Pre-corona heimwee…

Ik kijk in de schuur en zie daar mijn scooter staan en ik veeg met mijn mouw het stof van het zadel af. Wat stond ik altijd te schelden als ik mijn regenpak aan moest trekken in de vroege ochtend om op mijn scooter naar mijn werk te rijden. Ik ging mij dan altijd op het werk wat opknappen en dan gezellig een bakkie koffie halen en een praatje met mijn collega’s maken. Ik zou nu maar wat graag door regen en wind naar mijn werk toe rijden. Ik zie het hoofd van mijn vrouw door het schuurraam en ik sluip via de andere kant het huis weer binnen zonder haar te hoeven zien voor de zoveelste keer op deze dag. Ik ga mijn werkkamer weer binnen met pre-corona heimwee…

Ik zie na de zoveelste wandeling in het landschap in de verte een trein rijden. Ik denk terug aan het overvolle station in de ochtend en aan de leuke jongen die vaak tegelijk met mij aan kwam fietsen bij het station. Zal ik hem ooit nog zien? En waarom heb ik nou nooit eens een praatje met hem gemaakt? Het lijkt lang geleden dat ik naar mijn werk ging met de trein, heel erg lang geleden, pre-corona heimwee…

Ik loop hem alle avonden voorbij tijdens mijn wandeling na mijn werkdag van 9 uur lang  in mijn kantoor-unit in de tuin. De kroeg in het dorp oogt donker en stil. Ik herinner mij de avonden vorig jaar voor de kerst, de kroeg was toen vol met lichtjes en mensen en bier. Ik herinner mij dat ik de weg van kroeg naar huis blindelings kon lopen vorig jaar, pre-corona heimwee…

En ik dacht zelf na bovenstaande verhalen… Heeft iemand een vaccinatie voor alle mensen met pre-corona heimwee? Eerst testen niet perse noodzakelijk…

Week van de mantelzorg…

Volledig gemist want ik heb niets met het woord. Het blijkt de week van de mantelzorg te zijn. Er was post voor mij en in de envelop zat een mantelzorgkaart van iemand aan mij gericht met een persoonlijke boodschap erop met bewondering voor mijn mantelzorg. Ik heb een hekel aan het woord mantelzorg. Ik doe de dingen altijd vanuit mijn hart en omdat ik vind dat iemand het nodig heeft. Een vriendin zegt altijd zo mooi, wie moet anders doen? En zo is het maar net, soms is er gewoon niemand anders om te zorgen voor iemand die dit zelf niet meer kan. Afijn, het kaartje was een leuke verrassing, zeker. Ik was bij mijn moeder en zij vertelde dat hij weg was, het was mij volstrekt onduidelijk waar het over ging en na wat doorvragen van mij, zij bedoelde Trump en pret. Ik geloof het pas als jij hier weg bent en op een plekje bent waar je het naar je zin hebt en zo zie ik het daar ook mam, ik geloof het pas op 20 januari en pret. Ik was voor Kamala Harris maar zij deed niet echt mee voor de functie. Ja, het kijkt toch soms toch leuker als je voor iemand bent, net als in een voetbalwedstrijd. Ik was wel blij om eindelijk weer eens lachende mensen te zien met hun toespraken. Mensen met elkaar proberen te verbinden is altijd beter dan te handelen vanuit haat. Ik hoop dat het daar allemaal goed gaat komen overzee. Mijn moeder wil wel graag verhuizen en zij vindt het helemaal niets dat zij op haar kamer moet blijven. Het was wel leuk dat zij patat friet kreeg met iets erbij, een lichtpuntje op een dag, bewust van. Ik heb verder wat gefietst en even eropuit geweest met mijn reismattie. Waar gaan we nu wandelen? Ik kan geen wandeling meer zien onderhand en zucht en zo de neiging om mijn wandelschoenen uit het zolderraam te gooien… O ja, blij zijn met wat wel kan en dus hup naar Zandvoort. We hebben een wandelroute gelopen door de Amsterdamse Waterleidingsduinen. En ik heb nog aan een een paar damherten gevraagd of zij voor of tegen sterilisatie waren en ik geloof niet dat zij een petitie wilden opstarten, de meerderheid was voor en pret. Er was wel een petitie in de maak voor een donorcodicil, dan konden ze bijvoorbeeld aanvinken om hun gewei wel of niet ter beschikking te stellen aan de mensheid, aldus damhert Karel. Ik blijf het wel onnatuurlijk vinden dat de herten niet schrikken als wij eraan komen, hoort echt niet. Ik heb wel mooie foto’s kunnen maken omdat zij bleven staan.

Mentale welzijn…

Het was een leuke week en ook de week van met het gezonde verstand bij vriendinnen afspreken thuis of buiten. Ik spreek met vriendinnen af een op een. En bij klachten of anders dan anders voelen dan gaat het bakkie doen niet door, zo doen veel mensen het in mijn omgeving. En dan nog, je weet niet waar je corona kan oplopen, gewoon zoveel mogelijk doorgaan. Ze hebben nu de musea dicht gedaan en ik moet nu voor mijn mentale welzijn naar het tuincentrum. Ik heb lopen te genieten van alle schilderijen met kerst en winter afbeeldingen en sommige met lampjes erin. Er stonden ook nep schilderijen voor buiten of binnen van Hollandse Meesters, enig zeg. En met een andere vriendin weer eens bijgepraat en door het bos gelopen bij Landgoed Zonnestraal in Loosdrecht. Ik las de geschiedenis en dat het vroeger een sanatorium was voor tuberculose patiënten, een zonnestraal… Een prachtige omgeving daar, zeker. Iedereen in mijn omgeving is eigenlijk heel erg positief en maakt er het beste van. Er is wel banenverlies en ik kan echt huilen als ik dan hoor dat mensen na tientallen jaren trouwe inzet, een afscheidspraatje krijgen via een video call. Onpersoonlijker kunnen we het niet maken, denk ik dan. Er gebeuren ook goede dingen en er is hier in de gemeente nu ook een corona testlocatie in een bus. En er doen heel veel mensen ook goede dingen door om te kijken naar de mensen die het nodig hebben. Ik had mij laatst toch weer laten overhalen om dit jaar mee te gaan naar het nu echte laatste concert van Rob de Nijs en het concert is nu omgezet naar volgend jaar, later dus en pret. Ik vond het een van de mooiste televisie momenten sinds lange tijd, Rob bij het programma Op1 afgelopen vrijdag. Een heel erg mooi muzieknummer, Wat Als Later Nu is. Er is soms geen later meer en met dit besef vandaag even een bloemetje met een engeltje wezen brengen bij een leeftijdsgenootje van mij met kanker. Vandaag, op de sterfdag 5 jaar geleden van een van mijn vriendinnen. Ik hoorde het An al zeggen vanuit het hiernamaals, je kan beter bloemen naar een levende brengen dan ze op mijn graf neer te zetten en pret. Ik ben mij ook bewust geworden van hoe moeilijk het is om te zorgen dat corona niet het huis binnen komt bij iemand die erg ziek is en graag nog even langer wil leven. De hele omgeving moet oppassen, eigenlijk net als ik op bezoek bij mijn moeder op de corona afdeling. En zo gaan achter alle deurtjes verhalen schuil en maken mensen er het beste van.

En weer twee dagen om..

Ik was vandaag even boodschappen aan het doen en het was veel drukker dan normaal. De mensen nemen meer mee, aldus de kassamedewerkster. En toen ik buiten kwam bij mijn auto rende er iemand hard langs mij heen en deze persoon had misschien ook meer meegenomen dan de bedoeling was? Ik dacht eerst nog, nou die kan hard rennen… De achtervolging op deze persoon werd werd ingezet en ik begreep later dat er een aanhouding was verricht, het zijn rare tijden. Het is ook onlogisch voor heul veul mensen dat de landen om ons heen steeds meer verbieden qua corona en dat hier heul veul nog wel mag. Ja en dan is het ook legaal om naar een museum te gaan volgens de routekaart. Ik was gisteren met mijn reismattie nog even naar het Singer Museum in Laren geweest. We waren er daar zo klaar mee en pret. Er stond een boom in Laren dorp met prachtige herfstkleuren en deze was mooier dan alles in het museum bij elkaar en pret. Ik vond alleen de schilderijen van Ferdinand Hart Nibbrig mooi en waarom denk ik bij Nibbrig nou weer aan Nibb it chips? Het schilderij Gezicht op het dorp Zoutelande was de mooiste. We hebben nog een klein rondje door Laren gelopen. En richting huis nog een rondje door een tuincentrum gelopen en een mini nep kerstboomje met lampjes voor mijn vader of moeder meegenomen, kerstboom hamsteren voor ouderen en pret. Ik zie trouwens best wel veel mensen met het gezichtskapje onder hun neus lopen, heb ik iets gemist? Is de modetrend voor de winter om de neus vrij te laten? Het kan natuurlijk ook dat mensen het benauwend vinden. Ja ik bekijk het vanuit meerdere gezichtshoeken. Het zijn rare tijden en weer twee dagen om…

Besmet in Leiden…

Ik ben de afgelopen week in ghost busters tenue als enige steeds bij mijn moeder geweest en het was af en toe best gezellig in de omkleedhal. Ik ben mij bewust geworden van hoe belangrijk het is voor mensen in hun kamer om dan toch even een uurtje per dag iemand te zien. Het was voor mij dan ook de hoogste tijd om even aan iets anders te gaan denken en om te ontspannen. Mijn reismattie wilde wel mee en wat kozen wij uit om even niet meer aan corona te denken? Besmet! Een tentoonstelling over epidemieën vroeger en nu in het Boerhaave Museum in Leiden en pret. Zo jammer om geen bakkie koffie meer te kunnen doen met Herman Boerhaave. Ik had hem graag willen vragen of hij ook iets meer lockdown had geadviseerd in het nu… Wij hadden onze koffie in de thermoskan mee in de auto en in de auto even gezellig een bakkie gedaan alvorens het doodstille en bijna verlaten museum binnen te gaan. Ik stond met mijn mondkapje op voor de kaart met alle eerdere epidemieën uitbraken wereldwijd en wat hebben wij als Nederland een mazzel gehad de afgelopen jaren zonder Ebola. Ja ik bekijk het vanuit de meest vreemde hoeken. Ik voelde ook wel iets van verbazing na de tentoonstelling, want hoe deden ze het vroeger? Vaststellen, quarantaine en isoleren en later een vaccin of met de ziekte leren leven met de hoop dat het verdween of beheersbaar werd. Het onbegrip en de angst waren er vroeger ook al. Er zijn wel verschillen met vroeger. In het nu zijn er meer mensen en zij zijn mondiger en we kunnen en hebben heul veul in Nederland zodat je het pas mist als het niet meer kan of het er niet meer is, dachten wij. Ik zag nergens in de tentoonstelling het woord afwachten en pret… Het was leerzaam en de rest van het museum was ook de moeite waard. Ik kom altijd weer op nieuwe ideeën in zo’n museum. En snel Leiden weer uit en op een parkeerterrein langs de snelweg nog even een bakkie koffie met een koek gedaan in de auto. Het was een sober uitje maar geheel in de trend van het nu.

De dag duurt nog langer vandaag…

Ik had het gisteren over dierenleed en er is nog meer in den lande… De natuur regelt zichzelf en ik noem het dus het dierenpark Oostvaardersplassen. Het lukt nog steeds niet om de dierenpopulatie in het park onder controle te houden en dus moeten er 150 konikpaarden het park uit als paardenvlees. En als ik het goed heb moeten er ook nog een aantal edelherten en heckrunderen op deze manier het park verlaten. Gaat het niet eens tijd worden om aan de dieren duidelijk te maken wat hun levensplan gaat worden? Dat je al kan zeggen tegen een paard, mocht je een kleine op de wereld zetten dan kost het jou je leven? Nee, er zijn geen tijgers hier die jou hier dan opeten, de mens roeit je dan uit. Zo’n paard kan dan altijd nog besluiten om bij de veearts een spiraaltje te vragen? Ja ik heb het erg met deze dieren te doen, bewust van. En ik heb het ook te doen met alle patiënten en het personeel in deze tijd. Ik was gisteren weer even een uurtje bij mijn moeder in maanpak. Ik had thuis een videoboodschap van mijn vader opgenomen voor haar. Ze vond het maar raar allemaal en dat zij tien dagen op haar kamer moest blijven na haar zoveelste negatieve test. Ja alles is raar maar er is een corona spook op de afdeling actief geweest en misschien zit het spook nog wel onder jouw bed. Nee, zo heb ik het maar niet gebracht… En dan mocht zij ook nog een uurtje korter slapen, wat een lijdensweg zeg. Ik had wel weer de grootste pret toen ik bij mijn vader thuis om een flesje of spuitbus met alcohol vroeg. Ik neem altijd gewoon een doekje met Jägermeister. Leuker kan ik het echt niet maken voor vandaag…

Kippen in lockdown…

Ik ben mij er bewust van dat alle mensen hun eigen verhaal hebben, in welke tijd dan ook. In het nu, de coronatijd is er nog meer leed, dierenleed. De vogelgriep is in het land en er is een landelijke ophokplicht voor alle kippen, eenden, kalkoenen en ander pluimvee. En toen ging er toch even iets door mijn brein heen… De kippen en andere dieren zitten dus in een lockdown en het besluit werd binnen een week genomen? Er waren dus geen vogelgriep barometers? De kip mocht dus niet eerst anderhalve meter afstand houden met de hanen met een boa jasje aan die hun gedrag gingen handhaven? Er was geen kalkoen die met een protestbordje naar het Museumplein ging met de tekst erop, ik wil niet in lockdown want met kerst verwacht  de poelier mij? Er was geen eend die voorstelde om eerst een mondkapje uit te gaan proberen en pootjes en snavels te gaan wassen? Geen parelhoen te vinden die dacht, we gaan eens lekker winkelen met het gezin op de boulevard? Er was geen gans die dacht, nou ik vlieg over een oranje zone en laat ik eens lekker even heen en weer vliegen naar een rode zone en dan wat andere ganzen meenemen en naar een gele zone vliegen en dan zien we het allemaal wel? Er was geen slachtduif die dacht ik ga lekker de kroeg in met mijn vrienden? Nee, zonder protest ging al het pluimvee in de lockdown. Ik vroeg mij af waarom? Nou zei zeiden alle kippen, eenden en kalkoenen tegen mij, wij hebben een sterk stel leiders, onze boer en boerin en boven hen staan nog veul meer mensen maar daar hebben wij in principe niets mee te maken. De boer en boerin zeggen dat als wij nu even in de lockdown gaan dat de schade dan misschien nog te overzien is en er voordat wij naar de slacht gaan er nog een tijdje buiten gefeest kan worden. Zij willen niet dat wij ziek worden en natuurlijk ook een geldkwestie maar daar zijn het mensen voor, wij dieren zijn niet zo. Raar hè dat ik dit allemaal door zo door mijn brein heen ging?

En weer werd alles anders…

Wij hielden er al rekening mee want geen dag is hetzelfde, eigenlijk geen halve dag… Er kwam gisterenochtend een telefoontje dat de verhuizing van mijn moeder op het laatste moment was afgeblazen. Haar bed was al afgehaald en haar tas was al ingepakt en toen ging het feest niet door vanwege het positief testen van een personeelslid op de afdeling die bij haar was geweest. En dus moesten alle patiënten op de kamers blijven en allemaal getest worden tezamen met het personeel. Mijn moeders reactie was opgelucht, heerlijk dat ze nog even kon blijven en pret. Ja en wij kijken nergens meer van op in deze tijd. Met de lessen van eerder dit jaar, er mag nu een iemand, een uur op bezoek, per patiënt, per dag op de afdeling. En is de nieuwe kamer er nog voor haar als de quarantaine tijd over is? Er is mij vertelt hoeveel geld de nieuwe kamer per dag kost en leegstand kost geld. Straks gaat de heule verhuizing niet door? We bekijken het maar per dag. Het vreemde was gisteren dat ik met twee grote tegenstellingen op mijn netvlies te maken had. Ik moest even langs een markt lopen om bij een winkel te komen. Mijn mond viel echt open, alsof er geen corona bestond zo druk. Ik zag zelfs mensen in rolstoel buiten zonder mondkapje op. De ene helft van de mensen met wel een mondkapje op en de andere helft niet. En nog geen uur later kreeg ik een ander beeld op mijn netvlies. Ik moest weer wat kleding naar mijn moeder brengen want bijna alles was de dag ervoor al ingepakt en mee naar huis genomen. Ik had mijn eigen beschermende kleding meegenomen maar bij de deur hadden ze ook beschermende kleding klaar liggen. Ik ging als een soort van ruimtevaarder naar mijn moeder toe over een spookachtige afdeling. Ze herkende mij eerst niet en pret. Elk nadeel heb zijn voordeel ma, je kan hier nog even blijven en je hebt weer schoon beddengoed. Ja, zo probeerde ik het maar een beetje te brengen. Ik kon moeilijk zeggen, de kans dat je dood gaat is nog groter geworden en de nieuwe kamer is er misschien straks niet meer. Ik ben er 10 minuten geweest en echt heel erg voor alle mensen daar die in quarantaine zitten en voor het personeel is het ook zwaar. Een vriendin zei later, net Ghostbusters. Who you gonna call? Nou binnenkort het leger denk ik zelf. En thuis ook weer overleg natuurlijk want hoe groot is het risico voor mijn vader van dik in de tachtig om nu bij mijn moeder op bezoek te gaan? Hij wacht voorlopig even de uitslag van haar test af. En verder bekijken we het per uur, per halve dag en per dag. Er ging vandaag wel door mijn hoofd, de meeste mensen hebben echt nog geen idee wat er nog gaat komen. En dan niet door mij beredeneert vanuit angst, wel vanuit optelsommen. We hebben hier in de buurt ook een commerciële teststaat en ik heb al met mijn vader afgesproken dat we ons zelf er bij twijfel doorheen gaan halen tot de thuis zelftest er is voor iedereen. Ik vind dat alle dorpen en wijken in steden een testlocatie moeten hebben.

Tompouce dag…

Het was een drukke en leuke dag vandaag. Iedereen kan nog zoveel van ons gezin wensen, we did it our way. En zoals mijn vader al zei, ik geef altijd een bos bloemen aan mijn vrouw met haar verjaardag en in deze tijd en gezien de situatie dus ook. In de ochtend de boodschappen voor mijn vader gedaan tezamen met de bos bloemen en drie gebakjes. We zijn nog even snel twee kastjes wezen kopen bij de kringloopwinkel voor mijn moeder en toen hup bij haar op bezoek. Ik had een helium ballon gekocht, die zullen toch nog wel mogen? En zo waren mijn vader en ik in de middag samen aan haar bed en wij kwamen binnen met zachtjes lang zal ze leven te zingen vanachter onze mondkapjes. Bewust zachtjes want er lagen elders mensen erg ziek te zijn en ja, mag zingen nog wel? Ik zing tegenwoordig alleen in de auto voor de zekerheid en pret. Ik had een slinger rondom haar bed gehangen en klaar. Zij wist zich nog te herinneren dat zij altijd een tompouce at en dus haar in kleine stukjes een tompouce gegeven met een vorkje. Ik hoorde niet bah wat vies en de tompouce ging helemaal op. Het zijn de kleine dingen die het doen. En wij hadden zelf ook een gebakje en snel naar binnen gewerkt in een paar minuten zonder mondkapje. Het was super belangrijk voor iedereen om het zo nog een keer te vieren en mijn broer en schone zuster kwamen in de avond ook nog even bij haar. En echt blij was zij niet want de verhuizing was te snel volgens haar, bewust van. Een personeelslid kwam bij haar nog een enquête afnemen met heul veul vragen. Mijn moeder wist niet eens waar het allemaal over ging en pret, ja zo krijg je een heul erg betrouwbaar beeld. Een leuke sketch met humor zou in deze dan zijn… Vond u het eten lekker hier? Voorbeeld antwoord, o heb ik hier dan gegeten en waar lig ik eigenlijk? Ik vulde zelf nog even aan dat er eigenlijk nog een vraag bij moest. Nog een vraag aan het einde… Vond u het niet erg veul vragen? Ik heb bijna onder het bed met slingers gelegen van het lachen. Ik trek dan bewust verder mijn mond niet open want het personeel op de afdeling verzint zoiets toch ook niet, denk ik dan. Het personeel netjes bedankt voor de zorg voor mijn moeder want zo is het tenslotte wel.

Een soap met slechte acteurs…

  • En zo rommel ik door in coronatijd.  De meeste winkels hebben nu wel een verzoek om een mondkapje te dragen en in het straatbeeld zijn nu ook echt wel mensen met mondkapjes op te zien, bewust van De geestelijke ellende is ook aan het toenemen, er gebeuren echt heule erge dingen, bewust van... Ik heb wel een iets groter corona besef omdat ik mijn kwetsbare ouders heb. En dan nog is niet alles uit te sluiten want het leven gaat wel gewoon door. Een van mijn vriendinnen zei de afgelopen week, jij speelt op dit moment mee in een soap met heule slechte acteurs. En zo voelt het af en toe ook en toch wel pret. Ik was en ben druk met beide ouders. Ik vroeg mij ook van de week af of mijn moeder al in de top 10 staat van meest geteste corona ouderen boven de 85 jaar? Is daar een grafiek van? Ik blijf strijden voor de menselijke belangen van mijn ouders en ik loop tegen een hoop onbegrip aan en daar heb ik het heul erg moeilijk mee. De mens als verdienmodel, bah! Ik los de meeste dingen wel op. De andere locatie waar mijn moeder tijdelijk naartoe moet, is niet naast de deur van mijn vader. Hij kan er dus niet komen want de regiotaxi gaat tot de 25 kilometer. Ik heb dus een Valys pas aangevraagd voor hem want dan kan hij wel een keer zelfstandig bij zijn eigen vrouw op bezoek. Deze taxi gaat wel buiten de regio en hij snapte er geen moer van, twee pasjes, tja pa, om het makkelijk voor jou te maken. En natuurlijk, ik rij hem wel naar mijn moeder toe voorlopig en ook als hij de pas heeft af en toe. Het zijn van die dingen, van die dingen. En zoals ik al eerder schreef, ik begrijp de coronatijd en de personeelstekorten en wat we nog wel aan goede zorg hebben in eigen land. Ik kreeg van de week van iemand in mijn omgeving te horen dat ik beter mijn mond kon houden. Er is in mijn ogen niets mis met opkomen voor kwetsbare ouders en ik blijf altijd netjes tegen mensen met een duidelijke onderbouwing erbij, bewust van