Live vanaf de zolderkamer…

Ik dacht er vandaag aan, alweer drie jaar geleden, de sterfdag van een van mijn vriendinnen, An. Hoe zou zij de wereld van nu bekeken hebben? Ambulance personeel met kogelwerende vesten aan… Ik denk tegenwoordig niet al te lang meer na over sommig nieuws, ik kan mijn denkwerk beter voor andere dingen benutten. Ik heb voor het eerst sinds jaren weer een eigen Wifi netwerk in huis. De tijd van dingen op mijn blog zetten achteraf bij vriendinnen is over. Ik moet zeggen dat het eigenlijk best ging en het was best gezellig. Bedankt voor jullie hulp allemaal! Ik ben van plan om een beetje op de oude voet verder te gaan met de Wifi. Het is alleen handig voor mijn blog en voor urgente zaken en regel dingen voor mij en voor mijn ouders. Met dank aan de opheffing van de analoge televisie… Ja als de boel dan toch op zwart moet dan gelijk alles bij elkaar van een aanbieder. Het was hilarisch de eerste dag. De vriendelijke monteur kwam de boel installeren op mijn vrije middag en toen moest alles natuurlijk weer op zijn vaste plek in huis komen… Eerst natuurlijk de stof onder een kastje vandaan halen en zucht… Afijn best moeilijk allemaal voor mijn ouders. De heule dag de tijd om de gebruiksaanwijzing voor de werking van de televisie door te lezen, toch? Ik had de belangrijkste dingen uitgelegd en ik zat net en mijn telefoon ging en er werd tegelijkertijd geroepen in huis, Ing hij doet het niet. Ik de boel weer aan de gang gekregen en ik ging oma terugbellen. Waar was je kind? Ja analoog is dood oma en oma begreep er natuurlijk helemaal geen biet van en pret. En net toen ik dacht van hij gaat lekker en het is stil… Ing, hij doet het niet en de pleuris breekt anders uit want Monitor komt zo meteen. Wat is Monitor in hemelsnaam? Afijn, ik was echt net op tijd weer klaar met hun televisie monitor en de rust keerde weder. En de uitleg van terugkijken en opnemen of zoiets komt in mijn vrije weekend wel, gebruiksaanwijzing lezen alsjeblieft… Ik had later in de avond nog iemand aan de telefoon en hij lag dubbel, tja. De vooruitgang is geweldig en ook geweldig voor alle mensen die andere mensen weer moeten of willen helpen met de verandering. Het voelt voor mij af en toe als op de reservebank moeten zitten en net als ik denk het veld in te mogen dat ik dan extra moet blijven zitten, dubbel straf. Ik moet zelf mee met veranderingen en mensen helpen met de veranderingen, tja.

Voorbij de horizon…

Ik heb even niet geschreven op mijn blog, gewoon bezig met andere dingen naast mijn werk. Ik heb bijvoorbeeld mijn levenstestament en testament in orde gemaakt. In zie zelf met eigen ogen in de praktijk hoe belangrijk zo’n levenstestament is. Niets is zeker, het geeft mij wel een goed gevoel dat er wat dingen op papier staan. Ik kan nu nog zelf met mijn volle verstand de mensen aanwijzen die de boel voor mij kunnen regelen bij eventueel minder verstand en na mijn overlijden. En het is zo zonder kinderen best belangrijk om dingen te regelen, met kinderen misschien ook wel? Misschien is het totaal overbodig en spoelen we met z’n allen weg of we verzakken in de aarde of er gebeuren andere dingen, ik heb dan toch nog een goed gevoel gehad bij leven. Ik heb er een taartje op genomen met de mensen die voor mij gaan zorgen en volgens deze mensen zelf, wij zijn nu dus de lul en pret. Ja, zelfs van de beroerdste gebeurtenissen een feestje maken. Ik heb verder tussendoor nog twee muren behangen samen met een vriendin bij haar in de woonkamer en het resultaat was prachtig. Een werkje in een behang moet aansluiten en het ging prima gelukkig en we hebben best gelachen onder het behangen. En ik moest bellen om wat andere dingen voor elkaar te krijgen en dan is tot 10 kunnen tellen soms wel handig in Nederland, echt niets werkt af en toe, zeg ik dan wel eens, of langs elkaar heen, zeg ik dan wel eens… Nog een dag schoongemaakt in het al schone huis bij mijn ouders en toen was het dan ook de hoogste tijd om even rustig op reis te gaan in mijn eentje. Ik kwam uit in Friesland en het woord van het jaar 2018 in Nederland gaat natuurlijk blokeerfriezen worden… Ik stond overigens op het station en een andere trein ging niet in verband met koperdiefstal op het spoor. Ik vond het best bizar om deze boodschap door de speakers te horen. Hoeveel mensen dupeer je met zo’n diefstal? Een boemeltrein bracht mij in Workum, gelegen in het zuidwesten van het mooie Friesland. Ik zag geen bordjes op het station met Workum stad en dus maar een eindje gelopen. Ik kwam uit bij een terras met koffie en zon. Ik kon gewoon de stoep volgen zei een aardige dame en ik kwam dan vanzelf uit bij het Jopie Huisman Museum. Ik heb op mijn dooie akkertje in het museum rondgelopen en ik was onder de indruk, best wel, niet eens zozeer van de schilderijen, wel van de verhalen bij de schilderijen van Jopie zelf. Jopie Huisman, peuk tussen zijn lippen, weiland, vissen en de rust van Friesland en hij was best gelukkig. Als je alles verliest in het leven waardeer je de simpelste en kleinste dingen, bewust van. Ik vond het mooiste schilderij Verdwaald. Jopie schilderde op dit schilderij de mens neer in al zijn onvolkomenheid, verdwaald in de hebzucht en wantrouwen. Er was ook een schilderij met als titel, Voorbij de horizon van Workum houdt de aarde op. Ik vond hem wel grappig want ik had het boek van Stephen Hawking bij mij om in de avond door te lezen en voorbij de horizon van de aarde is er, tja wat allemaal? Na het museum nog een rondje St. Gertrudiskerk gedaan en de hemel zij dank, er was een snackbar in Workum. Wat een rust in Workum en op mijn kamer daar de hele avond de laatste ideeën van Stephen Hawking doorgelezen in zijn boek, De Antwoorden op de Grote Vragen. Ik was het met heel veel dingen met hem eens in het boek en er kwamen tal van vragen bij mij op over andere dingen, kleine vragen. Ik ben onlangs in het klein begonnen voor de hobby met zwarte gaten, puur toeval want de kerkklokken zijn bij ons uit de kerktoren voor onderhoud en er zijn nu zwarte gaten en ik kreeg daar plotsklaps een ingeving bij. Waar een kerk niet goed voor is… De volgende dag nog even wat rondgekeken in Workum. De Woeste Leeuwen fontein was erg grappig. En toen met boek nummer twee in de trein richting de drukte of te wel naar huis.