Rouwproces zonder verwerkingstijd…

Het is leven is nu net een rouwproces, dacht ik. Ik zie om mij heen ook mensen die een groot rouwproces meemaken. Veranderingen en dan niet iets verliezen, bijna alles, zo is het leven nu. Eerst verdriet, dan de woede en onmacht en dan de berusting. Daar waar mensen eerst alle tijd hadden om zo’n proces door te maken moet het nu in versnelde vorm en zoiets is eigenlijk tegen de menselijke natuur in, bewust van De mensen die niet stil kunnen zitten, de doeners hebben er de meeste hinder van als ik zo om mij heen hoor. Ik heb bij mijn bureau een afbeelding hangen van de natuur en de tekst van de vicieuze cirkel. Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken, blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht. En zo gaat de tekst nog even verder en ik kijk al jaren naar deze tekst in moeilijke tijden en als ik een fout maak of gewoon klunzig doe en pret. Mijn eigen voordeel in deze tijd is misschien dat ik al tijden met weinig heb meegemaakt en mijzelf heel goed kan vermaken door te lezen en te denken en met andere hobby’s bezig te zijn. Ik vind het zelf heel erg dat mijn ouders dit nog moeten meemaken, niet dat ik ze weg wens natuurlijk. Zij kijken voornamelijk televisie en worden best angstig van wat zij zien en horen en begrijpen het ook niet allemaal want het is niet duidelijk. Mensen hebben heel veel vragen. Ik had gisteravond wat gesprekken over verkering op afstand. Er zijn veel mensen en waaronder mijn eigen persoontje, met verkering elders in het land zonder een huishouden te delen. Mag je nog naar elkaar toe? Je zit dan bij schoonouders en kinderen in een ander huishouden en keert na een paar dagen weer terug naar het eigen gezin, tja. Ik denk zelf na maar weet ook niet of het goed is, wat is goed en wat is fout? Bij mijn vriend in het complex heerst wat quarantaine en hij heeft zelf met veel mensen zakelijk contact alhoewel hij de anderhalve meter wel in acht neemt. Ik heb mijn ouders om voor te zorgen en als ik de deur uit ben geweest dan handschoenen uit, mondkapje af en douchen en kleding in de was om mijn ouders te beschermen dus is het dan verstandig om naar mijn vriend te gaan? Ik denk zelf van niet. En dan heb je nog, begrijpt de ander zoiets? O, o, o, liefde het is wat. Ik ben van het weekend heel erg vroeg op zondag en goed ingepakt met beschermingsmiddelen op en aan, de natuur in geweest met een vriendin. We hebben niemand gezien binnen de anderhalve meter afstand. Bij thuiskomst douchen en kleding in de was maar was het verstandig van mij om toch even een frisse neus te gaan halen? De levensvragen van nu zijn heel anders en alles voorkomen kan gewoon niet. Het is ook krom dat ik zelf alles anders doe dan op mijn werk want ik kom bij mensen over de vloer tussen de 70 en 90 jaar en ik heb geen handschoenen en mondkapje van mijn werk. Ik heb ze zelf aangeschaft maar kloppen doet het niet in mijn brein. Nou zoals in de vriendinnenkring klinkt, blijven kijken naar wat er wel kan en geen paniek, kalm blijven!

Ja hoor, daar was ie dan…

Een oud liedje, busje komt zo. Het was bij ons thuis vanaf december het liedje, trapliftje komt zo… En zo was het gisteren een heugelijke dag want de traplift kwam eerder! In de achtbaan van het malle leven van nu, ik heb al een paar rondjes met de traplift gemaakt en pret. Ja, ik ben er zeker erg blij mee want de douche boven is nu weer bereikbaar voor mijn moeder. Mijn dank is dan ook groot aan de installateur met zijn vitale beroep! Het is verder allemaal erg gek in deze wereld van nu en alles valt om. Bedrijven gaan dicht en ik zie nu pas goed welke bedrijven er eigenlijk pas echt toe doen bij crisis. En wat hadden we vandaag een pret om het uurtje winkelen voor de ouderen van 7 uur in de ochtend tot 8 uur in de ochtend. De leukste grappen kwamen voorbij. Ik heb net mijn steunkousen aan om 8 uur en een uur winkelen? Mijn kar staat nog halverwege als het 8 uur is en pret. Het zal voor de fitte ouderen misschien wel werken. Ik zie vooral kinderen boodschappen doen voor hun ouders of nog samen met hun ouders. Het is best schrijnend om tasjes aan de deur te moeten zetten bij mensen met boodschappen of bij het verzorgingshuis alleen iets te mogen afgeven, bewust van… Ik wilde naar twee lieve oudere mensen zwaaien vanaf de achterkant van het complex maar een hek, zucht, trapje mee de volgende keer? Ik had gelukkig een kaartje in mijn tas en hun brievenbus was nog niet in de lockdown. Het nieuwe woord van deze week, het zwaaimoment. Zullen we even een zwaaimoment afspreken? Heel veel mensen begrijpen het woord lockdown niet. Gewoon op slot noemen of zoiets? Ik vernam ook ergens dat het mensen en bedrijven ontzettend veel moeite kost om alle veranderingen juist weer naar het Engels toe te vertalen. En als alle landen in de EU het anders doen, maak dan je borst maar nat met vertalen. Nou ik ga nog een rondje in de achtbaan doen met de traplift…

Vitale dag…

Het was vandaag weer een vitale dag. Ik mocht met mijn vitale beroep de wijk weer in… Ik had vandaag zelf mijn maatregelen aangescherpt en een mondkapje opgezet. Het was gewoon zo’n ding van de bouwmarkt uit mijn schildersdoos en wat zwaar zeg om met zo’n ding op te werken. Ik werd zieker van het mondkapje op en in de namiddag het ding een uur afgezet. Ik heb besloten om er zelf een te gaan maken als ik weer even vrij ben. De handschoenen blijven wel voorlopig steeds aan, bewust van… Ik had ze nu ook naar de supermarkt aan en daar was de wagen net gekomen met nieuw voedsel en nu hopen dat het hamsteren over is. Ik zat vandaag nog achter een vuilniswagen en ik bleef er even achter hangen om naar nog een ander vitaal beroep te kijken. En verder was de opmerking wel leuk van iemand dat alle bloemen nu doordraaien en dat hij in de Tweede Wereldoorlog bloemenbollen at, andere tijden. En ook dat het helemaal niet erg is om een schooljaar over te moeten doen want in de Tweede Wereldoorlog bleven kinderen ook gewoon een klas zitten. Oudere mensen kunnen zo heerlijk relativeren en pret. Mijn vader gaat uit vrije wil nu geen boodschappen meer doen en ik heb zodoende niet het stokje maar wel de boodschappentas overgenomen. Ondanks alles zijn er heel veel mensen hard aan het werk om te redden wat er nog te redden valt voor de tijd na corona, bewust van… En de humor blijft en ik heb wat mensen aan het lachen gemaakt. Ik vroeg aan mensen hoeveel geld ze nog van mij kregen? Huh, geld van jou krijgen? Ja, ik ben bij u naar het toilet geweest en heb een velletje schaars toiletpapier verbruikt. En ja toen moesten ze wel lachen. Ik vond het trouwens op straat net een pretpark, tjee wat druk met fietsers, joggers, wandelaars, mensen met wieltjes onder hun schoenen, kinderen met skelters en weet ik veel wat. Nou het wordt morgen een bijzondere dag als het goed is…

Wie is die vreemde man aan de keukentafel?

Thuiswerken, het nieuwe werken en ook na de corona crisis om kosten te besparen, bewust van… Er gaan toch een paar huwelijken en relaties sneuvelen door het thuiswerken en pret. Wie is die vreemde man aan de keukentafel? En ja, er zijn ook vreemde vrouwen enzovoorts aan de keukentafel en zucht. En nu komen de kinderen ook nog thuis om alles nog leuker te maken. Het is beter om gewoon afspraken te maken met elkaar net als in een studentenhuis, desnoods kleden ophangen om van een kamer een tweede kamer te maken om in te werken als de ruimte beperkt is. En kinderen vooral bijspijkeren die zwak staan, nu alle tijd voor. Lezen, rekenen en vooral LEGO maken, ik mag toch hopen dat er nu geen hamstergekte op LEGO komt? En ja, mensen groeien ook weer naar elkaar toe, er zijn ook goede dingen aan een crisis. Er ontstaan in mijn omgeving leuke initiatieven en boodschappen doen voor alleenstaanden met geen of weinig familie, spullen delen, hulp aanbieden, waar een klein landje groot in kan zijn. Ik wil graag nog even benadrukken dat niet iedereen kan hamsteren in de winkels, bewust van. Er zijn genoeg mensen die alle centjes om moeten draaien in de maand. Ik mag hopen dat doorgedraaide hamsteraars ook kunnen delen met mensen die het minder hebben? Onze premier was gisterenavond op de televisie en wat mensen snappen nu beter wat er aan het corona handje is. Ik ben denk ik de enige die onder het luisteren ook zat te kijken naar de spullen die om hem heen stonden? Wat leest hij en van wie waren de schilderijen en zag ik nou een soort van koektrommel? Wilt u voor mij de volgende keer aan een leeg bureau gaan zitten? Dank! U deed het prima verder. Iedereen heeft op zijn eigen manier te maken met de corona toestand. In de vrije sector kunnen de eerste mensen de huur volgende maand niet meer betalen. Ik ken mensen die nu als tweeverdieners met zijn tweeën thuis zitten met kinderen en hypotheek. Woonvormen van mensen met een beperking gaan op slot. Er zijn mensen nu al zwaar getroffen door verlies van iemand door het corona virus. Achter alle deurtjes gaat altijd al een eigen verhaal en nu helemaal, menselijk en/of financieel leed. Ik heb de laatste tijd met wat ouderen over het tientje van Lieftinck gesproken. Er was vroeger namelijk een tijd dat er een nul punt werd gecreëerd. En de ouderen van toen zijn nu met het tientje van destijds wel tachtig en negentig geworden, bewust van. Zo leer ik overal weer een beetje geschiedenis erbij. Een basisinkomen zou voor nu wel gewenst zijn, denk ik. En verder doen heel veel mensen in Nederland en in alle andere landen hun uiterste best om deze crisis in goede banen te leiden, heel veel petjes af en dank.

Brood en spelen in het echt…

Het waren weer een paar bijzondere dagen… Ik was gisteren allang blij dat ik corona vrij het laatste 80 plus werkhuis uit was gekomen en weekend, hoera! Ik had bij de supermarkt nog een paar dingen nodig en tot mijn verbazing was het broodvak leeg. Ik dacht nog, zullen ze een bedrijfsfeestje tot 100 personen hebben en de boel eerder sluiten vandaag? Nee, het was de hamster en prep gekte die had toegeslagen. Ik vernam dat er bij een andere supermarkt al 60 mensen voor de deur stonden voor openingstijd en pret. Ik stond met mijn mandje bij de kassa en mensen met potten vol met doperwten en worteltjes… Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen.  Zo’n rijk land en dan zo in de paniek, het zegt ook iets over het vertrouwen van de mensen. Ik had de avond na mijn werk nog een tweede baan aan alle ontwikkelingen te volgen en eigenlijk doen de mensen zelf al wat de overheid nog niet doet, de boel dicht sturen. Ik heb echt niemand in mijn omgeving die de ernst van de situatie niet inziet, niemand. En iedereen is optimistisch over de tijd na corona. En een vraagje aan onze koning, wilt u nu terug komen naar Nederland? Het land heeft een hoofd op de televisie nodig met een een empathisch realistisch praatje, bewust van… En er is veel in het nieuws over ouderen die eenzaam worden en geholpen moeten worden, geweldig. Nog een vraag… Kan iemand op de zender NPO eens een oproep doen aan alle ouderen van 80 en 90 plus die gewoon doorgaan? Ik zei tegen een vriendin dat haar kinderen dan mooi boodschappen voor oma konden doen in plaats van school en oma zat gewoon gezellig bij hun aan tafel… Mijn vader wil ook gewoon zelf naar de supermarkt blijven gaan. En ik kan zo nog wel even doorgaan, deze mensen luisteren over het algemeen alleen naar de dokter en naar de NPO en pret. Nou vandaag een nieuw spel hier in huis. Ik ging wat boodschapjes doen en mijn vader verzocht mij om wat witte en bruine bolletjes mee te nemen, hij was ze vergeten. Start de tijd en zoek in de supermarkt in de middag een zak witte en bruine bolletjes. Kansloos, echt alles was leeg. Denk na Ing, denk na en zat er niet nog een bakker ergens daar? Ja en daar lagen nog bolletjes en dat alles binnen de gestelde speeltijd van een uur! Ik zag bij de drogist nog een leeg schap paracetamol en andere dingen en misschien een leuke opdracht voor morgen met ons nieuwe spel van zoek het product binnen een uur. Ja we maken er nog maar het beste van voor zolang het nog kan. 

Ik prep en wij preppen…

Het was vandaag op mijn werk goed te merken, het coronavirus was het gesprek van de dag. Ik verbaasde mij vanmorgen over schoolkinderen en wat doet iedereen nog op de weg? Nou ik zat ook op de weg en de eerste cliënten vertelden mij dat zij in een ziekenhuis waren geweest in Utrecht waar corona patiënten lagen en waar de arts op de polikliniek hen nog een hand gaf… Ik had zo de neiging om hard weg te rennen en pret. Bij elk kuchje zat ik bijna tegen het plafond. Ik kwam een witte bus tegen met daarin een pakketjesbezorger met een mondkapje op, tja. Uit de vriendenkring kwamen wat berichten over thuiswerken en over bedrijfsfeesten die niet doorgingen. In de middag wilde iemand met mij boodschappen doen en we gingen preppen, niet mijn idee trouwens, wel verstandig om iets in huis te hebben voor een week. Ik liep eens langs de schappen en ik stelde mijn eigen prep top vijf samen, op één toiletpapier, op twee keukenrollen, op drie zakdoekjes, op vier het handzeepvak en op vijf heel verrassend de rollen beschuit… Het was trouwens stil in de winkel en bij thuiskomst natuurlijk mijn handen weer gewassen. Ik ging na mijn werk zelf nog even naar een andere supermarkt en daar hing een briefje bij de kassa om te pinnen en niet contant te betalen, juistum. Ik vroeg vriendelijk of de jongen achter de kassa wel de bonuskaart vanuit mijn hand in zijn hand wilde nemen bij gebrek aan zelfscan bij deze supermarkt. En zo hadden wij toch contact via de bonuskaart. Ik had ook nog een balkje aangeraakt om tussen de boodschappen in te zetten en dus bij thuiskomst weer mijn handen gewassen. Ik hoor dat mensen op hun werk afstand moeten bewaren en ik kon het dan ook niet laten om voor een etentje binnenkort met zo’n 15 mensen even een eerste corona bericht in de groepsapp te gooien. Ik zal wel weer die zeikerd zijn, nou jammer dan. Gezellig uit eten met een meter tussen elkaar in en pret. Nou een iemand zei al dat het een goede opmerking was dus ik ben misschien toch geen zeikerd.

The show must go on… of toch niet?

De natuur loopt echt zeker een maand voor, echt bijzonder. De kersenbloesem bomen komen al uit, zo mooi. Ik zie vreemd genoeg ook al veel muggen en die horen hier echt nog niet hoor, ga weg! Of zijn ze nooit weggeweest deze winter? Onze overheid kiest voor The show must go on inzake het coronavirus en dan aanpassen toch? En zo waren wij afgelopen weekend naar Queen the Music in Amstelveen. Het was echt heel mooi en volgens mijn reismattie ons laatste uitje voor het coronavirus en ik was het daar mee eens. Ik snap werkelijk waar niet dat we Nederland niet zien als een grote stad en de boel eens even in ruststand doen. Iedereen kent ondertussen wel iemand die getest is of niet getest is en toch ziek is of iets anders onder de leden heeft… kan ook nog. Mijn broer en schone zus kwamen verkouden terug uit het buitenland en ja dan blijf je dus even weg bij onze ouders, liefst een week of drie… Ik ben hier thuis wel voorbereid op het coranavirus voor zover mogelijk. De nuchterheid en humor overheersen, wel zelf bewust blijven nadenken is ook een ding. Ik kan niet alles voorkomen of alles maakbaar maken en ik was mij daar allang bewust van… Zo zitten mensen ook te kneuzen over een komende vakantie van mijn reismattie en mijn persoontje, totaal onbelangrijk. Vakantie is een luxe en de mensen om ons heen zijn belangrijker, zucht. Gewoon een beetje met de dag leven en blij zijn met alles wat wel door kan gaan of iets kleins zoeken thuis om plezier van te beleven, lees een boek of kijk een film… Ik heb hier toevallig twee boeken liggen, Reis naar de einden der aarde van Robert D. Kaplan en Wat ons niet zal doden van David Lagercrantz, hoe zoek ik ze weer uit… De grootse zorg voor mij op dit moment is mijn werk want ik werk met ouderen van meest 80 plus. Mijn werk verschaft geen mondkapjes of handschoenen en dus zelf maar een beetje doen wat goed is. Een goede leerschool en een evaluatiepunt voor als deze crisis over is, denk ik dan, de inkoop van beschermingsmateriaal voor eigen personeel voor noodsituaties. Nee paniek is nergens goed voor, nadenken en verbeteren kan altijd. En zo rommel ik door…

Niet alle rupsen bestrijden…

Strand en zee, heerlijk. Ik zit regelmatig op het strand bij Noordwijk en er zijn periodes dat de eikenprocessierups mij plaagt. Deze rupsen zijn super irritant. Er is vaak als ik op het strand zit nog een andere rups, een rupsvoertuig. Dit voertuig zorgt dat oudere mensen en andere doelgroepen een fantastisch ritje over het strand kunnen maken. De mensen gaan zelfs vanuit de dorpen hier op uitje met de strandrups. Ik spreek deze mensen soms na afloop. Ze vonden het geweldig en misschien de laatste keer dat zij de zee zagen. Een simpele rups die niemand kwaad doet wil men nu wel bestrijden. Het voertuig mag niet meer en ik begrijp dat mensen hier al drie jaar over zitten te kneuzen… Het weer gaat beter worden en ik zie dan vast weer het voertuig met de ouderen op het strand, vast… en dit jaar nog… Nou verder was het gisterenavond weer mis met mijn moeder en de ambulance wilde haar meenemen naar het ziekenhuis. Zij wilde niet en ik had pret later toen ik alleen was… Ik heb de nachtdienst hier in huis gedaan en vanmorgen ging het weer beter met haar. Ik had aan het begin van het jaar al de voorspelling gedaan, halen en brengen jaar en van het een in het ander. De ambulance mensen zijn echt wel mijn favorieten, ik maak altijd verstandige en aardige mensen mee. Beetje jammer dat zij niet kunnen inkijken naar de lab uitslagen van patiënten. En als er mensen in paniek zijn ergens dan ben je toch afhankelijk van wat de familie kan vertellen om een goede inschatting te kunnen maken. En zo rommel ik door en in de middag nog even bij de tandarts geweest en handen schudden werd niet meer gedaan in verband met het coronavirus. En verder valt het mij vooral op dat iedereen doorgaat in Nederland, alsof er weinig aan het handje is en ook gewoon op vakantie gaat.

Geluk op het toilet…

Er zijn van die dingen die je heel erg gelukkig maken en die dingen zijn voor alle mensen weer andere dingen. Ja ik heb opgelet afgelopen zaterdag bij de Masterclass Geluk van Guido Weijers en het was erg leuk, even een avondje iets anders. De grap was dat er op mijn damestoilet een envelopje stond met een hartje erop en met voor de vinder erop. Mijn vriendin had er ook een en ik wilde hem eerst terugzetten voor iemand anders maar volgens haar stond er niet voor niets op, voor de vinder en pret. Er zat een geluksmuntje in op een kaartje en het kwam van happylittlemoment. We hadden dus alleen het toilet kunnen bezoeken en de show kunnen overslaan en pret. Een erg leuk gebaar! Ik had van het weekend ook nog een verjaardag en dan vraag je in het nu toch even of er protocollen zijn. Neemt iemand mijn temperatuur op bij de voordeur? Hoe een gebakje te eten met een mondkapje op? Mag ik mensen nog zoenen? Een hand geven? Je mag iedereen vol op de bek zoenen, aldus mijn vriendin en pret. Ja het zijn aparte tijden zo met het coronavirus, bewust van… Een van de veranderingen van dit jaar is dat ik minder ben gaan werken om voor mijn ouders iets meer te kunnen doen en om daarnaast nog wat tijd voor mijzelf over te houden ook, de balans. Op zo’n dag als vandaag is het dan best bezig zijn en dat is niet erg. De dag begon alweer met alles onder de diarree en dan is het zaak om het bed van mijn moeder te verschonen, de was te doen en het toilet weer te reinigen. En een vloek na de laatste was want er zat nog een zakdoekje in een van de broekzakken van mijn moeder… In de middag met mijn vader even op zoek geweest naar dingen van vroeger. En dan loop je door de regen te zoeken naar een ouderwetse dweil en naar stofzuigzakken want die van de markt die staat er niet meer, aldus mijn vader. Gewoon twee mensen in de regen met donker weer en die deze artikelen nergens konden vinden, wat een triestigheid allemaal. Er is dan gelukkig nog het internet. Van die dagen, van die dagen zou Zwolle zeggen…

Het zit in de lift…

Het is 1 maart 2020 en ik heb twee maanden niet op het blog geschreven… Het waren twee absurde maanden op meerdere fronten en ik had mijn handen vol aan het zorgen voor mijn ouders. In mijn zorgopleiding stond persoonsgericht werken hoog in het vaandel en de huidige zorg is toch wel een trage onpersoonlijke eenheidsworst af en toe. Ik heb veel gehad aan de medewerkers van het VUmc, afdeling Medium Care en ik was erg blij dat zij de medicatie aangepast hebben in januari. Het is kiezen uit twee kwaden, of je propt iemand vol met pammetjes en lolletjes en iemand zit als een zombie in de stoel met de kans op bloedpropjes of je zet iemand op minimale medicatie en goede begeleiding en iemand beweegt dan iets meer met een verkleining op bloedpropjes. Het laatste werkt voor nu het beste. Ik heb erg veel pret om de aanvraag van mijn ouders voor een traplift. Op 9 december 2019 deed mijn vader een aanvraag voor een traplift voor mijn moeder bij de welzijnsorganisatie die samenwerkt met de gemeente. De WMO noemt zoiets een melding en start een onderzoek. En daar gaat het al mis, wij hebben het heule huis zelf aangepast en het enige wat nog nodig is en waarvan mijn vader besluit om het via de WMO te doen is een traplift. Iemand zegt dus, help mijn vrouw kan van de trap vallen, help! De laatste week van 2019 komt mijn moeder in het ziekenhuis terecht en komt weer thuis in een nog slechtere conditie en ik besluit begin januari om de WMO te bellen met het verzoek of zij er spoed van kunnen maken en pret. Ik grijp in waar nodig en stuur bij waar nodig… Op 14 januari komt er dan iemand thuis om te onderzoeken of er een traplift nodig is, de onderzoekster en pret. Ja de lift was echt wel nodig. Ik heb mijn ouders gewezen op de moderne tijd en dat ik een douchecabine in de woonkamer kan regelen en ander soort dingen maar deze mensen veranderen op oude leeftijd, gaat hem helaas niet worden. En natuurlijk als mijn moeder in haar broek heeft geplast of aan de diarree is geweest, ik kan het met een teiltje en een washandje schoonmaken. In andere landen zouden ze er blij mee zijn, ook bewust van… Op 5 februari nog niets vernomen en bij mijn eerste telefoontje zat de persoon in vergadering en de tweede dag was deze persoon vrij en toen zei ik dat ik antwoord wilde hebben over de aanvraag en dat ik anders mijn moeder in de auto naar een verzorgingshuis zou rijden om te douchen. Er kwam snel een telefoontje terug en pret. Op 12 februari kwam er iemand van een bedrijf met een kroontje die adverteren met 48 uurs levering en heul veul pret, de trap opmeten. Het hoofd van mijn moeder werd ook opgemeten want ze moet een helm op. Ik viel bijna van de trap van het lachen. Er zal vast een paar keer iemand van het stoeltje zijn gevallen en in Nederland verzinnen we dan de traphelm. Het zijn sowieso spannende tijden in Nederland nu, ik zit ook echt in spanning. De datum voor het plaatsten van de traplift is op 30 maart, zo spannend… Ik heb er veel over nagedacht en er is natuurlijk het probleem van de vergrijzing en het langer thuis blijven wonen. Langer thuis wonen is het beleid dus dan hoort er toch een traplift bij? Brood, bed en bad schoten ook nog door mijn hoofd en mag ik mijn moeder ook in de auto zetten om in een AZC te gaan douchen? Ja mij brein kan echt nadenken. Het gaat sowieso over teveel schijven, tekort aan personeel en zo dacht ik nog even verder. Ik ben echt blij hoor met alles wat wel goed gaat, echt waar en de meeste mensen zijn allemaal van goede wil en kunnen het ook allemaal niet helpen met de traagheid. Ik heb zelf in de zorg de levering van een traplift nog meegemaakt binnen een paar weken en dat zal het ook wel zijn… Nee, ik schrijf echt niet om te klagen, alleen verwondering en verwondering af en toe bij mij over alle veranderingen…