Een soap met slechte acteurs…

  • En zo rommel ik door in coronatijd.  De meeste winkels hebben nu wel een verzoek om een mondkapje te dragen en in het straatbeeld zijn nu ook echt wel mensen met mondkapjes op te zien, bewust van De geestelijke ellende is ook aan het toenemen, er gebeuren echt heule erge dingen, bewust van... Ik heb wel een iets groter corona besef omdat ik mijn kwetsbare ouders heb. En dan nog is niet alles uit te sluiten want het leven gaat wel gewoon door. Een van mijn vriendinnen zei de afgelopen week, jij speelt op dit moment mee in een soap met heule slechte acteurs. En zo voelt het af en toe ook en toch wel pret. Ik was en ben druk met beide ouders. Ik vroeg mij ook van de week af of mijn moeder al in de top 10 staat van meest geteste corona ouderen boven de 85 jaar? Is daar een grafiek van? Ik blijf strijden voor de menselijke belangen van mijn ouders en ik loop tegen een hoop onbegrip aan en daar heb ik het heul erg moeilijk mee. De mens als verdienmodel, bah! Ik los de meeste dingen wel op. De andere locatie waar mijn moeder tijdelijk naartoe moet, is niet naast de deur van mijn vader. Hij kan er dus niet komen want de regiotaxi gaat tot de 25 kilometer. Ik heb dus een Valys pas aangevraagd voor hem want dan kan hij wel een keer zelfstandig bij zijn eigen vrouw op bezoek. Deze taxi gaat wel buiten de regio en hij snapte er geen moer van, twee pasjes, tja pa, om het makkelijk voor jou te maken. En natuurlijk, ik rij hem wel naar mijn moeder toe voorlopig en ook als hij de pas heeft af en toe. Het zijn van die dingen, van die dingen. En zoals ik al eerder schreef, ik begrijp de coronatijd en de personeelstekorten en wat we nog wel aan goede zorg hebben in eigen land. Ik kreeg van de week van iemand in mijn omgeving te horen dat ik beter mijn mond kon houden. Er is in mijn ogen niets mis met opkomen voor kwetsbare ouders en ik blijf altijd netjes tegen mensen met een duidelijke onderbouwing erbij, bewust van 

MuZIEum in Nijmegen…

We bleven een nachtje in Berg en Dal van onze voucher en pret. En toch is het best wel leuk om korte tripjes in eigen land te maken in plaats van een buitenland vakantie. Na wat leuke rijmpjes in de auto met als hoogtepunt, dump familie en vent en boek met een vriendin bij Fletcher een kerstarrangement, kwamen wij aan bij ons Fletcher Hotel. Wij zijn volledig aan het doordraaien met deze hotelketen. Ik neem soms een foto als ik langs een Fletcher Hotel kom en dan vraag ik aan mijn reismattie, waar sta ik nu? Ik heb nu de placemat van het ontbijt meegenomen want daar staan ze allemaal op en pret. Ach, we moeten er wat van maken in coronatijd. En het is ook goed te doen zo’n hotel, alles met coronaprotocol en wij zijn inmiddels al helemaal gewend aan een mondkapje op in openbare ruimtes. We hadden een reservering gemaakt voor MuZIEum in Nijmegen. En als er toch een museum in het zonnetje gezet mag worden om eens te bezoeken, ga er heen allemaal! In heb in mijn opleiding wel eens een middag les gehad van iemand van Visio en met een blinddoek op gelopen. Ik heb in het verleden in een donkere bunker training gehad en toch was dit weer heel anders. Ze hadden het perfect gemaakt voor de anderhalve meter afstand en we gingen met vier mensen het donker in met mondkapje op, handschoenen aan en een blindengeleidestok. Zeg maar extra beperkt in 2020 en pret. De man die ons de weg wees in het donker was zelf blind vanaf zijn geboorte en wij hoorden alleen zijn stem. Het was heel bijzonder om te ervaren om blind te lopen in huis, op straat en in de supermarkt. Ik stond ervan te kijken, o nee verkeerd woord in deze situatie, ik stond versteld van mijzelf dat ik een beeld voelde en er geen Boeddha in herkende, beetje dom van mij. Het was leuk om alles te mogen vragen aan onze gids. De toekomst van de robotisering kan voor mensen met een visuele beperking wel weer een uitkomst worden. Het zou toch fantastisch zijn als binnen in een huis alles kan met stemherkenning! En dan nog een robot erbij en klaar, ja ik zag het helemaal voor mij. En toch blijft menselijk contact ook belangrijk en vrijwilligers die helpen indien nodig. Ik vond het echt super leuk en de blauwe plekken op mijn benen van de stok van mijn reismattie die achter mij liep, waren het wel waard allemaal en pret. Bewust worden van de wereld van iemand met een visuele beperking, prachtig toch? Het was leuk om te raden hoe onze gids eruit zou zien en ik had de lengte en de lach goed en de leeftijd niet. Ik heb verder mijn naam in braille getypt op een kaart en mij verdiept in het inspreken van teksten onder filmpjes. Gaat ook weer over wat zie je en zonder daar een mening of waardeoordeel aan vast te koppelen. Een man met hond lopen in het bos. En dus niet, een lelijke man met rare hond lopen in het bos. Bedankt voor de leuke en leerzame middag lieve mensen van MuZIEum in Nijmegen!

Vrijheidsmuseum Groesbeek…

Het is in het heule leven zo en zeker in deze coronatijd, analyseren en risico analyses maken en dan nog is het niet allemaal maakbaar, bewust van. Het was dan ook de hoogste tijd voor weer wat ontspanning in eigen land en we moesten nog even naar Zevenaar. En dus met mijn reismattie naar Zevenaar en ik kreeg daar echt een brein error van het betaalde parkeren, het zal nodig zijn daar? Zelfs bij de Aldi voor de deur stond een gloednieuwe parkeerautomaat en het ging toen echt helemaal mis in mijn brein en pret. De reis ging dan ook snel verder naar Groesbeek naar de Canadese begraafplaats, indrukwekkend. En toen door naar het Vrijheidsmuseum in Groesbeek. De routeplanner stuurde ons naar het museum toe via Duitsland en heul veul pret. Wij waren zo toch nog even over de grens. Wij moesten de kaartjes online bestellen met een tijdslot erop in het nieuwe nu. Het ging hier allemaal prima en ik wil er toch iets over kwijt… Ik kom soms  oudere mensen tegen bij ontvangstkassa’s die verkeerde kaarten hebben besteld per ongeluk of niet konden. Mijn mening, geen hulp krijgen dan bij omboeken of geen geld retour kan echt niet, de K is van klantvriendelijk, bewust van… Ik stel ook voor om een reserveer en betaalzuil neer te zetten bij alle musea en dergelijke om te kijken of er nog spontane kaartjes te boeken zijn en ook voor mensen zonder smartphone. Ik ben zelf laatst weg gegaan bij iets waar ik niet spontaan naar binnen kon. Ik denk dan altijd, wil je nou bezoekers of subsidie? En pret… Het Vrijheidsmuseum in Groesbeek was echt af, niets op aan te merken, wat geweldig gedaan. We liepen met mondkapjes op door het museum heen. De filmpjes van wat zou jij doen in oorlogssituaties waren geweldig en zo zie je dat het vaak afwegen was in oorlogstijd en achteraf wisten mensen pas of het de juiste beslissing was geweest. Waar kies je voor? Wat is goed en wat is fout en wat de middenweg? Soms zijn dingen gewoon zo gelopen achteraf. Iedereen wikt en weegt en neemt zijn eigen beslissingen. Filmpjes om over na te denken. De maquette van Operatie Market Garden was indrukwekkend. En de trouwjurk van parachute stof en de kleding van papier en de bevrijdingsjurken met de felle kleuren waren mooi. Ik heb iets met oude kranten lezen en er hingen er daar genoeg aan de muur. Zoals ome Maarten al tegen mij zei voor zijn dood, mensen leren niets van het verleden. En bij het lezen van de oude kranten zag ik inderdaad wat dingen die nu ook nog steeds in de kranten staan, het constante zoeken naar vrede en het met elkaar omgaan. Ik moest wel lachen om de weersverwachting in 1938 in de krant. Weerkundige waarnemingen stond er en eigenlijk ook een beter woord. Ik heb zelf een oude barometer in mijn bezit en ik kijk dagelijks naar wat het ding aangeeft en bijna altijd klopt het ding wel. In de oude kranten stond mijn oude barometer met de barometerstand op de voorpagina en pret, zo gaven ze vroeger het weer aan in de krant en zelfs met de tijd van lantaarn opsteken erbij en pret. Misschien een leuke voor in de coronatijd, u mag de lantaarn opsteken tot … uur.

Geen lollige uitjes…

Er is niets lolligs aan de uitjes van mijn moeder door het land. Je komt nog wel eens ergens, dan dit ziekenhuis, dan dat ziekenhuis, dan een hospice tussendoor en dan weer een revalidatie afdeling en dan bij gebrek aan verzorgingshuis, want lange wachtlijsten, weer naar een tussenoplossing ergens anders in het land en hopen dat ze dan niet dood gaat voordat ze in het gewenste verzorgingshuis komt, nee niets lolligs aan, voor haar niet en voor het gezin niet. En ik ken mijn geschiedenis en dus ook de zorg geschiedenis van Nederland en het was ook al zo voor de coronatijd, bewust van. En zoals bijna al het personeel in de zorg ook zegt, ze hadden nooit de bejaardenhuizen moeten afschaffen. En er is ook groepsvorming in de zorg, net winkelketens maar dan in de zorg, een hoofdkantoor met zorgvestigingen. Nog even en ik zet mijn moeder in een winkelwagentje en ik ga met de zelfscan winkelen binnen alle  zorggroepen, kijk das nou wel een lollig uitje… Je doet er niet meer toe als je oud bent en niet meer mee kan, ik zie het aan alle kanten om mij heen. Mijn vader kan ook soms erg boos worden van bijvoorbeeld een cadeaubon op milieuvriendelijke producten via het internet. Het gevoel van niet meer mee kunnen doen en er niet meer toe doen is best erg, lijkt mij. En als kind heb je de handen al vol aan andere dingen die urgenter zijn om te regelen en allerlei inlog dingen aanmaken voor dingen die niet urgent zijn vallen dan toch echt af. Ik ben heel blij dat ik zelf niet zo oud ga worden, bewust van… Het maakt het ook moeilijk voor mij af en toe omdat ik zelf meestal een andere visie heb op dingen en het zelf anders zou doen maar oudere mensen verander je niet meer en het enige nuttige is om mij dan te verplaatsten in wat zij willen en dat dan zo goed mogelijk proberen te regelen in het voor hun heul andere nu, tja. Het valt mij wel op dat de meeste mensen in de zorg hun uiterste best doen en eigenlijk allemaal zitten te wachten op verandering zodat de zorg weer menselijk gaat worden. En meer personeel aan de bedden en minder onnodig papierwerk. Nou genoeg zitten zeuren hier, ik ga nog even schrijven over mijn wel lollige uitjes van de afgelopen weken.

Blij op afstand…

Vakantie in coronatijd in eigen land is ook nog steeds anders. Het begint al met goed lezen wat de verwachting is van de winkels en horeca die bezocht worden. Wacht buiten, iemand komt u halen, staat er bij de meeste terrassen en restaurants. Het is dan gegevens invullen en achter de persoon aanhobbelen naar de anderhalve meter afstand tafel en pret. We hebben bijna alles buiten kunnen doen met het mooie weer en dit voelt voor mij toch prettiger ook buiten coronatijd overigens. Een wereld van verschil met mijn vriend die alleen de warme zomer prettig vindt en buiten de zomer blij is binnen en met de verwarming. Ik vind zoiets best moeilijk want ik ben niet van de warmte boven de 21 graden in huis zolang het niet vriest en wel van raam open en een extra vest aan of fleece dekentje, tja samen komen we er wel uit of niet en pret. De slag om de verwarmingsknop in huis gaat weer beginnen vanaf de herfst en ook de slag om de verwarmingsknop in de auto en pret. Het was voor het eerst dat we even weg waren langer dan een nacht en het was bijzonder om elkaar eens in een andere omgeving te zien, bewust geworden van, brein en gedrag en pret. Een van de hoogtepunten voor mij was een bezoek aan de Hanzestad Doesburg met de historische binnenstad. Ik loop dan echt ademloos te genieten door het stadje en mooie foto’s te maken. Toen de klok zweeg verschenen de vogels van de vrijheid, prachtige tekst bij het vredesmonument in Doesburg. Om eerlijk te zijn was ik op vakantie nog onder de indruk van iets anders en waar ik echt een traantje om moest laten. Ik kreeg de bijna live trouwfoto’s binnen van een van mijn vriendinnen. Een stralende bruid en bruidegom met hun zoon en met alleen getuigen in het gemeentehuis. De intense blijdschap van het paar en de mensen eromheen, zo mooi en ook de emotie bij mij, iets van gemis er niet bij te kunnen zijn en blijdschap voor het paar. Ze hebben een fantastische dag gehad met allemaal lieve kaarten en cadeautjes van mensen en zoals mijn vriendin al zei, wij zijn rijk met zoveel lieve mensen om ons heen. En ook al komt er volgend jaar geen feest, er waren mensen blij en ik was blij op afstand, iets mooiers is er dan eigenlijk niet in de vakantie. 

Toeren door de polder…

Ik kreeg in de vakantie een soort van rondleiding door het binnenland van Flevoland. We gingen er via Nijkerk in en kwamen tot aan Creil en ik was er toen echt klaar mee want weinig water en pret, geef mij maar Urk aan de buitenrand. Ik vind het vooral een provincie die voor een grote uitdaging staat. De inpoldering destijds was om het overige land te beschermen tegen het water en voor zover ik kon nalezen was het de bedoeling om boeren daar voedsel te laten verbouwen. Er zijn nu meer bewoners bijgekomen en veul windmolens en wat toerisme en dan moet je de boel net als in de rest van Nederland opnieuw inrichten. Ik rook in Dronten de lucht van uien en ze waren bezig met een nieuwe woonwijk te bouwen daar. En ik dacht, mensen van buiten de polder in de woonwijk gaan op een gegeven moment iets zeggen over de lucht en dan krijg je dus het verhaal, wie was er eerder de ui of de bewoner? Ik vroeg in Dronten waarom mensen daar wilden wonen en jong vond het lekker centraal liggen bij Zwolle, Amsterdam en Leeuwarden en middel vond het lekker rustig wonen en het ons kent ons voordeel. De boeren daar willen maar een ding, hun voedsel blijven verbouwen en ik heb gezien wat er allemaal uit de polder komt en wat later dus op mijn bordje ligt en pret. Het was een leerzaam dagje, dat wel weer. Een heel ander ding in de vakantie was een bezoek aan het Nationaal Ereveld in Loenen. De laatste rustplaats van 4000 Nederlandse oorlogsslachtoffers, zij verloren hun leven tijdens de Tweede Wereldoorlog of tijdens conflicten of missies daarna, heel indrukwekkend. We zaten trouwens op de camping dichtbij militair oefengebied en ik hoorde vanuit mijn slaapzak de helikopters overkomen. Er waren daar weer andere geluiden in de avond, auto’s die over wildroosters reden, schietoefeningen en beukennootjes die van de boom vielen en pret. En zo is het overal anders in Nederland.

Het is moeilijk, ik doe mijn best…

Het is moeilijk en ik doe mijn best, eigenlijk het enige om te benoemen voor mijzelf in deze coronatijd. Waar zal ik beginnen met schrijven, nou gewoon maar bij wat er in mij opkomt… Ik was een kleine week weg met mijn vriend, het laatste verjaardagscadeau nog voor mijn verjaardag afgelopen april en nu zijn de cadeautjes op en pret. Het weer was fantastisch de afgelopen week en ik lag lekker in mijn slaapzak op een klein bedje onder de sterrenhemel op de Veluwe. In de ochtend wakker worden van de kou en dan als de wiedeweerga mijn armen in mijn slaapzak doen, heerlijk. Mijn grootste vriend tijdens de vakantie, mijn slaapzak en pret. Ik volgde natuurlijk het nieuws op vakantie en ik dacht, waarom zeggen mensen niet gewoon dat het moeilijk is en dat zij hun best doen? We gingen een dagje naar de zoogdieren in het Dolfinarium in Harderwijk. Na een tijdje onder de bomen verlang ik altijd naar water en het was prachtig bij het strandje aan het Veluwemeer. In het Dolfinarium deden de mensen ook hun best en er waren duidelijke looproutes en borden. Ik stond buiten oogcontact te maken met een dolfijn in het water achter zo’n dranghek en op afstand van andere mensen. Er kwam opeens naast mij een vader met een kind staan en aan mijn andere kant een moeder met een kind, ze spraken een taal die ik niet machtig was. Ik ben een ruime meter naar achteren gestapt en ik dacht, het is moeilijk en ik doe mijn best. Ik dacht ook nog, goed dat ik niet in de politiek zit want iemand maakt een foto van mij met deze mensen naast mij achter het dranghek en ik moet excuses maken en pret. Deze mensen waren zich totaal onbewust van hun eigen gedrag en ik heb het zelf ook wel eens dat ik in mijn enthousiasme even te dicht bij iemand in de buurt kom, het is moeilijk en ik doe mijn best en pret. Ik neig zelf wel weer naar het mondkapje op voor binnen net als in Duitsland, als we daarmee alles weer enigszins normaal kunnen krijgen voor in het voorjaar dan zij het zo en ik wil mijn ouders zeker geen corona doorgeven als het even kan. Het is moeilijk allemaal en ik doe mijn best…

Mag het licht aan?

Ik was gisteren bij mijn moeder en hoera de deur ging open en het bordje was weg, het kan dus wel, mijn dank is groot. Mijn moeder had een kaart gekregen en ik belde gewoon mijn nicht op via de beeldtelefoon en mijn moeder kon haar zo live bedanken voor de kaart vanuit haar bed. Mijn schone zus was net terug van haar verblijf bij haar familie vanuit code rood gebied en dus voorlopig uit de buurt blijven bij mijn moeder en haar ook even op de camera laten zwaaien naar mijn moeder. De techniek staat voor niets in deze tijd en mijn ouders snappen er niets van maar vinden het enig. Mijn schone zus kon liggen in het vliegtuig, zo’n 50 mensen in het vliegtuig… ik verbaas mij bijna nergens meer over… En dan de jongeren die nu aangesproken gaan worden op hun corona gedrag. De jongeren die nu opgroeien in een tijd waarin ze met twee lappietops in de startblokken zitten om te proberen een college te volgen waar 5000 liefhebbers voor zijn en er 3000 mogen aanmelden. De jongeren die de studie rekening voor het nieuwe jaar weer op de mat hebben zien vallen zonder enige korting. De jongeren die colleges op de gekste uren krijgen waaronder in de avond. De jongeren die graag willen gaan samenwonen en alleen een kamer kunnen vinden vanaf 800 euro. De jongeren die vaak beter voor opa en oma zorgen dan hun eigen ouders en bewust niet in de buurt komen van opa en oma als zij feesten. De jongeren die hun baantjes in de horeca en evenementenbranche hebben zien verdwijnen. De jongeren die de zorgen binnen het gezin zien door armoede of ziekte of iets anders. De jongeren die de broodnodige steun vinden bij elkaar en lachen met elkaar. Ik vind het iets te simpel om dan te zeggen, we doen het licht aan in de kroeg en ga naar huis. Je zal het beter moeten onderbouwen met cijfers en feiten waarom ze niet bij elkaar mogen komen en tegelijkertijd ook alle andere vraagstukken en problemen waar deze leeftijdsgroep tegenaan loopt onder de loep nemen. Alleen het licht in de kroeg aandoen is niet genoeg… Ja het zal vast voor iedereen anders zijn, zo zie ik zelf de jongeren nu om mij heen. Jong, midden, oud en iedereen zal het toch samen moeten doen, bewust van... Nou het is weer weekend, waar iedereen ook mag zijn, in de kroeg of ergens anders, geniet ervan.

Potjandorie…

Het was sobere Prinsjesdag en er werd wat nagepraat en het napraten was er vooral op gericht om de eigen partij goed in het eigen licht te zetten voor de verkiezingen volgend jaar maart, mijn eigen gedachte. De P gaat hem worden voor de komende verkiezingen in maart, de Publieke sector weer op niveau tillen. En de P van Pensioenen. En de P van Please een betaalbare woning. Kortom de P van Potjandorie. En kunnen alle partijen nu eens opgaan in een links, midden en rechts blok? Ik denk dat het veul efficiënter werkt, ik vind alle eenlingen die geen andere baan kunnen krijgen buiten de politiek zo sneu om te zien. Ik stond laatst voor een gebouw met onderdak voor zo’n 100 mensen en daar komt een luxe appartementencomplex voor in de plaats met zo’n 25 voor de normale mens onbetaalbare appartementen. Waar gaan de overige 75 mensen dan wonen, dacht ik? Het meest opvallende bericht was voor mij toch eigenlijk dat de landelijke intocht van Sinterklaas in het geheim gaat worden opgenomen en pret. Net als de feestjes, veel gaat ondergronds en pret, oorzaak corona. In mijn eigen omgeving is vooral kanker het onderwerp van gesprek en nog wat andere aandoeningen waar geen vaccin voor is. En de geestelijke nood is ook hoog. Ik las heel wat boeken en een boek waar ik echt even over na moest denken, De stad der blinden van José Saramago. Hoe de mens terug kan vallen naar zijn oer stadium en dat gedrag vaak is aangeleerd. Ik dacht nog, zoals het boek afloopt zo gaat het nu niet aflopen, iets met blind achter elkaar een ravijn inlopen. Ik vind het heerlijk om dan wat door te filosoferen over zo’n boek. Ik heb de afgelopen week weer wat mensen opgezocht en ik word hier wijzer van dan van de dingen die ik in de media lees. We hebben veel gelachen om dingen die eigenlijk om te huilen waren. Bij mijn moeder hing weer eens een nieuw bordje op de deur van het verzorgingshuis, excuses voor het ongemak dat het ons niet lukt om het deursysteem goed te laten functioneren. Ik stelde de vraag niet alleen voor mijzelf maar voor ALLE oudere mensen die buiten lang staan te wachten alvorens naar hun geliefde familielid te kunnen gaan… Hoe gaan jullie nu eens oplossen? Excuus maken is blijkbaar zo 2020 en pret. Er komt een extern bedrijf naar kijken en als zij het oplossen hebben zij ook recht op voorrang bij het corona testen, dacht ik. Mijn eigen moeder heeft een dwangmatig hoestje en elke keer als ik bij haar ben dan zeg ik als zij hoest met pretogen vanachter mijn gezichtsmasker, niet hoesten ma want dan moet je weer in quarantaine en getest worden, ze kan er dan wel om lachen maar berust er ook in. Nou ik ben benieuwd wat het najaar gaat brengen allemaal, potjandorie wat een toestand… in het land.

Wonderlijk allemaal…

Wonderlijke tijd achter de rug, zeker. Een paar mensen dicht om mij heen gaat het even iets minder goed en ik zoek het dan maar in de kleine dingen die ik dan wel kan doen, bewust van… En voor de een zijn dat muziek dvd’s regelen en voor de ander gewoon een leuk dagje mee uit nemen en ga zo maar door. In deze voor mij wonderlijke tijd mis ik zelf ook een back up af en toe, afbakenen en gewoon doorgaan helpen en er is gelukkig altijd de zee… Ik was weer een paar dagen aan zee en ik geniet dan van de kleine dingen, een soort van Braziliaanse trommelband was echt fantastisch! En aan zee stond een schilder die een mooi schilderij aan het maken was, PleinAirPainting en ik noemde het gewoon buiten schilderen en pret. Een aardige man en mooie schilderijen en een leuke blogger. Het meest indrukwekkende was een bezoek aan Museum Engelandvaarders in Noordwijk aan Zee. Het morsecode apparaat was leuk om te bedienen en ik denk met een koptelefoon op dat de juiste tonen verzenden niet zo moeilijk is, goed luisteren. Ik lach om niet te huilen, Max Tailleur. De man verloor zijn hele familie maar bedacht na de oorlog 50.000 moppen om andere mensen te laten lachen. Ik heb daar dan grote bewondering voor. De teksten die mensen konden ophangen waren ook mooi en er hingen zelfs kaartjes over de het niet vrij voelen in deze coronatijd. De mooiste was van ene Bert, je weet pas wat vrijheid is als je het kwijt bent. Ik ben zelf blij dat er weer wat dingen bezocht kunnen worden. Ik heb onlangs ook nog boven en buiten in de vuurtoren van Noordwijk aan Zee gestaan en wat een mooi uitzicht daar zeg! Het zijn allemaal betaalbare uitjes. Er valt genoeg te ontdekken en te bezoeken in deze buurt, geschiedenis genoeg, bewust van