Even rust…

Ik zat de afgelopen twee weken in het huis van vrienden en het was heerlijk rustig. Ik kon even bijkomen en heel veel lezen en Inkie puzzelen. Een bijkomend voordeel dat vriend kon komen aanwaaien want geen hospita met mannenbezoek regels en pret. Ik had de zorg voor poes en de wandelende takken en de buurt was een stuk rustiger qua geluiden. Ik zat vorig jaar ook in hun huis en toen waren ze begonnen met de bouw van een mini woonwijkje op het grasveld tegenover hun huis. De woningen staan er nu een jaar later en de straat is bijna af. Ik las dat ze in deze woonplaats iets met mini bos aanleggen willen gaan doen en ik bedacht meteen waarom het groene speelveld hier dan vol met lelijke donkere woningen geplempt moest worden… Het ene groen door het andere groen vervangen of zoiets. Het is nog altijd aardig van mijn vrienden dat ik in hun biologische huis mag wonen. Ik nam een bakje patat mee na mijn werk en de voordeur wilde niet open… Alleen biologisch voer, aldus de voordeur… Grapje en zij weten best dat ik een hekel heb aan overal waar te voor staat. Afijn, iedereen lekker laten eten waar hij of zij baat bij heeft. Ik leef al maanden bijna zonder televisie en het bevalt prima. Op mijn zoldertje was het de afgelopen tijd te warm om de televisie aan te hebben. En het gaat toch altijd over dezelfde bla bla bla dingen en vaak zonder oplossingen. In het najaar weer eens kijken of er nog iets zinnigs te zien is op de televisie. Ik was ook bij oma, lekker dichtbij en ik had even het advies van een oud en wijs iemand nodig. Ik heb verder veel gewerkt en bijna elke dag in mijn arm geknepen of het nou eggie was… Ik kan gelukkig blij worden van de kleine dingen en ik was me toch blij in mijn vakantiehuis… En toch, ik heb alleen niet zoveel ruimte nodig en ik ben al helemaal gewend aan klein en weinig ruimte. Dag vakantiehuis, dag poes, dag wandelende takken, hallo zoldertje. 

Geen zak aan zo’n tak…

Over de zin van het leven gesproken…Ik pas op een viertal wandelende takken. Zij zaten eerst in een potje, twee per potje. Ik vond na wat leeswerk dat de inmiddels best wel groot geworden insecten in een bak een beter leven hadden en ziedaar, er kwam na goed overleg een bak. De takken eten klimop. Ik vond klimop onder een boom en zo zat ik op mijn hurken klimop te plukken. Ik zag de voorbijgangers kijken met een blik van, wat doet zij nou… Ik had voor hetzelfde geld een bon voor wildplassen kunnen krijgen, op mijn hurken onder een boom. Het is in de bak heel erg moeilijk om de groene insecten tussen het groen te ontdekken. Ik heb ze nu aardig in de smiesen. Ik snap echt niet de zin van het hebben van deze beesten. De enige keer dat ze leuk zijn, met het verschonen van de bak en poepen dat ze kunnen… Ik trek handschoenen aan en ze klemmen zich vast aan een takje en dan hup in een andere bak en zo tak voor tak aan een takje uit de bak. En dan kunnen ze opeens wel rennen, zucht, wandelen. Eerst kijken of alle vier de takken heb voordat ik het groen en de bak verschoon. En kijken of er geen mini wandelende takjes liggen die nog moeten opkomen of uitkomen of zoiets. Keukenpapier onderin de bak en nieuw groen en met water besproeien. En dan de moeilijkste klus, de takken een voor een weer aan een takje terug laveren naar hun bak. Ze kijken niet naar mij om in hun bak en als ik ze verplaats dan gaan ze toch een partijtje druk doen. Ik moet ook nog voorzichtig zijn want ze zuigen met hun pootjes vast aan dingen en het kan zomaar zijn dat er een pootje afbreekt. Ik heb gelezen dat pootjes wel opnieuw aangroeien maar toch… Echt geen zak aan zo’n wandelende tak. De wandelende takken kunnen anderhalf jaar oud worden. Ik hoop dat de takken niet kunnen nadenken over de zin van hun leven, anderhalf jaar in zo’n bak…

De zin van het leven…

We gingen afgelopen week picknicken en naar het Amsterdamse Bostheater. De Meeuw van Anton Tsjechov stond op de planken. Een komedie om het leven zin te geven, eigenlijk waar ik zelf ook hard mee bezig ben en iedereen natuurlijk. Ik heb vooral veel moeite met de onzin in het leven en pret. Ik heb op het moment de grootste moeite om de zin van het is nooit genoeg gedrag om mij heen te begrijpen en ik val af en toe uit mijn sociaal wenselijk gedrag, zo balen… Afijn, er het beste van maken in het leven voor jezelf en met elkaar…Het stuk De Meeuw begon plotsklaps en eindigde plotsklaps en ik zat van het begin tot het einde in het stuk. Het decor was prachtig en ik vond vooral de moeder van Nina goed spelen in het stuk. Het stuk gaf wel een beetje het echte leven weer, met vallen en opstaan en wat geeft het leven zin? Op een van de warmste dagen van het jaar heb je bijna geen zin om na te denken over de zin van het leven. Het was leuk zo met elkaar eerst picknicken en later naar het theater en er komen altijd weer nieuwe uitstapjes uit voort. Na deze warme dag kwamen gelukkig eindelijk de buien en de afkoeling. Het was een bijzondere lange periode van droogte en hitte in mijn landje met bijzondere weersomstandigheden. Wij hadden hier laatst midden in de nacht een soort van valwind of mini stormpje, heel bijzonder. De nacht van de bloedmaan en opeens het geluid van of er een veegwagen door de straat kwam rijden, nee het was wind. Ja, wij hadden de maan uiteindelijk gevonden in de polder en het was nog een soort van gezellig met z’n viertjes en de verrekijker delen met elkaar. Ik zag later nog een weerballon, denk ik, door mijn beeld komen met mijn telescoop buiten en er valt veel te bekijken zo hoog in de lucht. Het leven zin geven met hobby’s. Er komen binnenkort weer vallende sterren, gaaf. En wij doen af en toe ook aan onzin, heel af en toe… Zo hadden wij een eigen live app met de voorspelde zomerstorm van afgelopen week. Op 19.07 uur, tomatenplant in tuin verliest een tomaat. Op 19.19 uur, ijscoman rijdt door de straat en zo ging het de heule avond over en weer en erg gelachen, onze humor. Het was trouwens mooi om te zien dat de wind uit twee richtingen kwam en alle wolken op een punt bij elkaar kwamen, hier bleef de verwachte code oranje uit en wij hadden code pret.

De warme stad…

De hoogste tijd om weer eens wat te gaan ondernemen en wij gingen afgelopen zaterdag dus op naar de warme stad Amsterdam. Met de nieuwe Noord/Zuidlijn eerst naar station Noord. In de nieuwe lijn zijn er alleen nog zitplaatsen aan de zijkanten van de wagons. Op Noord uitgestapt en echt helemaal in de war, hadden wij in een tijdmachine gezeten? Gare du Nord bordjes? Zij we in Parijs? Afijn we zijn weer ingestapt in Parijs en we kwamen uit op het Rokin in Amsterdam in Nederland en waren zoooo toe aan een kopje koffie met appeltaart… Het mocht eigenlijk niet de appeltaart want toevallig allebei een bekeuring op de mat gekregen voor een paar kilometer te hard rijden. Nou dan ergens anders weer een beetje minder aan uitgeven, op appeltaart bezuinigen voelt voor ons zo erg… Het was Canal Parade in de stad en de stad was heel heel heel erg druk en alles was regenboog, leuk om te zien. We hebben even bij de boten gekeken en het was een gezellige boel. Het is mij een beetje erg uit zijn voegen aan het groeien, andere mensen vinden het misschien wel leuk. Wij gingen naar het Amsterdam Museum. Tot vlak voor zijn overlijden werkte burgemeester Van der Laan aan een tentoonstelling over Amsterdam. De Mooiste Stad tentoonstelling was gratis en leuk om te zien in het Amsterdam Museum. Wibaut, en wij filosoferen over wie nu de sociale woningbouw Wibaut van de stad is? Niemand want al het vastgoed is anders geworden, andere tijden of zoiets. We liepen op een gegeven moment richting Centraal Station door de immense drukte en voor ons liep een gezin waaronder twee vrouwen met zwarte lange jurken met hoofdbedekking en waarvan bij een alleen de ogen nog te zien waren en ons tegemoet komend kwamen er twee blonde jongens aan met korte broeken en roze strakke hemden aan en zij liepen hand in hand. Ik zei toen, Van der Laan zou bij leven nog gezegd hebben, dit is nou mijn stad, zoveel mensen en zoveel diversiteit. De hoogste tijd om de stilte op te zoeken en een pizza te gaan eten bij Vapiano met uitzicht op het water. Jammer dat er daar een kantoor komt voor de brug, ik vind het een van de mooiste stukjes nieuwe stad. Wonen doen de meeste mensen met een beetje inkomen misschien straks alleen nog buiten het stadscentrum? De nieuwe metro gaat immers niet voor niets naar Noord? En sowieso is heel Nederland langzaam een grote stad aan het worden… Misschien in een verre toekomst Nederland de hoofdstad van de EU? Wie zal het zeggen… Het was een warme dag in de warme stad.

Hitte met golven…

Het is geen weer voor mij. Het is de warmste zomer sinds ik mij kan herinneren, dus nieuw voor mij. Er is een hittegolf en hier nog steeds bijna geen neerslag te bekennen, heel bijzonder allemaal. De natuur is dor aan het worden en het allerergste, de aardappel gaat ten onder aan de warmte en dus van de winter dure patat, grrr. Ik eet zelf veel fruit en ik drink water met uitgeperste citroen en nee ik ga er niet zuur van kijken… Op de fiets is het oppassen voor wegdek met scheuren en in de tuin komen de tegels omhoog en houtwerk droogt op of is het in? Verder verkoeling zoeken aan het water en boeken lezen en buiten het werk om niet al te veel doen. Het gaat het nieuwe normaal worden. Verder petje af voor de mensen die aan de weg werken en alle andere mensen die gewoon doorwerken met de hitte. Ze hebben hier in de buurt verkeersdrempels gemaakt en ik vraag mij echt af wat de definitie van een verkeersdrempel is zo in 2018. Voor mij is een verkeersdrempel afremmen en waar ik met ingedrukt gaspedaal bijna overheen vlieg als ik een drempel test. De drempels hier kunnen met gewone snelheid zonder afremmen gewoon genomen worden, heel bijzonder. Het zal zoals gewoonlijk wel aan mij liggen en pret. Mijn moeder heeft veel last van de hitte en mijn vader schuurt gewoon het houtwerk buiten door en pret. Ik had wat kant en klaar maaltijden gekocht voor mijn ouders om te testen, ja met de hitte makkelijk leven. Ik heb mijn Spaanse waaier aan mijn moeder gegeven want moest van wat mensen en pret. En mijn vakantie voor in het najaar gaat niet door en ik zal dus iets anders moeten verzinnen, luxe probleem, ik kan er niet wakker van liggen. Soms zitten dingen mee en soms zitten dingen tegen, zo is het leven. Ik kan ook beter in eigen land blijven voorlopig, is leuk genoeg. Ik mag op wandelende takken passen, zullen zij ook last hebben van de hitte? Rare insecten trouwens… Het is eigenlijk te warm om te schrijven, ik kom in augustus wel weer eens terug op mijn blog.

Ingrid en de zeehond…

Ik was afgelopen zondagochtend vroeg naar het strand gegaan, voor de drukte uit. Het was lekker rustig en ik stond wat te mijmeren in de zee en opeens dook er boven het water een kop op. Het was een zeehond, erg leuk. Ik zie wel vaker zeehonden in de zee. Er zat wat afstand tussen ons en ik kon net niet zien of hij of zij een knipoog gaf. Achter mij hadden twee mensen met twee honden de zeehond ook ontdekt en ik hoorde opeens in het Engels achter mij, is that your dog? Ik lag bijna van verbazing in de golven. No it’s a seadog! Het beest was blijkbaar zo ontdaan door deze toeristen opmerking dat ik hem of haar niet meer te zien kreeg… Ik had precies hetzelfde gedaan als ik een zeehond was geweest… In het toeristenseizoen is het anders en drukker aan het strand en ik was begin van de middag alweer thuis. Het was het echt waard het vroeg uit mijn bed voor de rust aan zee en de zeehond. Het was verder de week van afscheid nemen, kleintjes worden groot. De oudste van een van mijn vriendinnen had de musical op school. Zij gaat naar de grotere school en ik mocht op de jongste passen thuis, zij mag nog een paar jaar spelen of zoiets. Ik kon trouwens nog in een keer een parachute maken met zo’n touwtje en de kop en schotel was zooo simpel. Dingen van vroeger komen weer terug, oude rage in een nieuw kleurtje draad gestoken. Wat andere trotse vriendinnen hadden diploma uitreiking, hun kinderen gaan studeren of eerst de wereld rondreizen, tja 2018. En Sientje is niet meer. Poes Sientje, heel lang geleden bij mij geboren en weggegeven aan een van mijn beste vriendinnen. Ik zag Sientje al lijden en de dierenarts vond het ook beter om Sientje te laten gaan. Ik brul dan net zo hard mee op afstand, tranen. Het beestje heeft bij haar gezin een fantastisch leventje gehad, zeker. Er leeft er nu nog een uit mijn destijds weggegeven nestje. Ik mis nog steeds af en toe mijn eigen overleden huisdier. Er is gelukkig altijd nog de zeehond…

Somberheid in de zomer…

Ik las trouwens ergens dat Obama naar Nederland komt in september om een lezing te geven en er stond ook bij dat het niet voor de gewone man en vrouw was… Nou is bijna 1000 euro wel heul veul geld inderdaad voor een gewoon iemand zoals mijn persoontje. Het zijn van die dingen waarvan ik altijd denk, hoe is het mogelijk. Ik heb de afgelopen tijd wel eens aan vriendinnen en oma gevraagd of ik nou gek ben of het zo verkeerd zie? Ik zie het volgens hun allemaal prima en pret. Er zijn van die weken dat ik elke dag denk mee te spelen in een of ander komisch toneelstuk en dan blijkt het gewoon het echte leven te zijn, apart wel. Ik kan voor 1000 euro lekker weg, eten kopen, andere mensen helpen en allemaal zonder lezing, kortom ik heb de lezing helemaal niet nodig. Ik was de afgelopen weken ook bezig met nadenken over de dood. Ik ben alleen zonder partner en dan is er niemand die dingen voor mij gaat regelen bij dementie of bij andere dingen waarbij ik niet meer wilsbekwaam ben. En ik wil toch echt niet in het nieuws komen dat ik met een taser neergehaald ben in een verzorgingshuis. Met jongeren is zoiets veel meer bespreekbaar en ik denk zelf dat de nieuwe generatie er veel opener over praat dan de oudere generatie. Sommige dingen hebben tijd nodig om te veranderen. Ik heb bijvoorbeeld ook een uitvaartverzekering omdat ik nabestaanden niet met de kosten van mijn uitvaart wil opzadelen. Er zijn uitvaartverzekeringen die moeilijk doen bij euthanasie en zelfdoding. Ik mag hopen dat de jongere generatie daar iets aan gaat doen en de verzekeringen iets meer naar het nu veranderen. Zoals eerder al geschreven de afgelopen week, niet alles is maakbaar en je denkt zaken goed te regelen en dan lopen dingen altijd weer anders, tja. Het is trouwens ook handig om een lijstje te maken van mensen die na de dood bericht moeten krijgen van het overlijden. Een van mijn kapsters wil graag op de hoogte gehouden worden en pret. Ja, je vraagt je soms toch af waar vaste klanten blijven als je ze niet meer ziet, aldus de kapster. En ik gelijk weer denken of de garage dan ook mijn lijst moet, zucht. Nu snel weer gezellig Dura van Daddy Yankee opzetten, want zomer.

Warm hè?

Nog een ik heb gelachen toegift op mijn blog vanwege de komkommertijd, misschien kunnen andere mensen ook lachen. Mijn ouders kregen een nieuwe CV ketel en er zat een digitale thermostaat bij, tip top oké toetsen. Ik dacht nog, als verwarmingsboer ben je niet goed bij je hoofd om twee oudjes zo’n thermostaat te geven, zoiets kunnen mijn ouders zelf zeggen of beslissen, dacht ik ook. Mijn ouders boekje gelezen en mijn broer kon eventueel wel helpen aldus de ouderwetse man/vrouw gedachte van mijn moeder. Prima Ing, niet mee bemoeien dus en pret. Op een snikhete zomerdag stonden mijn broer en vader bij de thermostaat en ik hoorde mijn broer vragen of mijn vader nu wist hoe het ding te bedienen? Ze rommelden er iets aan en broer lief ging weg. Ouders weg en ik boven wat doen op mijn zolder en ik kwam vier uur later beneden en ik had meteen door dat er iets heulemaal mis was in huis. De lucht van iemand die staat te strijken bij warm weer. Check en check en check en de radiatoren in de woonkamer stonden te gloeien… Iemand had de temperatuur tijdelijk op 30,5 graden gezet… Ik kwam echt niet meer bij van het lachen en gelijk de boel terug gezet en de deur open gedaan. Ik vond het trouwens mazzel dat de radiatoren open stonden want hoe kom je er anders achter? Er is gelukkig nog een iemand hier in huis met een beetje verstand, aldus mijn woorden tegen mijn ouders bij binnenkomst. Vraag een, de verwarmingsboer bellen voor een andere thermostaat? Vraag twee, laat mij eens zien hoe de verwarming werkt? Nou ze wilden geen andere thermostaat, een. En mijn vader dacht dat het wel ging lukken na zijn zelf doen en na mijn uitleg dat de temperatuur met halve graden omhoog en omlaag werd gedrukt en niet zoals bij de oude thermostaat met een heule graad… En vooral verder van het ding afblijven want het ding is heul erg gevoelig. Ik blijf lachen bij mijn ouders in huis, bewust van.

Heel de zomer lang in de tuin…

Het is zomer en het blijft zomer en regen is bijzonder tot nu toe. Ik heb mijn eigen favoriete zomermuziek om vrolijk van te worden en te blijven. De vertaling even buiten beschouwing gelaten, Dura van Daddy Yankee is mijn vrolijke favoriet deze zomer. En het nummer van Kid Rock met All Summer Long blijft vrolijk. Om ook vrolijk van te worden waren de mooie lange tennispartijen op Wimbledon. Ik ben zelf ook weer aan het sporten en zo niet leuk. Wat was het geval, ik zat vast. Een keer in de ongeveer vier jaar lopen mijn nek en schouders vast en ik had deze keer maar vier behandelingen nodig om mijn lijf weer Inkie Kan Weer Door te krijgen. Wandelen, fietsen en normaal bewegen zijn niet genoeg en zucht. De aardige fysio met humor zegt dan gewoon dat de bovenpartij wel wat versteviging kan gebruiken en zucht. Ja, erg gelachen bij fysio en ik doe mijn best weer voor nu met gewichten en boksen. Er wordt dus tegenwoordig een keer per twee dagen getraind op mijn warme zolderkamertje. Met een tennisbal tegen de muur staan om de schouderpartij te masseren werkt ook. Er zijn gelukkig altijd mensen die je helpen en weer op het juiste pad zetten en de rest toch echt zelf doen of proberen te voorkomen. Heel de zomer lang sporten, nieuw muzieknummer. Niet alles is trouwens te voorkomen, hoort bij het leven. Ik lag laatst uit mijn werk buiten op de tegels op de grond op twee kussens bij mijn ouders en zij zagen mij niet liggen en deden de deur op slot en gingen weg, ze dachten dat ik binnen was… Ik lag zeker tien minuten in een deuk toen ik het door had… Ik kon gelukkig in de tuin plassen en verder was het wachten tot er iemand kwam en pret. Je hebt nu escape rooms, is helemaal hip vermaak, nou de escape garden bij mij ook. En zo waren er nog een paar lachwekkende situaties. En omdat er al veel sombere dingen zijn in het leven, morgen nog een lachwekkende situatie als toegift. En verder hebben de meeste scholen vakantie en ligt het land op zijn kont. Ik vind het altijd een rare periode, misschien omdat ik gewoon aan het werk ben? Op de wegen is het wel lekker rustig. En in het weekend en af en toe door de weeks leuke dingen doen is mij verder prima.

Het Werd Zomer met Malle Babbe…

Wij gingen gisteren naar een gouden feestje in de Brabanthallen in Den Bosch. Een gratis feestje en alle feestjes in het leven pakken voordat de lach weer verdwijnt… Wij gingen met de trein en vanaf het station is het een rechte weg naar de Brabanthallen. Het was wel even improviseren want de bussen reden niet want staking en dus eerst een klein stukje met de auto. Op een mooie zomerse dag is voor alles een oplossing. Wij hadden al weken pret om het feest en mijn vriendin ging mee omdat zij een groot fan was en is van Rob de Nijs. En Rob zou komen optreden op het feest. Ik vind zelf een paar van zijn nummers prachtig. Ik was door haar en andere dames een keer eerder meegenomen naar een concert van hem in Utrecht, heul erg lang geleden. Ik vond destijds de saxofonist bij zijn band super. Wij konden mooi in de auto de tekst van Malle Babbe nog een keer doornemen en tranen van het lachen onderweg. Het was druk in de hallen en de meeste mensen kwamen met de bussen vanuit het heule land of met de eigen auto. De dag begon daar natuurlijk met patat en een snack voor ons, zonder patat geen gezellig feest. Er waren optredens van artiesten en erg leuk om te zien hoe iedereen genoot. Niet iedereen kan het betalen om naar zoiets toe te gaan en als er dan een bedrijfsfeestje is waar allemaal bekende artiesten komen dan is zoiets gewoon gaaf. Ik ben mij er altijd bewust van dat het voor wat mensen het uitje van het jaar kan zijn. Ik heb vol verbazing staan te kijken naar de muziekgroep Snollebollekes. Echt geweldig hoe de mensen meegingen van links naar rechts. Ik vond verder Xander de Buisonjé goed en ik had hem nog nooit live gezien. Ja en toen was het zover en kwam Rob de Nijs. Wij hebben echt debiel staan te doen en voluit staan mee te blèren. Het was best wel schokkend om hem op oudere leeftijd al trillend op het podium te mogen zien. Ik mag hopen dat hij er nog plezier in heeft om op te treden en dat het niet alleen om het geld gaat. Afijn, mijn vriendin vond het bijzonder. Hij zong gelukkig mijn twee favorieten muzieknummers. Het Werd Zomer, een nummer waar je alle leeftijden zelf bij mag invullen en pret. En het muzieknummer Malle Babbe behoeft verder geen nadere uitleg. Bedankt Rob en wij hopen dat jij nog een beetje kan genieten van alles op jouw oude dag. Ja het was een leuk feestje, een cadeautje. Ik had met alle plezier dit feest ingeruild voor een betere zorg voor iedereen in Nederland, zoiets heeft te maken met beleid en daar kan buiten feestjes om aan gewerkt worden of ben ik dan Malle Ingrid?