Het zijn de kleine dingen…

De maand juli is er alweer, welkom en niet al te warm gaan worden graag… Ik heb vooral veel geslapen de afgelopen twee weken. Ik vind het best bizar dat mijn moeder in de hospice ligt te wachten op haar dood. Ik vind het ook best bizar om te zien hoe een mens moet lijden. Het is niet zo moeilijk om een lichaam te begrijpen, wel om een brein te begrijpen, dacht ik de afgelopen weken. Een brein kan ook lijden. Mijn moeder moest overigens een coronatest ondergaan alvorens opgenomen te worden in de hospice. Ik vond het de omgekeerde wereld. Ik heb zelf in de zorg moeten werken zonder beschermingsmiddelen tijdens de piek en mensen die dood gaan krijgen nog een coronatest? Ik kijk de laatste tijd dan ook voortdurend naar boven of er een ruimteschip in de lucht hangt om in te stappen en pret. De staafjes van haar coronatest gingen niet goed in het bijgeleverde buisje en waarop ik zei, zeker made in China en pret. Ja het is een bizar jaar 2020. Ik ging naar mijn kundige en vriendelijke tandarts en dacht even dat ik al in een ruimteschip terecht was gekomen… Ik moest gezondheidsvragen beantwoorden en mijn temperatuur werd opgenomen. Ik moest mijn handen desinfecteren en waarop ik vroeg of ze ook water en zeep hadden omdat desinfectiemiddel mijn huid irriteert en sloopt. Nee, want het toilet was dicht en de bijbehorende kraan met wasbak daar dus ook. Nou moet ik even rijden naar mijn tandarts en voortaan dus mijn plasfles mee naar de tandarts en een fles met water en een stuk zeep en pret. De tandarts en de rest van het personeel waren net astronauten en vandaar mijn gevoel dat ik in een ruimteschip terecht was gekomen… Het valt mij nu vooral op in het dagelijkse leven dat de mensen angstig zijn geworden. Ik ken niemand in mijn omgeving die gaat vliegen naar het buitenland en de mensen die wel weggaan blijven in eigen land. Het zakelijk vliegen is sowieso bijna over, het meeste werk kan vanuit huis gedaan worden. Nu in Nederland weer veel open is en steeds meer mag, lijkt het alsof het oude leventje weer terug keert. En toch is het anders, onder de oppervlakte speelt veel meer. Ik probeer zelf zoveel mogelijk te genieten van de dingen die op mijn pad komen. Het hoogtepunt van deze week was toch wel een kopje koffie met appeltaart met heul veul slagroom op een verlaten terras met een echte vriendin in de regen en om daarna kletsnat naar huis toe te fietsen. Ik hoefde op zo’n terras even niet te denken om de anderhalve meter afstand en mijn schoteltje en kopje werden door de regen al afgewassen, win win situatie en pret.

En de dagen worden…

En de dagen worden maanden en de maanden worden jaren, het ging door mijn hoofd de afgelopen week. Ik zocht het op en het waren woorden uit een muziekliedje van een Nederlandse zanger. Ik bedacht deze woorden omdat ik even geen licht meer zag in de toestand thuis. De toestand van mijn moeder verslechterde zo dat ik 24 uur per dag er moest zijn en haar zelf moest tillen vanuit bed naar de postoel. Mijn oude vader kon niet meer en mijn rechterarm lag er ook bijna af en toen kwam er gelukkig de huisarts als het zonnetje en straaltje licht in huis. Wij hadden mijn moeder graag de laatste weken van haar leven thuis gehouden maar het ging gewoon niet meer. Na anderhalf jaar van zitten in ziekenhuizen en thuis zorgen voor haar was het zorgmuntje op. Wat een emotionele boel allemaal en ik hoop zo dat zij de rust voor de grote oversteek gaat vinden in de hospice. Ik kan nu als kind bij mijn moeder op bezoek en ik ben niet meer de verpleegster. Het meest emotionele moment was toen de ambulance haar kwam halen vanuit huis. Zij lag al drie uur te wachten op de ambulance. Ik zei toen ze er waren dat ik bijna de skibox van zolder had gepakt om haar in te vervoeren en pret. Ik kreeg een pets op mijn arm voor dit grapje van mijn moeder en pret. De man van de ambulance zei het goed tegen mij, maak er mooie laatste weken van met elkaar. En zo gaat het worden en niet anders. Ik ga nu wel eerst zelf ook een beetje uitrusten. En ik moest praten met met schoonzus waarom in haar cultuur mensen wel thuis blijven en het in mijn cultuur gewoon is dat er zorghuizen zijn. Ik moest mijn broer en schoonzus uitleggen dat zij geen zorgen meer erbij moeten gaan maken bij mijn moeder maar zorgen moeten gaan wegnemen en zo waren er nog een paar van die dingen die ik op hoop van zegen aan het stel heb meegegeven… Ik ga zorgen dat de mensen die mijn moeder nog wil zien, ook bij haar komen en verder een oogje op mijn vader houden en bij mijn moeder zitten aan haar bed. Ik zou een paar dagen weggaan met mijn reismattie maar dat voelt nu niet goed en we hadden nog niets geboekt. Een dagje naar het stand is ook even lekker en goed. Ik had graag bij demonstraties gaan kijken in ons land en bewust geschreven over wat er zich nu afspeelt allemaal, het zit er even niet in. Het is zoals het is.

Kapper nieuwe stijl met zeil…

Lange ij en korte ei, de kapper stijlt mijn haar en overal om mij heen hangt zeil. Ja de raarste dingen komen bij mij op in deze nieuwe tijd met lange ij. Mijn hoofd zag er niet meer uit en zelf niet zo’n hinder van gelukkig, maaaaaar gespleten haarpunten mogen nog steeds niet in deze nieuwe tijd met lange ij. Ik had het gisteren over deuren en soms kan een deur ook open, net zoals een raam. En dan vooral voor de frisse lucht want de zeilen met korte ei in de kapsalon die gaven een doordringend lucht af en pret. De zeilen tussen de klanten blijven nog zeker hangen tot september aldus de kapster. Ik moest ook nog denken aan het spookhuis op de kermis van vroeger, daar hingen ook van die zeilen. O ja, kermis mag ook nog niet in deze nieuwe tijd. Nou mijn hoofd is weer enigszins toonbaar na mijn bezoek aan de kapster en pret, de mensen om mij heen hoeven bij mijn aanblik niet meer te lijden met lange ij. Er gaat toch al zoveel om in mijn hoofd. Een vriendin vertelde dat zij wel op bezoek mocht bij haar broer op de woonvoorziening in een tent met zeil, zucht. Nu mocht broer lief weer naar zijn werk op de dagbesteding met de bus van het OV met mondkapje op tussen allemaal vreemde mensen in en pret. Ik snap heul veul dingen niet in deze nieuwe tijd met lange ij. De veranderingen volgen elkaar in hoog tempo op. Het zal mij benieuwen allemaal. De kantoorpanden komen leeg te staan omdat mensen vanuit huis werken en hier kunnen dus weer mensen in wonen toch? Iedereen blij met lange ij?

Dat doet de kastdeur dicht en pret…

Het zijn roerige tijden en mensen komen op voor wat zij belangrijk vinden en in mijn omgeving zijn dat heel veel verschillende dingen. Ik mis verbinding, een samen maar dat zal aan mij liggen…valt onder de categorie van blijven dromen, denk ik. Nou voor mij is nu belangrijk het noodhospitaal in huis en zorg verlenen thuis. Ik heb de nodige traantjes gelaten de afgelopen week en daar zit ik totaal niet mee. Het leven is een lach en een traan en zolang er ook nog humor is dan komt alles goed. Ik mis alleen de woordgrapjes wel van mensen, er zijn er maar een paar die echt leuk kunnen schrijven. Ik probeer ook mijn vriend beter te leren kennen en het is soms echt hilarisch. Ik ben erg van iemand is zo als ie is op latere leeftijd, wat niet wegneemt dat verbazing af en toe wel mag en pret. Ik keek dan ook met de nodige verbazing naar zijn kastdeur gedrag. Ik vroeg hem dan ook na een tijdje zonder oordeel overigens, waarom laat jij alle kastdeuren en deuren openstaan? Een goede verklaring kwam er niet echt voor, zo ben ik nou eenmaal. Ik legde aan hem uit waarom mijn brein op tilt sloeg… Een kastdeur is bedoeld om een kast mee af te sluiten. Een beweegbare afsluiting die toegang geeft tot een kast. Logisch toch? Het doel is om de spullen uit het gezicht te onttrekken en het geeft een opgeruimd effect. En nog bijkomend voordeel, de boel in de kast blijft stofvrij. Het kan dat iemand deurtjes laat openstaan, prima goed. Vraag twee, waarom neem je dan geen open kasten en haal je alle deuren uit de woning? Noem het een deur intrappen van mij, ik wil graag het waarom weten en pret. Het zijn echt hilarische dingen in een relatie. Het is zaak samen door een kastdeur te blijven gaan en ik ben zelf ook een spook af en toe en heul veul pret. De kastdeuren half open is ook geen midden oplossing en nog meer pret. Ja bovenstaande dingen lezen we nou nooit in de romannetjes, lieve lezers…

Het middenstrand…

Het was een mooi lang pinksterweekend aan zee. Ik ging op de mooiste zonnige dag voor het eerst samen met mijn vriend naar het strand om te zonnen. Strandlakens mee en ik volgde hem waar hij wilde liggen. Hij koos dus voor het liggen vlakbij een strandclub met muziek en op een vol stuk strand. Ik had heel erg veel pret want ik ga zelf altijd naar een rustig strand, boekje mee en zeker geen lawaai om mij heen. Ik zei dat ook tegen hem en toen wilde hij weg. Nee, nee, het is ook wel eens goed voor mij om in een andere omgeving te zitten, verruimt mijn blik weer eens… En zo leer je elkaar ook beter kennen. Ik keek wat om mij heen en zag nog net de zee tussen alle mensen door. Een vrouw ging de luier van haar baby verschonen voor ons… Ik zag dat goudkleurige tassen en dunne sigaretjes roken de strandtrends van dit jaar zijn… Ik hoorde van alle kanten muziek en mensen praten… Mijn boek wilde niet eens uit mijn tas, hoe lief ik het ook aan mijn boek vroeg en pret. Ik vond het wel leuk om te zien hoe iedereen aan het genieten was en dat de jeugd elkaar weer had gevonden op het strand. Ik lag even op mijn strandlaken achterover toen ik een soort van blaffende hoest achter mij hoorde. Het was dus een hond en zij doet niets hoor, zei het net aangekomen stel tegen ons… Ik vond het het heul erg knap van mij dat ik het bijna anderhalf uur had volgehouden op dit stukje strand maar ik was er echt helemaal klaar mee. We zijn een stuk gaan wandelen en zijn bij een iets rustiger stuk strand gaan liggen en pret. De middenweg in een relatie zeg maar. Voor hem nog iets te rustig en voor mij nog iets te druk, het middenstrand en pret. We zijn ook nog op een andere dag naar Katwijk aan Zee gefietst en daar was iets meer ruimte op het strand. Ik heb het weekend nog mooie foto’s gemaakt van de ondergaande zon in de zee. Ja, het was een leuk weekend. En dan maandag 1 juni… Wij liepen net voor 12.00 over de boulevard en er zaten al mensen te wachten op een terras en op hun horloge te kijken. Bij een strandtent stonden al mensen te wachten in een rij. Hoera en toen was het zover, de langverwachte opening van de terrassen na jaren van sluiting, o nee het waren pas drie maanden en pret. Er zijn dan wat media met een heus liveblog. Ik zou ook graag een liveblog zien komende week van de rijen bij de Voedselbanken in Nederland, gewoon om ook eens andere rijen te laten zien. Afijn, ik ben blij voor de ondernemers dat de boel weer open mag. Ik hoop wel dat de reservering er binnenkort afgaat. En wij vinden af en toe een terrasje doen allebei gelukkig wel leuk. Ik vond het meest opvallende dat er gelijk drie keer mensen van het strand kwamen vragen of ze naar het toilet mochten van de strandtent. Er werd doorverwezen naar het openbare toilet. Ik vond het terecht want de boel schoonhouden voor de gasten is al een klus met de regels van nu voor de horeca. Ik zag bij een andere strandtent dat het wel kon met een toilet aan de buitenklant van het terras,dus een gunstige ligging en de kosten waren een euro voor een keer toilet. Ik haal de aanschafkosten voor mijn eigen plasfles er dik uit dit jaar, zo te zien en pret.

Raar leven…

En we zijn weer een paar weken verder en de boel gaat weer steeds meer open in het land. Het ergste lijkt achter de rug voor nu van de corona besmettingen in Nederland. Ik wandel mij suf, dan met die en dan met die, wel gezellig. Ik geniet nog het meest aan de zee met windkracht vijf of meer en met bijna niemand op het strand. Zal ik toch een keer een lesje op zo’n surfboard gaan nemen? Ik ben veel op het strand te vinden en de strandtenten zijn bijna allemaal klaar voor de heropening op 1 juni, precies om 12.00 uur en pret. En met feestsirene omdat het de eerste maandag in de maand is? Het is voor alle mensen die van een terrasje houden wel weer een toegevoegde waarde. De een geniet van dit en de ander geniet van dat. Ik zie om mij heen mensen alweer op vakantie gaan en de anderhalve meter afstand houden is gelukkig langzaam aan het verdwijnen buiten om mij heen. Bij binnen dingen blijft het gewoon nog even voorzichtig zijn. En zodra het reizen weer mag en de toeristen weer komen dan is het over met de anderhalve meter afstand houden, bewuste vermeerdering van het aantal inwoners van een land met toeristen en daar hoeft de eigen bevolking van zo’n klein landje niet de dupe van te worden, denk ik dan. Of is mijn gedachte dan egoïstisch? Ik ga er nog eens over nadenken en pret. Het is een gewoon beetje flexibel doen, de touwtjes weer loslaten en weer aantrekken als het weer nodig gaat worden. Laat het spontane alsjeblieft wel blijven bestaan wat mij betreft. We hebben ook een paar noodzakelijke meubelstukken gekocht voor de woning van mijn vriend en het was gewoon weer druk overal. Wij zijn altijd snel klaar, dat dan wel weer… En nee, geen overeenkomst tussen ons, ik doe huiswerk vooraf en heb eerdere bed-koop-ervaringen en hij is ongeduldig en snel en pret. Twee heul verschillende mensen zijn wij, bewust van en ook wel een uitdaging. Wij vragen tegenwoordig waar het spul vandaan moet komen en liever meubeltjes uit Nederland om de bedrijven hier te steunen dan uit verre landen. Het is niet altijd mogelijk. Het onderstel van het bed kwam uit de Filipijnen en de rest kwam wel uit Nederland. Ik snap het waarom maar mijn brein denkt dan toch, doe even alles hier zeg. De andere kant is dat iemand in de Filipijnen weer werk heeft en ik mag hopen met een normaal salaris en met goede werkomstandigheden. Het is nooit zwart wit het leven en pret. De zorg voor mijn moeder wordt zwaarder en mijn vader en ik wisselen elkaar af zodat we beiden nog een leven hebben naast het verzorgen van mijn moeder. Ik denk zelf dat we binnenkort een ander traject met haar tegemoet gaan en daar besluiten mijn ouders hopelijk zelf over met behulp van de dokter. Het is een bijzonder raar leven van mij de afgelopen tijd, dacht ik de afgelopen week. Flexibeler en raarder dan dit kan het vast niet worden en pret. Het belangrijkste is mijn rust af en toe nemen, alleen en met de zee en de sterren in de lucht en dan komt alles altijd weer goed. 

Beetje saai toch wel…

Ik kan echt geen boom meer zien, zucht. Waar gaan we heen wandelen? Waar gaan we heen fietsen? Ga weg allemaal, ik wil weer meer zien, klaar mee. Mijn reismattie was jarig en ik had een cadeautasje gemaakt met daarin natuurlijk een door mij zelf gemaakt mondkapje. Ik zet met textielstiften teksten die mensen vaak gebruiken op de mondkapjes en die van haar had dan ook de tekst, nooit een saaie dag… Dient wel gezegd te worden dat zij het nu ook een beetje saai begint te vinden allemaal. We gingen wandelen in het bos en daar rook het naar uien en prei, het was een witte wereld met mooie bodembedekkers. Daslook, door mij omgedoopt tot das leuk. Met een andere vriendin een stukje gefietst en koffie meegenomen voor onderweg en ik ben nu ook in het bezit van een eigen plasfles en heul veul pret. We kunnen onderweg onze dorsten lessen want we hebben nu plasflessen, de spreuk van deze week. Voor veel dingen is een oplossing. Over bomen gesproken, door alle corona updates en alle uitzonderingen zijn de veranderingen en regels door het coronabos voor mij al vaak niet meer te zien. Ik ben het spoor in het coronaspoorboekje allang kwijt en pret. Doe gewoon voorzichtig is mijn lijfspreuk. Ik had de corona versoepel situatie besproken met mijn vader en hij ging heel blij weer zelf naar de bakker. Is het te druk dan omdraaien en een andere keer weer gaan, zo makkelijk is het. De volgende dag had hij de smaak al te pakken gekregen en hoppa naar het tuincentrum, kortom mijn oude vader is blij.  Mijn broer en schone zus mogen als zij zelf willen ook weer op bezoek komen en zo komt er een klein beetje verandering in de zorgtent hier. Ik vind het persoonlijk wel prettig dat handen schudden en de twee of drie verjaardagszoenen over zijn en pret, houden zo wat mij betreft. Het blijft een rare tijd en ik red mijzelf nog aardig. Ik las een nog een best wel vermakelijk boek, Het Rosie Project van Graeme Simsion. Het boek had heel wat handvatten voor mijn eigen relatie en heul veul pret. En verder, we staan pas aan het begin van alle grote veranderingen, denk ik. De impact van het hele corona gebeuren voor de komende jaren gaat gigantisch worden, bewust van

4 mei 2020…

Het is vandaag 4 mei 2020, herdenken. Ik ben het afgelopen jaar terug in de tijd geweest en ik bezocht ook Auschwitz-Birkenau.

Alle oorlogen zijn vreselijk, bewust van 

Geen woorden voor… 

Ik heb foto’s genomen het afgelopen jaar en foto’s zeggen voor vandaag genoeg…

 

 

Het nieuwe groenonderhoud…

Er zijn soms van die dingen die mij even stil laten staan onderweg. Het afgelopen weekend op de fiets door Noordwijk en ik viel bijna van verbazing van mijn fiets in een woonwijk. Er liepen allemaal schapen op een stukje gemeentegrond. Ik zag een smal lang stuk gras bij een slootje met een hek eromheen en voor huizenblokken. Wat doen schapen in hemelsnaam in een woonwijk? Ik ben afgestapt en de beesten hadden twee labels of merken door de oren, twee keer administratie dus en pret. Ik vroeg of ze het nou leuk vonden in de woonwijk en of ze niet anderhalve meter uit elkaar konden gaan staan? Ze zeiden helemaal niets en aten verder. Net toen ik weer op mijn fiets wilde stappen zei een van de schapen, wegwezen je moet binnen blijven doos. Ik kon niet zien wie van de schapen zo onaardig sprak tegen mij, erg jammer want ik had best met het schaap in gesprek willen gaan. Ik ben mij bij thuiskomst eens gaan inlezen en het is dus een project. Schapen eten gras op en schapen laten ook heel bewust goede plantjes staan dus een win win project. De schapen hebben een herder en gaan af en toe naar een ander stukje groen. Hoe zou de voormalige groenonderhoud medewerker zich voelen, dacht ik? Niet een robot neemt je werk over, een schaap… En hebben schapen ook een donorcodicil in hun schaapdossier? En een wilsverklaring? Is er ook een soort van FNV voor schapen? Nou over het algemeen zijn schapen volgzaam dus het laatste is misschien overbodig. Tja, ik zou nooit schapen zo tussen de mensen zetten in een dichtbevolkt land, dacht ik. En ik zou nooit zo’n schaap willen zijn tussen de auto’s in een wijk en de boem boem muziek vanuit een raam, dacht ik. Straks zitten we als land met het SIOS syndroom, het schaap is overspannen syndroom. Ik was zo van slag door de schapen in de woonwijk dat ik het advies om binnen te blijven opeens niet meer zo naar vond…iets met teveel worden en pret.