Bij de robotbakker…

De maand december is voor mij te kort, ik wil nog veel lezen en we gaan nog op reisje. Ik heb nog stapels boeken om door te werken en ik zit nu in Homeros. De Ilias en de Odyssea. Jammer dat deze grote Griekse dichter er niet meer is want dan konden we wat praten over dingen des nu’s. Iets heel anders, ik was nog naar de bakker terug geweest om te vragen hoeveel anijs er in de anijsmoppen zat want stond niet op het zakje. De leuke mevrouw bij de bakker wist het niet. En dan laat ik zoiets los… Het meest opvallende bij de bakker was de nieuwe telmachine. Ik had ze bij de tankstations al ontmoet. Er kan contant geld in, zelf doen, en dan geeft het apparaat geld terug. Dikke tranen, niemand kan straks meer rekenen… Ik sloeg er even op door thuis. Ik kom straks echt in een winkel waar de voordeur automatisch open gaat en er een grote machine staat. Goedemorgen zegt het robothoofd op de machine. Goedemorgen zeg ik terug. Waarmee kan ik u helpen Ingrid? Ja spraakherkenning dus de machine weet al dat ik het ben, zucht. Nou hoeveel anijs zit er in jullie zakjes moppen? Het robothoofd beweegt de mond en ik krijg exact het aantal grammen anijs te horen. U was er niet blij mee? Nee, geeft niet want smaken verschillen in mijn mensenwereld. Ik hoor de robot tot tien tellen en ik versta nog zachtjes, stomme mensen… Ik bestel een wit brood en een bruin brood en meteen gezeur van de robot omdat via de bakkerslichaamsscan blijkt dat ik beter bruin brood kan eten. Om gek van te worden. Ik durf bijna niet meer om croissantjes te vragen. Na mijn bestelling komt er een robotarm door de lucht die mijn tasje pakt en alles gaat achter de machine in mijn tas en de tas komt terug. Ik wil hem pakken en de tas komt niet los, o ja nog betalen, zucht. Ik vind nog een briefje van vijf euro van vroeger en stop hem in het apparaat. Het apparaat geeft mij wisselgeld retour en de robotarm laat mijn tas los en ik mag de winkel verlaten. Tot ziens Ingrid, dag robotbakker. En het ergste komt dan nog buiten… Nog een heule lange dag te gaan, wat moet ik in hemelsnaam gaan doen de heule dag met dank aan de robotondernemersvereniging… Ik slenter langzaam langs de robot kraampjes op de markt, eenzaamheid kent geen tijd.

Sint huppelt en rappelt…

Ik wilde eerst niet gaan… We zouden afgelopen weekend gaan dansen voor een tientje per persoon. Ik voelde mij niet fit genoeg om achter het stuur te kruipen deze avond en nog meer bla bla bla. Een vriendin wilde mij wel halen en brengen, te lief, samen het weekend in dansen. Mijn overleden vriendin zou zoiets ook gedaan hebben en dat leverde weer een paar traantjes op bij mij… Met twee glaasjes wijn en een cola door de avond en nacht dansen, even alles vergeten, heerlijk. Echt mijn dansmuziek op zo’n avond en best jammer dat er niet meer van deze avonden zijn met deze muziek. De wereld bestaat uit meer mensen en meer smaken, bewust van. Het was best lekker dat iemand nu eens voor mij zorgde en in de mist naar huis was het best gaaf onderweg op de passagiersstoel. Het gaat nu in ons land veel over tradities. De traditie van gezellig met elkaar is volgens mij ook belangrijk. Ik hoef voor de Sinterklaas van morgen 5 december geen nieuw gedicht op mijn blog te zetten. Het gedicht van vorig jaar is nog steeds van toepassing… En je zoekt het er zelf maar even bij op mijn blog. Iets met gezond verstand. Misschien volgend jaar een nieuw gedicht, altijd hoop houden. Een van mijn oppaskinderen toonde mij de sinterklaasliedjes op het internet. Een liedje begon gewoon met Hee Kiddoozzzz en vooral de rap nummers waren favoriet bij het lieve kind. Ik hoop dan ook dat Sint met zijn gevolg volgend jaar op een wat moderne manier het land binnen huppelt of rappelt voor de kiddoozzzz. Bij het schoentjeszetten werd wel een oude sintkraker gezongen, net alsof ze bang waren dat Sint de nieuwe wereld in het nu niet zou begrijpen en pret…

Soldaat in de keuken…

Het was me ‘t weekje weer… Ik kwam bij iemand aan met een zakje anijsmoppen. Ik had na lang zoeken eindelijk anijsmoppen gevonden en de smaak van anijs was amper te proeven. De overheersende smaak van vroeger was niet meer en pret, hoe dingen veranderen. En ik zou na een werkdag uit eten gaan met een vriendin omdat zij jarig was geweest, zij restaurant met korting uitgezocht en ik mocht betalen. Wij doen meestal geen cadeaus, wel gezellige dingen… Via alle binnenwegen zonder files bij haar aangekomen, een super super prestatie in 2017. Voor het eten in de stad nog even naar de winkels geweest en de ijsbaan staan te bewonderen, licht en ijs, super. Komt er in het donker een man aan ons de weg vragen en mijn vriendin zag er een bekende Nederlander in. Wij gissen en ik vroeg of hij vroeger dakloos was geweest of dat hij iets met of voor daklozen had gedaan? Ja, kwam in mij op bij het zien van zijn gezicht. Hij vond het humor en het bleek een bekende acteur te zijn in Soldaat van Oranje… Wij lachen nu nog om mijn opmerking van dakloos. Tuinman was zijn naam en blijkbaar niet dakloos. Afijn, of wij Soldaat van Oranje al bezocht hadden? Ja, mijn vriendin wel omdat haar schoonmoeder zo lief was om het te betalen en ik heb het er niet voor over. Alleen al voor tien euro op locatie aan parkeergeld kan ik een lange avond dansen en ja dan weten de Ingrid kenners het wel… Ik ken mijn geschiedenis en ik weet waar Soldaat van Oranje over gaat, heul belangrijk. Ik vond hem een sympathieke man, Tuinman. Op naar het restaurant en ik zat in het restaurant geen minuut lekker. Als tot tien tellen mislukt… Ik was er na het hoofdgerecht zo klaar mee. Ik werd door de eigenaar door naar de keuken gezet om het keukenpersoneel toe te spreken en pret. De slappe friet was een van mijn punten. Ja, ik ben van de patatgeneratie dus kom niet aan mijn patat… Oké het hoofdgerecht door mijzelf verkeerd gekozen, ik ben de beroerdste niet qua water bij de keuken doen. Het lag ook aan de de bediening en de eigenaar zou de volgende dag met zijn team om de tafel gaan zitten. Ik was net de druppel feedback die de zaak nodig had voor overleg en pret. Ik wens deze zaak echte het allerbeste toe, dat alles goed mag komen. Ik had thuis nog een banaan en een stukje chocolade en weg honger. Ik keek naar de maan en de sterren en ik was weer blij. Toch best jammer als je denkt gezellig uit te gaan. Voor de lach was deze avond echt onbetaalbaar…