon af en toe bij het leven. Tranen van het lachen voeren gelukkig meestal de boventoon bij mij. Eenzaamheid hoort ook bij het leven en ik voelde mij gisteren heel even moe en eenzaam. Moe van het strijden om iets en de verschrikkelijke domheid, ik kan het niet anders beschrijven, bewust of onbewust van andere mensen. En soms, ja soms, kun je die domheid niet over je kant laten gaan en moet je strijden voor jezelf. Ik ben niet de enige in dit land als ik het zo om mij heen verneem die af en toe de dupe is van fouten van anderen. De heisa om zo’n fout dan te herstellen, ik word er af en toe moe van… ik doe het wel… je moet wel…  Fouten maakt iedereen, je kunt ook fout op fout maken en ik vraag mij dan toch wel af wat er dan ergens mis is. Zoals een goede vriend van mij eerder zei: “je mist het sorry vanaf de andere kant.” En even eenzaam omdat alle vrienden en vriendinnen met elkaar of met hun gezinnen op vakantie gaan. Het was gelukkig een heel even moment en snel weer over. Als je erg gevoelig bent dan heb je om te gaan met alle emoties in jezelf en ze weer te rangschikken voor jezelf. Even de delete zen knop aanzetten, opgelost, helder zicht, verder en pret. Pret was er zeker vandaag, met een bejaarde vrouw met de auto even een cadeautje gaan kopen en zij besloot dat ik wel het cadeautje in het winkelcentrum voor haar kon gaan halen, bleef zij in de auto. Ik ben de beroerdste niet en ik vond het een goed plan voor een keer. Als zelf bewegen even niet lukt… Ik vertelde haar dat mensen honden gewoon met de raampjes dicht in de auto in de zon laten staan en dat ik daarom mijn voorzorgsmaatregelen ging nemen. Straks komt er iemand met een hamer om een versufte bejaarde vrouw uit de auto te moeten bevrijden, dat wil je niet… Grote pret samen en haar met de ramen open en met de deuren van het slot af tien minuten alleen gelaten. Vooruit denken en om je eigen auto voorruiten denken…

De klunzige-way

Een van mijn hulptroepen in Griekenland op een eiland gaf door dat de sfeer in Griekenland nu anders voelt, boze mensen en boos over de uitslag van het referendum. Een van de uitspraken daar, “de gewone man moet boeten voor de wandaden van de bobo’s.” Minder toeristen en de toeristen die er wel zijn, erg welkom overal. Er zijn nog steeds zwervende vluchtelingen op de stranden en wegen. Het is zoals in heel veel andere landen, de gewone man staat erbij en kijkt ernaar. De pijn en het verdriet van de Griekse mensen zijn wij ons hier zeker bewust van… Misschien een boek die kant opsturen? Zelf net in een adem De Branson-way van Richard Branson uitgelezen, wat een mooi boek en de positiviteit kwam mij echt van elke pagina tegemoet stralen. Het gedicht aan het einde van het boek was ook erg mooi. Ik moest na het lezen even terugdenken aan van het weekend. Ons tafeltje buiten in het restaurant wiebelde. Na eigen onderzoek kwamen wij tot de conclusie dat het aan het tafelblad lag en we hadden geen schroevendraaier bij ons. Tafel omgedraaid zodat de wiebel minder was, de best mogelijke oplossing en de medewerkers hadden ons gezien en een kwam er met wat viltjes aan voor onder het tafelblad en voorlopig opgelost. De Branson-way was vast anders geweest. Een terras buiten en dan kijk je al voordat het terras open gaat of de tafeltjes in orde zijn en je blijft erop letten en pret. Het was druk aan mijn deur het afgelopen weekend en ik moet er geld voor gaan vragen dat mensen bij mij op adem komen volgens de Branson-way en weer pret. En de belangrijkste die aan de deur kwam kreeg mij niet wakker en liet zijn meegebrachte ontbijt voor mij daarom maar voor mij achter bij de deur, verrassing… Ik moet misschien iets meer liefdesboekjes gaan lezen om iets minder klunzig te gaan overkomen op liefdesgebied… Lollig is het allemaal wel. De natuur bij mij is werkelijk prachtig en ik heb er erg van genoten. Een moeder eend met nog een kleintje over en de moeder eend was alleen met zichzelf bezig zonder op het kleintje te letten. Volgens iemand beter dat het kleintje het dan niet ging redden want de genen van de moeder waren eigen belang en geen goede moeder en zo blijft het ras sterk. Hij trok het weer door naar de mensenwereld met moeders en vaders die hun kleine kinderen tot s ’avonds laat alleen op straat laten hangen en in de mensenwereld doen we dan alles om een kind te redden en worden wij als ras steeds zwakker. Hilarisch opgemerkt en een nadenkertje. En er zwemt een zwaan alleen rond en zijn of haar verdriet gaat door merg en been, zijn of haar partner kwijt, ontroostbaar. In de avond en nacht zingen alle kikkers het lied van We All Stand Together, la la la la. De ochtenden zijn mooi met alle vogels die liedjes fluiten naar elkaar en de hanen die goedemorgen zeggen. Dan wil je toch niet meer in je bed blijven liggen eigenlijk, je kunt er zelfs gezamenlijke ontbijtjes door mislopen. En zo stapt dit persoontje de week weer in om leuke dingen te gaan doen op de Ingrid-way en soms klunzige-way…

Mijn eigen referendum

Mijn brein is nog bezig met een eigen referendum. Ga ik vandaag denken aan de Grieken en het referendum of aan de leuke avond van gisteren? Kies je voor hart JA of verstand NEE op zo’n mooie zondag in het weekend? Er zitten twee foto’s in mijn hoofd nu, een van de lieve man van gisterenavond en een foto van een gepensioneerde Griekse man die bij het verlaten van de bank verslagen op straat gaat zitten…  En waar kies je dan voor om verder van te dromen op de zondag? De aandacht verdelen is misschien het beste… Als ik met mijn hart naar Griekenland kijk dan zou ik het zelf heel erg leuk vinden om te zien hoe ze het land buiten de Eurogroep denken te gaan opbouwen. Utopia in Griekenland. Mijn verstand zegt iets anders. Het volk is verdeeld en de ene helft wil wel zelfstandig en de andere helft niet. En als de basis al niet goed is en er geen samen is dan gaat iets niet lukken, zucht. Het kan natuurlijk wel lukken op den duur na heel veel jaren van veranderingen en kies je dan voor onzekere tijden met veranderingen of voor rust in het nu. Misschien valt het land in wel in tweeën als er geen samen is? Een toekomst die ik voor meerdere landen voorzie met alle volksverhuizingen die gaande zijn. Het is eigenlijk te zot dat stabiele landen allemaal onstabiel aan het worden zijn. Wat dat betreft kun je beter kiezen voor nu genieten en je gezicht heel ver afwenden van de ellende in de wereld. Even het raam dichtknallen op zondag en morgen weer openen om te zien of er drachme biljetten of eurobiljetten aan de bomen hangen en pret. En vooral nagenieten van het heerlijke eten van gisteren en de lange zwoele zomernacht. Ik vul vandaag JA in op mijn eigen referendum formulier en kies voor verder dromen bij de foto van mijn bijzondere man in het hier en nu en met het hart…

Meer hoef je niet te … dan

Gisterenochtend al vroeg op pad om voor mijn werk nog een kaartje te bezorgen bij een van mijn vriendinnen. Een jaar lang hard gewerkt voor de baas en gratis voor mij (lol) en nu op vakantie. En op mijn kaart stond dan ook, een prettige vakantie gewenst. Meer hoef je niet te schrijven dan… Bij onze Voedselbank ging er ook iemand op vakantie. Een cliënt kwam zich netjes afmelden voor de komende vier weken. Ik vroeg aan mijn collega of zij het gezin wel een prettige vakantie had gewenst. Meer hoef je niet te zeggen dan… Ik had in de avond mijn vader aan de telefoon en hij vroeg zich weer af hoe Nederland er over twintig jaar zou uitzien. Hij had zorgen over de kinderen op deze aardbol. Je hoeft niets meer tegen elkaar te zeggen dan… Ik vroeg gisteren aan iemand als iedereen in het water zou springen of hij er dan ook in zou springen. In het kader van bewust maken van gedrag. Meer hoef je niet te vragen dan… Zijn antwoord: “als het een mooie vrouw is dan wel.” Man, man, man en als vrouw hoef je verder geen vragen meer te stellen dan… Waarop ik begon te denken, dat mensen dus wel iemand volgen als de persoon mooi is of als ze van iemand houden. Iedereen is toch mooi, denk ik dan weer? Blijft over van iemand houden en dan volg je de persoon dus overal. Dus kort door de bocht genomen zoekt iedereen naar iemand om van te houden en dan is er liefde, vrede en stilte overal. Meer hoef je niet te hebben dan… Na na na na, hey Ingrid het is weekend…let it be…

Arm Grieken Band

De Griekse godinnen in de oudheid hadden de mooiste sieraden en de mooiste armbanden. Wat een verschrikkelijke desillusie met de plastic armbanden van in het nu. Ik heb het over de armbanden voor de toerist in Griekenland, de SMARTband. Per specifieke armband een gebruikersnaam en een tijdelijk wachtwoord en je kunt hem in Nederland al volgooien met euro’s. Als je met vijf mensen op vakantie gaat dan heb je dus vijf gebruikersnamen en vijf tijdelijke wachtwoorden om mee op reis te nemen, meetbaar en hilarisch. Met de armband kun je alle drankjes en ijsjes enzovoorts betalen op het appartementencomplex en best acceptabel. In het nu realistisch als extra cash geld in Griekenland. Of het geld tijdgebonden zal blijken te zijn in euro’s zal na zondag blijken. Ik maak maar pret natuurlijk en de armband is in het nu een extra geldvoorziening voor op reis. Met een slimme SMARTband zit je bijna nooit zonder eten of drinken in Griekenland, de vakantiespreuk in het nu. Pinnen niet mogelijk in Griekenland, gebruik dan de SMARTband. Ik ben er nog niet achter of het niet opgemaakte geld weer teruggestort kan worden naar de eigen bankrekening. Ik neem aan van wel…zeker weten doe ik het niet. Het bracht mij op de gedachte, hoever zijn wij af van de onderhuidse betaalchip? En stel je staat bij een kassa en je hebt geen geld op je onderhuidse betaalchip? Ontplof je dan bij de kassa of komen er twee robots die je de winkel uit begeleiden? Bij mij in de buurt was een gewapende overval waar maar liefst twintig euro was buitgemaakt. De medewerker vergeet het zijn leven niet, twintig euro… Stel iedereen heeft een chip die gedachten kan lezen. De scanner in de winkel leest bij binnenkomst al dat iemand de gedachte heeft om een overval te plegen en kan dan een signaal uitzenden waarop deze persoon tijdelijk het bewustzijn verliest. Gaaf die wereld in het nu en wat een kansen liggen er nog overal. Sciencefiction kan werkelijkheid worden, bewust van.

De zwarte piano vertelt…

Ik stond binnen en ik keek naar buiten, allemaal woedende mensen voor de ruiten.

Ik staarde opnieuw uit het raam, zag de laatste witte duif voorbij gaan en zij fluisterde mijn naam.

Mijn toetsten begonnen spontaan een muzieknummer te spelen, Give Peace A Chance en een nummer om te delen.

Ik probeerde met mijn toetsen het lawaai buiten te overstemmen, muziek kan mensen immers temmen.

Steeds luider gingen mijn toetsen tekeer, mijn pianohart deed zo’n zeer.

En toen de muziek steeds harder klonk was er op de deur ineens gebonk.

De eerste mensen kwamen binnen en begonnen te schreeuwen en te gillen en deden mijn klanken verstillen.

Ik werd opgepakt en op mijn rug gesmeten, muziek moet dood en jij ook lieten zij mij weten.

In de laatste minuut voor mijn dood zag ik een engel staan en zij liet mij weten dat ik altijd het juiste had gedaan.

Jij bent een slachtoffer van woede en haat, juist jij die altijd met jouw muziek verbinding bracht voor alle mensen van de straat.

Wees niet bang en alles komt goed, met de nodige inspanningen en moed.

Jij hebt jouw best gedaan en rust zacht en weet dat jij vrede hebt gebracht.

Jouw muziek zal na jouw dood doorklinken, lief piano lijk. Rust, vrede en respect voor elkaar komen ooit terug op aarde, óók in de Schilderswijk.

R.I.P. zwarte piano.

Gedachten lezen

Ik las gisteren een bericht over dat Facebook gedachten gaat kunnen lezen. Mijn interesse gewekt, zeker, gedachten delen via technologie. Ik was gisteren warm ingepakt en ik werd mee uit eten gevraagd door iemand. Pret met mijn vriendin en dat ik dus niet eens een kort rokje hoef te dragen om leuk te zijn. Ik was haar aan het chatten dat ik beter een boerka aan kon doen en op hetzelfde moment schreef zij dezelfde tekst ook naar mij. Voor alle duidelijkheid, een grapje tussen ons en we hadden ook een habijt als voorbeeld kunnen noemen, zucht, waar je als blog al dan niet of wel rekening mee moet houden. Gedachten delen via technologie en pret. Ik kom nog even terug op het theatercollege van Erik Scherder. Hij had een overbodige moderator, was onze gezamenlijke gedachte zonder technologie tijdens zijn theatercollage. Naast iemand met een sterk verhaal en uitstraling zet je geen moderator neer om de boel aan elkaar te praten. Je zet naast Obama ook niet iemand neer, volkomen overbodig als iemand uitstraling heeft en een verhaal. Het was een grappig college en de violisten konden erg mooi spelen. Het ging een deel van de avond over wat muziek met het brein deed. Wel raar dat er een happy nummer en een sad nummer ten gehore werden gebracht en wetenschappelijk onderzoek had uitgewezen dat het ene nummer happy was en het andere nummer sad. Ons brein is prima in orde en toch vonden wij het sad nummer happy en het happy nummer sad en weer pret. Het Engelse woord voor pret is fun, mee in het nu en hoppa. Veel Engelse woorden voor een Nederlandse theatervoorstelling. Opmerkelijk hoe weinig subsidie er los komt voor onderzoeken die niet genoeg geld opleveren. Genoeg onderzoeken naar bijvoorbeeld ziektes die veel mensen kunnen krijgen en weinig onderzoeken naar waar een klein groepje last van heeft. De woorden, daar is niet genoeg onderzoek of studie naar gedaan waren niet te missen. Waarop wij ons later afvroegen wat mensen dan in hemelsnaam wel studeren en onderzoeken… En moet een onderzoek subsidie krijgen? Er zijn slimmeriken zonder of weinig opleiding die hun brein zelf bewust laten werken zonder subsidie en pret, eh fun. Het was een vermakelijk avondje zo in de stad en bij het theater. Thuis gekomen vroegen de kinderen van mijn vriendin, of wij geen vragen hadden en hoe het was geweest. Het was wel duidelijk allemaal, vrij simpel, grappig en onze vraag gaan wij zelf wel uitzoeken. We kwamen in de stad nog een slotjesbrug tegen, ik had hem bijna gemist. Nee, geen fietsslotjes… liefdesslotjes. Liefde en brein, ik denk, het onderwerp voor een volgend college. Of wat doet een zebrapad in Amsterdam als er toch niemand stopt voor voetgangers, wat mis je dan in je brein als je een zebrapad niet begrijpt…

Volop in beweging

Het was weer een hilarische dag gisteren, ja ja ja! Afscheid moeten nemen van een klant in mijn eigen tijd en zij had nu geen luisterend oor meer. Het was haar eigen bewuste keuze om van zorgverlener te veranderen en dus namen wij afscheid. Nou ja, afscheid, ik hobbel wel weer eens aan als het zo uitkomt, mijn hart passen veel mensen in. De een krijgt net iets meer ruimte dan de ander en pret. Mensen willen nooit dat ik ze verlaat, laat mij dan ook niet gaan en pret. Of denk niet in angst, er komt altijd weer iets moois voor terug, misschien wel iemand met drie oren, je weet het niet. Met mijn vriendin ook de grootste pret en na een dag van werken konden wij samen aan onze tweede dag beginnen op de dag. En zo togen wij naar Erik Scherder in Amsterdam met zijn theatercollege over de invloed van lichaamsbeweging op het brein, toegankelijke wetenschap. Een inspirerend theatercollege was de aankondiging, nou dat maken wij zelf wel uit en pret. Met de bus naar Amsterdam en onze eigen beweging liep dus al bijna vast bij de voordeur. Om de toch nog enigszins in de zaal te passen een extra rondje grachten gemaakt en al zittend op een bankje iets gegeten. Lekker zitten filosoferen aan de grachten en filosoferen is ook beweging, brein beweging.

Na afloop waren wij het samen volkomen met elkaar eens over het college, ik ga er morgen verder over schrijven. Je hebt acht uur slaap nodig om het brein in topconditie te houden volgens onderzoek. Niets is zeker en zo’n onderzoek kan morgen weer heel anders zijn. Ik luister daarom naar mijn eigen lichaam en brein en die willen nu slapen, gaap. Geen extra slaapplan voor nodig in deze oververhitte wereld, bewust van. Dromen over Grieks geld en van nog veel meer dingen, de kaars gaat even uit om later weer aan te gaan. O, verhip geen kaars aan, smogplan gaat uit de kast komen. Gek kun je worden van alle plannen en waarschuwingen, het beste is daarom om je eigen bewuste plan te trekken…

Zonnebloem(-p)(+h)itte(-n)

Ik was gisteren bij wat winkels en daar was een run op ventilatoren. De P van paniek was weer eens toegeslagen, massahysterie en pret. Ik denk dan altijd, hebben de mensen nu dan nog niet zo’n ding in huis, of gaan ze zo snel stuk, of willen we er meer en meer? Of nieuwe mensen in ons land die er nog geen een hebben? Het kan allemaal. Waar vorige week de kachels nog aanstonden daar staan nu de airco’s te draaien, het kan raar lopen. Ik heb een hekel aan veel airco, mijn gezondheid gaat er met sprongen van achteruit. Het zal steeds warmer gaan worden en al filosoferend kwam ik op nog een vraag. Kan ons energienet alle toekomstige veranderingen aan? Ik zie zo om mij heen steeds meer oplaadpaaltjes voor hybride auto’s en neem daarbij nog alle apparatuur die tegenwoordig in huis is. De grijze generatie krijgt steeds meer elektrische trapliften, scooters en fietsen en dan neem ik het in hoogte verstelbare bed nog niet eens mee, pret. En met de toenemende warmte en met het gebruik van de airco’s en ventilatoren is het stroomfeest compleet, een megaverbruik. En wat als er steeds minder kerncentrales in werking blijven? Leuke dingen om wat over na te denken. En als de olie eenmaal op is, hoeveel vervangende soorten brandstof zullen we dan hebben en zal er dan ook weer om gevochten worden? In plaats van een oliecrisis een methaancrisis of biogascrisis? Het zou leuk zijn om eens een land vanaf nulpunt weer te gaan opbouwen in nieuwe stijl, als voorbeeld voor de rest van de wereld. Ik weet er wel een en weer pret. Utopie, het lukt nog niet eens op dorpsniveau en snik… Er gaat pas echt iets veranderen als het moet en vaak achteraf, de mensen die vooruit denken even buiten beschouwing gelaten. Als het water tot aan de zonnebloemen op het schilderij van Van Gogh is gekomen zullen de mensen pas in actie gaan komen. En als de zonnebloemen hun hoofd in het water hebben in plaats van naar de zon dan is duisternis alom, aldus Ingrid…

Vanaf vandaag hebben wij een hitteplan, waar belastinghervormingen stranden in eigen land en waar vluchtelingen massaal verdrinken in het buitenland, er is er altijd nog ons eigen hitteplan. Al dan niet in combinatie met een weeralarm. Misschien een leuk idee om een oververhitplan te maken voor wat landen? Je kunt het zo gek niet bedenken, overal is wel een plan of alarm voor tegenwoordig. Zegt heel veel over de mensen, bewust van. Omgaan met warmte en kou kun je best trainen. Als ik tien keer tegen mijzelf zeg dat het koud is dan gaat mijn brein dit voor waar aannemen en stuurt de signalen door naar de rest van mijn lichaam en voelt het als minder warm. En vooral niet klagen, werkt averechts… Ik ga het de komende dagen eens uitproberen, kijken of het werkt en natuurlijk genieten van de zon, net als de zonnebloemen, hoofd naar de zon.