Dierendag in mei…

Het was vandaag Moederdag en mijn moeder had het er al zo’n beetje vaag over in de herhaalmodus. Dus kom, een mooie bos bloemen gekocht en haar lach van oor tot oor was onbetaalbaar. Er waren door iemand kaartjes gewonnen met de Postcodeloterij voor Artis en Pampus en wij mochten ze hebben en dus wij op naar Artis. De grap van de dag was natuurlijk, Amsterdam wil minder toeristen en de Postcodeloterij brengt ze gewoon alsnog naar Amsterdam toe deze zomer en heul veul pret. Onze Moederdag werd een dierendag en eerst eens gaan kijken op de Dam bij de demonstratie van dierenrechtenorganisatie Anonymous for the Voiceless, zij vormden 24 uur lang een vierkant met in hun handen borden met de tekst Truth. Opkomen voor dieren. Ik sprak met een vrouw uit Polen en zij moest morgen gewoon weer werken. Zij vertelde meer over veganisten en een leuk gesprek. Er waren mensen uit veel landen en nog met een Duitse jongen gesproken en met een Engels meisje. Een Nederlandse jongen vertelde over het dierenleed en dat hij wel kon huilen bij de erge films van dierenleed en hij begon ook weer bijna te huilen na 24 uur vermoeidheid op De Dam en ik gaf hem spontaan een knuffel. Hij had de zoon van een van mijn vriendinnen kunnen zijn, bewust van. Ik gaf steeds de uitleg dat ieder zijn ding doet in het leven, of het nou heel klein is of heel groot is, doe wat jij denkt dat goed voelt om voor op te komen. En de een komt op voor de dieren en de ander voor kinderen en weer een ander voor vrouwenrechten of mannenrechten en ga zo maar door, bewustwording. Afijn, wij door naar Artis en ook daar deden ze aan bewustwording. Op mijn koffiebekertje stond dat de koffiedrap hergebruikt werd voor de paddenstoelenteelt. De koek was met biologische landbouw ingrediënten en een beetje jammer dat ie dan wel in plastic verpakt zat… Het was mooi lopen door al het groen in Artis en er waren dieren. Ik kon het, zij horen hier niet en wel in vrijheid in het wild, wat moeilijk van mij afzetten. Het is best prijzig een kaartje voor Artis en wij hadden er zonder gratis kaarten echt niet gelopen. Het leuke waren de mannen die op bankjes de wedstrijd voor het landskampioenschap van Ajax zaten te volgen op hun mobiel. Ik hoor ze dan op maandag al bij de koffieautomaat op het werk zeggen, ja zij wilde naar Artis… Met de tram vanaf Artis naar het Rembrandtplein en volgens de trammedewerker achter zijn desk zei 85% van de mensen hem geen gedag. Wij zeiden wel hallo en namen ondertussen de voorsprong van Ajax door met de aardige medewerker. Nog even gezellig in de stad gelopen en op straat gegeten vanuit het vuistje en de bootjes op het water bekeken. Ik kreeg van de week al een vraag over de bootjes van een ouder iemand. De jaarlijkse boottocht door de Amsterdamse grachten, krijg ik dan nog een advocaatje met slagroom of een wijntje? Ik lig dan ergens onder tafel van het lachen, bewust van… U heeft toch een handtas waar veel in kan? Nou het was weer een leuke dag en leuk voor Ajax, landskampioen, gefeliciteerd!

Bevrijdingsdag was keigoed in Amersfoort…

Wij gingen vandaag op 5 mei een dagje naar Amersfoort. Het was koud en het was in de ochtend nog heerlijk rustig in de stad. We hebben genoten van de oude stad en wat een pracht de poort en de prachtige oude huisjes in het historische centrum. Ik vond de herdenkingsstenen op straat in de stad best bijzonder en voor ‘t Oude Wevershuis lag er een met de tekst erop, Hier woonde vrouwtje Aronso vermoord in Sobibor op 07-05-1943 59 jaar oud. Op de steen lag een witte anjer. De Onze Lieve Vrouwetoren was steeds ons baken en in de kou op een terras daar toch even een bakkie gedaan alvorens verder te wandelen. Gewoon een beetje zwerven door de mooie stad en wij vonden de pijlen op de stoep best hilarisch met centrum erop en dan nog verkeerd lopen en pret. Het is altijd even wennen als je uit het buitenland terug bent dat de kerken in ons land niet altijd open zijn en wij konden zodoende pas later in de middag een bezoek brengen aan de Sint Joris Kerk. Jacob van Kampen werd daar begraven en hem kennen we natuurlijk van de bouw van het Paleis op de Dam. Het schilderij van Het Laatste Oordeel en verder viel er genoeg te bekijken in deze kerk. Het was een leuk dagje zwerven door een mooie stad en we hebben ook erg gelachen, zo erg gelachen dat we bijna de trein op weg naar huis zonder ons zagen vertrekken… Ik dacht in de oude stad ook nog even aan het nu en aan de plannen om Amersfoort in 2030 aardgasvrij te maken. Hoe wil je dat in het oude centrum gaan doen? Ik had het er van de week nog met iemand over en daar was de kruipruimte bijvoorbeeld veuls te smal voor isolatie. Oude mensen moet je niet verkassen is een spreekwoord en oude huizen moet je niet willen veranderen of zoiets? Afijn, de toekomst zal het leren. Bevrijdingsdag was keigoed in Amersfoort.

Geef vrijheid door…

Twee minuten stilte vanavond om 20.00 uur voor de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en voor alle andere oorlogssituaties na de Tweede Wereldoorlog met Nederlandse slachtoffers. Ik kan het niet helpen, ik dacht vanmorgen ook even terug aan mijn slapeloze nacht van de afgelopen week toen er sprake was van geen Wilhelmus, ons nationale volkslied, bij het inhalen van het bevrijdingsvuur in Winterswijk. Het Wilhelmus komt er nu wel… Misschien kunnen een paar mensen daar even een extra minuut stil zijn vanavond… gewoon een minuut extra om even na te denken over de geschiedenis van ons land op 4 en 5 mei? In het kader van geef vrijheid door, ik heb het afgelopen jaar wat avondjes naar verhalen zitten luisteren over de Tweede Wereldoorlog. Bijzondere verhalen van mensen op leeftijd zonder lintje en die hun bijzondere verhalen bijna nooit onder de aandacht brengen buitenshuis. Ik heb ook hun geschreven verhalen gelezen en foto’s gezien van vroeger. Ik heb iemand gesproken met een bijzondere ontsnappingspoging uit een arbeiderskamp en later ondergedoken heeft gezeten met een vals persoonsbewijs in Amsterdam. Ook verhalen van mensen die hun vrienden hebben zien sneuvelen in de oorlog. Ik luister dan alleen maar en stel af en toe een vraag als ik iets meer wil weten. Ik probeer het heden iets meer te begrijpen door de geschiedenis te kennen was vaak mijn antwoord waarom ik geïnteresseerd was in hun verhalen. Alle levensverhalen van mensen dragen ook bij aan mijn eigen blik op de wereld om mij heen, bewust van… Geef vrijheid door…

Tompouce dag…

Het is vandaag Koningsdag en ik heb een oranje gekleurde tompouce op, traditie. En ik heb voor de rest lekker het huis schoongemaakt. Het is bijna het einde van mijn vakantie. Ik heb leuke dingen gedaan en leuke mensen ontmoet en het was lekker even vrij. Ik was van de week bij een vriendin en daar hadden we koffie met appeltaart gegeten bij La Place voor een euro per persoon en pret. Het kan dus wel zo’n lage prijs, het was een aanbieding. En ik kreeg bij het tanken voor het eerst de vraag of ik voor een cent extra per liter de CO2 uitstoot van mijn tanken wilde compenseren? Ik word persoonlijk gek van alle vragen na een aankoop maar dat ben ik en pret. Het bracht mij wel op het idee om eens na te zoeken of die zaak van Shell met de olievervuiling in Nigeria nou al eens tot een einde was gekomen, ik was daar een paar jaar geleden bij in de rechtbank als toehoorster. Tot mijn verbazing begon deze zaak in 2008 en is er nu nog steeds in 2019 met het hoger beroep aan de gang, bizar lang. En ik ben gisteren de dag voor Koningsdag in de mooie stad Amsterdam geweest om naar de World Press Photo te gaan in de Nieuwe Kerk. Ik zat even te voet een beetje vast op het Damrak tussen de toeristen en pret en ik was net op tijd bij mijn afspraakje voor de ingang van de kerk. De meeste foto’s waren niet zo boeiend, allemaal ellende maar vooruit, wel mooi genomen. Ik vond een foto van een panter mooi. Mijn nummer een was de foto van Daniele Volpe met Still life volcano. Ik had de afgelopen week zelf van mijn verjaardagsgeld een ventilator gekocht want vorig jaar waren die dingen uitverkocht en op deze foto stond een ventilator en zoiets schept dan een band en pret. De foto toonde een huiskamer na een vulkaanuitbarsting in Guatemala. Ik vond deze foto misschien wel zo mooi omdat de andere foto’s meest van dingen waren met iets van menselijk handelen erin. Vrede is maakbaar en afval voorkomen is maakbaar. Een vulkaanuitbarsting is een ander verhaal, de wetenschap is nog niet zover dat een uitbarsting helemaal voorkomen kan worden als ik het goed heb. Afijn en zo denk ik altijd weer wat na bij het zien van de foto’s. In de middag nog op een terras gezeten en toen te voet door de mensenmassa heen die ondertussen al wat oranje hoedjes op hun hoofden hadden, richting bus en huis.

Hee een paashond…

Het was weer even wennen thuis en dan vooral met de hoge prijzen van alles in Nederland. Parkeergeld Schiphol om mij af te halen, hoppa 7 euro. Koffie op Schiphol bijna 9 euro… In Portugal en ook in Italië volgens mijn vriendin, lagen de prijzen stukken lager, tja. Mijn vriendin kon mooi vertellen over het basisinkomen in Italië van 500 euro, het is geen vetpot aldus een inwoner daar, tja. Huur 200 euro, zorgkosten 100 euro en dan de rest nog van het levensonderhoud, tja. En zo hebben alle landen hun eigen sores, bewust van. Ik was de paasdagen in eigen land en natuurlijk mijn oprechte medeleven voor alle mensen die dierbaren zijn verloren bij de aanslagen in Sri Lanka. Ik had zondag een verjaardag en door het mooie landschap op de fiets naar de verjaardag gegaan. Onderweg de ganzen met de kleintjes en de prachtige natuur, het land is mooi in het voorjaar. Gisteren met mijn reismattie naar het strand gegaan om even bij te kletsen en om te genieten van de zomerse temperaturen in april. Het was nog vroeg toen wij op het strand liepen en opeens stonden er een paar mensen naar de zee te kijken en een man wees ons op een zeehond op het strand. Er was iemand met een hond die de hond gelukkig aan de lijn hield en iedereen bewaarde afstand en genoot van de zeehond op het strand. Het zijn van die cadeautjes die de dag al de moeite waard maken dan… Ik heb een foto genomen en de stip bij zee is de zeehond, bijzonder mooi. We hebben lekker op het strand gezeten en een wandeling gemaakt en natuurlijk appeltaart en later bitterballen gegeten op deze mooie dag. Het was voor mij wel goed insmeren want de zon was fel. Op de terugweg even langs de kuikenhof, aldus Amerikanen en pret. Het is een belevenis om het toerisme daar te bekijken en we hebben erg gelachen om alle toeristen op de oranje fietsen en de toeristen in een bollenveld. De kleuren waren prachtig van de velden, bewust van. Het was een mooi en zonnig weekend.

Dag Portugal…

In de ochtend een tour door Lissabon gemaakt met een gids. In de oude straatjes gelopen in de regen en ik heb later droog bij het grafmonument van de ontdekkingsreiziger Vasco da Gama gestaan. En ik heb weer mooie glas-in-loodramen gezien in Lissabon. Ik zag de bekende tram in het straatbeeld van Lissabon. Zo al met al een aardige stad maar zeker niet mijn stad, te druk en te groot. Ik vond zelf de oud ijzeren lift van meer dan 100 jaar oud het meest bijzondere in deze stad. En natuurlijk de geschiedenis van deze stad met de verwoestende aardbeving in 1755. Nee, het hoogtepunt van deze vakantie was voor mij Aveiro. Ik heb een goede indruk gekregen van het land Portugal en het was voor mij een leuk land om één keer heen te gaan. Morgen weer naar huis en ik vlieg met TAP en dan krijg ik weer zo’n leuk doosje met afbeeldingen van Portugal erop waar lekker eten in zit! Mijn reismattie is al terug uit Italië en zij komt mij morgen ophalen op Schiphol, als verlaat verjaardagscadeau en pret. De volgende keer weer met haar op reis en alles weer zelf regelen en lachen, voor nu was deze vakantie even goed en ik ben er weer wijzer van geworden. Of zoals op het kaartje van mij reisleidster stond… Een reis van duizend mijl, begint met de eerste stap, citaat van Lao-Tse. Dag Portugal… 

Verlangen naar het heden en thuis…

In Évora nog een rondleiding gehad door het mooie plaatsje en een bezoek aan de Sao Francisco kerk gebracht met wederom een mooi beeld van Fatima in deze kerk. We waren verder vandaag in de drukke badplaats Cascais en er stonden lange rijen bij de tankstations want een staking van het brandstof transport. Ik hoop dat we nog terug kunnen vliegen en pret. We waren ook in Sintra en daar was het heel erg druk, te druk. We hebben daar wel lekker gegeten in een leuk restaurantje. In de middag met nog twee mensen getracht een heuvel te beklimmen en helaas mislukt en wel gelachen. Ik vind het trouwens leuk dat ze in Portugal gewoon bij de toonbank even een bakkie koffie drinken en iets eten in de kleine koffietentjes. En ik zag vandaag voor het eerst op straat een afvalbak met een zonnepaneel op de bovenkant en die met een voetpedaal open ging en geen dank u wel zei. En toen op naar Lissabon waar ik de mooiste hotelkamer tot nu toe heb op de tiende verdieping met balkon en met prachtig uitzicht over de stad. Ik wil nu eigenlijk wel naar huis en ik ben benieuwd hoe het met mijn ouders gaat en met oma. Ik heb al zoveel geschiedenis voorbij horen komen en geschiedenis gezien dat ik een beetje snak naar het heden. Ik zag in Lissabon trouwens elektrische fietsen en steps en een elektrisch laadpunt voor auto’s. Voor de aanleg van goede fietspaden in Portugal is een ervaren Nederlander nodig daar… Er zijn verder weinig zonnepanelen en windmolens te bekennen. De jongeren trekken weg en wie gaat alle steentjes nog onderhouden in het land en alle tegeltjes? De 3D printer of volgende uitvinding? In Lissabon veel rolkoffers en de panden worden een voor een opgekocht en mooi gemaakt en in de verhuur gedaan. Zeg maar, waar Amsterdam nu een beetje van terug wil komen en pret.

Op het platteland…

Het is trouwens leuk om de citroenen en de sinaasappels aan de bomen te zien groeien in Portugal. We gingen vandaag het platteland door en op… Na een tijdje in de bus gezeten te hebben, bij een korte stop langs de weg een kopje koffie gedronken voor 0,60 euro. Ja, vooral op het platteland lagen de prijzen laag. Guus uit de groep vroeg tijdens de koffie of hij op het blog mocht bij mij, nou gefeliciteerd, je staat erop. De vrouw van Guus is van de Nijntjes breien voor KiKa, staat zij ook een beetje in de zon op dit blog. We kwamen aan bij een Port landgoed. Het was leuk om te zien en de rondleiding was erg leuk en er kon natuurlijk geproefd worden na afloop van de rondleiding. Onderweg zagen wij ze al vanuit de bus, de kurkeikenbomen. Ze pellen de bomen als het ware en de schors van de boom is kurk. We gingen naar een hal waar ze het proces aan ons lieten zien van kurkeikenboom tot eindproduct tas van kurk. En na afloop ging er natuurlijk nog een deur open waar alle producten van kurk gekocht konden worden, van tas tot schoenen. Het was een leerzaam dagje op het mooie platteland. Er zitten trouwens veel Nederlanders met een farm of te wel een boerderij in Portugal. Een van onze gidsen ging elk jaar naar een gezamenlijke 5 decemberviering in Portugal met Sinterklaas en Zwarte Piet, ooooh Zwarte Piet klonk er vanuit de bus en pret. Évora was de volgende bestemming en heerlijk op een terras gezeten daar met een deel van de groep. Een iemand van de groep noemde klimaatschaamte met vliegen, last van klimaatschaamte. Ik vroeg om mij er iets meer over te vertellen, interessant. Je kent het woord toch wel? Jawel maar ik ken niemand in mijn omgeving die er last van heeft dus vertel… Nou vliegen iets minder ver weg en afval rapen op het strand. Nou laat mij dan maar enkel als enige van de groep, een rugzak van 6,6 kilo bagage meenemen en pret. Er zat ook een oud onderwijzeres in de groep en ik vroeg over het onderwijs en ja zij was links maar dat had niets met het gegeven onderwijs te maken. Nou, ik schaamde mij op vakantie maar voor een ding en dat waren wat kerken met veel pracht en praal en dat dan voor mijn ogen een dakloos persoon van de stoep van de kerk werd gehaald door de handhaving. Echt vreemd, ik ervaar bij zoiets schaamte en ik ga geen naam aan deze schaamte geven, schaamte is gewoon schaamte en zucht. Nou ik leer veel op mijn reis en ik mis alleen mijn reismattie vreselijk voor de humor. In de avond kwam het bericht van de brand in de Notre Dame in Parijs en als je dan zoveel historische bouwwerken hebt bezocht door de week heen dan doet dat toch verdriet.

Jarig en een lied en strand…

Hoera, jarig en niemand die het weet hier! Nou het ging bijna fout want je moest hier wel het paspoort afgeven en weer ophalen bij de receptie en het meisje van de receptie zag mijn geboortedatum en gaf mij een lach, bijna ging mijn niet verjaardagsfeest niet door en pret. We gingen naar Batalha en naar het klooster in Alcobaça en daar stond iemand onder een poort geweldig mooi te zingen, waaronder het nummer Avé Maria. João Paulo Ferreira – Countertenor, ik beschouwde hem als mijn verjaardagscadeau! Echt, een mooier verjaardagscadeau kon ik mij niet wensen! Ik was later nog even op het bankje gaan zitten bij hem in de buurt om hem nog een keer te horen zingen, alles mag tenslotte want jarig. Ik heb lekker koffie gedronken en in de middag kwam mijn andere verjaardagscadeau want we gingen naar de kust, hoera! Ik heb lekker op het strand van Nazaré gestaan en wat een mooie sterke golven daar! Er waren twee mensen van mijn groep plastic aan het rapen op het strand in Portugal. Ik heb alleen maar lekker op het strand gezeten in de zon en genoten van de golven! We zijn later nog naar een hoog uitzichtpunt gereden en mooie foto’s van grote hoogte van het strand beneden genomen. In de avond nog even naar de basiliek van Fatima gelopen en er was een kerkdienst aan de gang, even gekeken en toen daar nog een rondje gelopen over het plein. Ik had vanuit eigen land lieve berichtjes voor mijn verjaardag en zo was het een mooie verjaardag in Portugal!

 

Doosjes in Tomar en het geheim van Fatima…

Het was vandaag Tomar, de stad van de Tempeliers. Na een bezoek aan de kleine synagoge op naar een bijzonder museum, het lucifermuseum. En ja hoor, tussen alle vitrinekasten stonden ook de Nederlandse doosjes met lucifers. Ik hoor wel eens mensen over winkels van vroeger en er waren luciferdoosjes van De Gruyter, erg grappig en ook doosjes van Edah en nog wat van die oude winkels. Ik stond er nooit zo bij stil maar vroeger waren doosjes lucifers natuurlijk standaard in huis. Er waren ook doosjes met Hollandse molens erop! Tja, de een verzamelt postzegels en de ander doosjes lucifers en ikke zelf spaar kleine borrelglaasjes met de plaatsnaam erop. Ik heb er deze reis vijf bijgekocht en verder helemaal niets want alleen handbagage en pret. Het was erg leuk en ik ben weer naar het water toe gelopen en ik vond daar een eend met kleintjes. In weer een mooi parkje aan het water een beetje zitten schrijven en toen was het tijd om verder te gaan. Onderweg de ooievaarsnesten in de elektriciteitsmasten, leuk om te zien. In de middag was daar een goed hotel in de bedevaartsplaats Fatima. Ik ben meteen naar de basiliek gelopen om de hoek van het hotel. Een voorplein dat tweemaal zo groot is als het St. Pietersplein in Rome. Het geheim van Fatima. We zagen onderweg al mensen met gele hesjes lopen en nee geen demonstranten maar pelgrims op bedevaartstocht. Er zijn mensen die zo’n route lopen en dan ook uitkomen in Fatima. Ik ben met een ouder echtpaar het plein rond gelopen en het was bizar om te zien hoe mensen op hun knieën over een wit pad boete aan het doen waren. Je kon ook van was een oor kopen en dan maar hopen op beter horen en het schijnt dat er zelfs eierstokken van was te koop zijn voor een kinderwens. Bij ons steken mensen een kaarsje op en daar gooien ze allemaal handen vol met kaarsen in het vuur. Ik heb trouwens geen kaarsen opgestoken in kerken in Portugal want ze hebben daar allemaal elektrische kaarsjes en die zijn niet echt. Het kost veel geld om de walm van de kaarsen weg te werken in een kerk maar een elektrische kaars is voor mij echt geen kaars, bewust van. Wat we zien is niet hetgeen we zien in nep kaarslicht.