Wel een klok, geen toilet…

Na drie dagen thuis en de zorg voor mijn ouders weer bijgewerkt te hebben, hup weer weg want vakantie. Mijn reismattie kwam mij met de auto ophalen en wij gingen door naar Arnemuiden in de provincie Zeeland omdat wij de klokken nog steeds een keer wilden bekijken. En dan loop je op dinsdag door Arnemuiden met de behoefte aan een café met koffie en met een blaas vol urine en werkelijk waar nergens iets open, zelfs de toiletcabine bij het parkeerterrein bij de supermarkt zat op slot en pret. Ja onze vakantie begon goed en na het astronomisch uurwerk gezien te hebben met de maanbol, snel op naar Vlissingen, alwaar wij eerst eens te toilet gingen en pret. We waren nog niet zolang geleden in Vlissingen en nog een rondje langs Michiel de Ruyter gereden en toen op naar Zoutelande. Blij dat jij hier bent en wij waren blij dat wij met lege blaas in Zoutelande waren gearriveerd. Een plaatje Zoutelande, een schattig dorpje onder de duinen en wij keken van bovenaf zo op het dorpje. De stranden waren echt prachtig en er was een gezellige markt en we hadden mooi weer. Een tijdje heerlijk zitten uitwaaien bij de kust. Ja en toen einde van de middag naar Middelburg gereden en de auto voor drie dagen weggezet achter een hek. We zaten redelijk goedkoop in een appartement aan het water op de eerste verdieping. En eerst eens friet zien te scoren en wat boodschappen en we kwamen uit bij Jan aan een plein en Jan gaf ons friet. Jan van de frietkraam gaat na 18 jaar bijna met pensioen. Ik heb nooit bewust stil gestaan bij het feit dat als je eigen afval in de bak gooit bij een frietkraam dat je dan de ondernemer op extra kosten jaagt. Dus met andere woorden, je eigen troep mee naar huis nemen en alleen de afval van de friet mag in de bak. Ja ondernemen is niet zo makkelijk meer vandaag de dag en pret. Onze trek door Zeeland gaat morgen verder…

Dag Polen…

Ik was gisteren ziek, kan gebeuren, overgegeven en hoofdpijn. Het was misschien allemaal even teveel en vandaag gelukkig weer fit. We gingen met taxi’s naar Krakau en we begonnen met koffie en taart in de zon, heerlijk. Ik mocht af en toe met ons reisvlaggetje lopen om de groep te begeleiden, was altijd nog eens een wens van mij en pret. En ja, ze hebben gelachen thuis om de foto’s van mij met vlag. In de ochtend een bezoek gebracht aan het Schindler Museum, de voormalige fabriek van Oscar Schindler. Ik heb staan huilen bijna in de laatste ruimte waar allemaal teksten op de muur stonden. Teksten die gingen over mensen helpen in de oorlog. Hij gaf mij een pakje sigaretten en ik kon zo net weer door… Na het museum met een groepje een elektrisch karretje gescoord en de student sprak perfect Engels en huurde een kamer voor 400 euro per maand en ja dan moet je wel erbij werken. We hebben kerken bezocht en later soep in een brood gegeten in een gezellige binnentuin in Krakau. In Krakau dezelfde toestanden als elders bij toeristische bezienswaardigheden in Europa, kaartjes thuis al bestellen en er zit een tijdslot op de kaartjes. Wij hadden nu mazzel want we kwamen nog gewoon spontaan binnen in het museum. In Polen hebben ze nog hun eigen geld, de Zloty en ze houden Europa met wat regels een beetje buiten de deur. Ik had er wel wat begrip voor, als je de geschiedenis van Polen kent en ziet hoe vaak het land overlopen is… Ik bedoel er niets naars mee maar Polen deed mij denken aan het nog rustige Nederland van vroeger, tja. De situatie in mijn eigen land is best zorgelijk nu met huizentekorten en nog heel veel andere dingen, tja. Ik ga morgen weer naar huis en het was een gezellige groep om mee op vakantie te gaan. Dag mooi Polen, bedankt voor de gastvrijheid.

Auschwitz en Birkenau…

We gingen vandaag naar Auschwitz en Birkenau. Ik vond het in mijn brein echt niet kunnen dat wij lunchpakketjes meekregen voor onderweg. De mensen hadden vroeger geen lunchpakketjes daar… Wat moet je schrijven over dit bezoek? Er zijn eigenlijk geen woorden voor… Een paar dingen dan. De Nederlandse tentoonstelling was prachtig in een van de gebouwen. Het avondblad van vrijdag 10 mei 1940 hing daar aan de muur, bizar om te lezen. Verder stonden er geen oude bomen meer en de zaadjes van de oude bomen zijn nu de jonge bomen daar. Ik zag het als een soort van hoop, de jonge zaadjes staan voor een nieuwe generatie die het op hun manier gaan doen. Een maquette toonde het verhaal van de gaskamers en later op Birkenau kon ik mij het buiten heel goed voorstellen hoe het gegaan was destijds. De gids had een verhaal van zijn oma vernomen dat zij rook zag komen uit de schoorstenen vroeger toen zij daar vlakbij woonde. Verhalen worden doorgegeven van generatie op generatie. In Polen moet je trouwens zeggen dat je naar de Duitse concentratiekampen bent geweest… Het oorlogsmonument in Birkenau was indrukwekkend en dezelfde tekst in alle talen op de stenen. Een waarschuwing aan de mensheid. Ik vond het zelf apart dat er geen erewachten stonden bij het monument, of een trompet of klok elk uur of zoiets. Ik ga verder niets meer schrijven over vandaag, mensen die er zelf een bezoek aan gebracht hebben snappen dat wel.

Zout en geschiedenis…

We gingen vandaag al vroeg op pad naar de voormalige zoutmijnen van Wieliczka. Het was leuk om met een gids de onderaardse tunnels door te lopen en er stond nog een koortje te zingen in een ruimte. Tot mijn grote verrassing stond er een standbeeld van Johann Wolfgang von Goethe. Hij bracht ooit een bezoek aan de mijnen, vandaar. De beste man staat op mijn bureau thuis met een van zijn uitspraken. Het is geen kunst ouder te worden, het is een kunst ervan te genieten. Ik was dan ook blij met een foto van mij met zijn standbeeld. Met een kleine lift weer omhoog uit de mijnen en boven scheen de zon, hoera. In de middag een rondleiding met gids gehad in Krakau door de Joodse wijk. Ik ben zelf even het museum in de voormalige synagoge binnen geweest met twee mensen uit mijn groep. En later door de wijk gelopen en de historische feiten opgeslagen in mijn brein. We gingen later naar de Kathedraal op de heuvel en alles draait daar om de koningen van vroeger en de voormalige Paus Johannes Paulus II. Polen is een modern land aan het worden en het land doet het goed. Er worden volop huizen gebouwd en overal de Westerse invloeden en ook hier de elektrische steps en fietspaden die eindigen op stoepen en pret. Aan de Wisla rivier zaten mensen aan tafeltjes te schaken, erg leuk. We zijn door het centrum gelopen en veel paarden met koetsen voor de toeristen en mooie panden. Ik vond de Mariakerk leuk en elk uur gaat er daar in de toren een raam open en speelt er een trompetblazer. Het was een dag met veel Poolse geschiedenis.

Op reis naar Polen…

Na weken van gezellige uitstapjes in de zomer naast mijn werk weer de hoogste tijd om op reis te gaan, ik krijg dan de reiskriebels. Niet alles kan, een paar dingen van de wensenlijst afwerken wel. Ik ging vandaag met de bus naar Schiphol en ik was mij bewust van mensen van Extinction Rebellion die een die-in hielden op het plein voor Schiphol. Activisten die aandacht aan het vragen waren voor de groeiende invloed van de luchtvaart op het milieu. Ik heb even staan luisteren en toen hup naar binnen naar de KLM balie. Er waren geen stakingen gelukkig want ze voeren af en toe actie. Ik kwam er door gesprekken achter dat er vooral een strijd gaande is tussen jong en oud. De jongeren vinden het onterecht dat het oudere personeel al in de hoogste salarisschalen zit en zij in deze moeilijke tijden het met minder moeten doen en geen huis kunnen krijgen enzovoorts. Ik begrijp de jongeren heul goed en pret. Ik kwam al drie dames tegen van mijn groepsreis en een ging er plassen en liet haar koffertje onbeheerd achter. Ik zag het vanuit mijn ooghoeken in de rij met de andere twee dames en heul veul pret. Het liep weer goed af en met de bus naar het vliegtuig, ouderwets en hup op naar Polen. Ik zag onderweg mooie wolken en het uitzicht bij Polen was fantastisch. Ik had alleen weer mijn rugtas als handbagage voor zes dagen en lekker makkelijk. Ik was langer op Schiphol qua tijd want binnen twee uurtjes op de luchthaven van Krakau. Ik had toch nog een keer gekozen voor een reisgezelschap en mijn doel en excursie was een bezoek aan Auschwitz. Ik heb zoveel verhalen over de oorlog vernomen ondertussen dat ik het wel eens met eigen ogen wil zien in Polen. Het was een leuk reisgezelschap, veel mensen met humor, realisten en nuchter. Ik had gelijk de eerste avond aan tafel een gesprek met een man van 86 jaar die de bombardementen in Rotterdam had meegemaakt destijds, bijzonder.

Er hangt iets in de lucht…

Het is altijd hetzelfde liedje, net als ik mij voorneem om meer te gaan schrijven op mijn blog dan veranderen er dingen in mijn leven en pret. Er is iemand in mijn leven gekomen en het voelt als een relatie, ja zo gaan die dingen zou iemand zeggen… De humor is dat door de krapte op de huizenmarkt en de belachelijke koop en huurprijzen mijn vriend ook bewust in een kamertje woont voorlopig en zoiets schept natuurlijk al een band. Oudere mensen die de tijd van vroeger nog hebben meegemaakt van geen woning en geen kroning en armoede die genieten volop mee van dit nieuwe verhaal, alsof zij terug gaan in de tijd. En eigenlijk, wij gaan in Nederland ook een beetje terug de tijd in. Nou we gaan het zien allemaal hoe het verder gaat, voorlopig blij blij blij. De warme zomer is gelukkig voorbij en de temperatuur is weer aangenamer. De mooiste luchten gezien de afgelopen weken en zelfs naar binnen moeten rennen met borden eten toen de wind aantrok en er grote hagelstenen uit de lucht kwamen. Ja, vooral heel veel pret gemaakt de afgelopen weken en afgelopen zaterdag met drie vriendinnen naar Alkmaar geweest, al 25 jaar vriendinnen en een dagje uit. Het was en wonder dat wij alle vier in dezelfde trein terecht kwamen en in Alkmaar een mooie tocht in een open rondvaartboor over het water gemaakt. En het was best hilarisch om steeds te moeten bukken om onder alle bruggetjes door te gaan. Wij kwamen op het idee om auw te roepen achter in onze boot en de mensen voorin dachten daadwerkelijk dat wij onze hoofden bezeerden aan de brug en pret. Wij hebben heerlijk aan het water gezeten en genoten van de bootjes op het water. Het was een heerlijke gezellige dag in Alkmaar.

Één voor allen en allen voor één…

Het was gisteren de hoogste tijd voor het bostheater. Gaan we wel of gaan we niet, regen of motregen en we zijn uiteindelijk met z’n tweetjes naar het bos gereden. Het was zo anders ten opzichte van andere jaren. We kwamen bij het Amsterdamse Bos en daar stonden waarschuwingsborden, eikenprocessierups. En zo zaten wij aan een picknicktafel met bijna niemand nog in het bos. En ik dacht geheel in de sfeer… Donkere wolken boven onze tafel met af en toe een spatje regen. Ergens loeren de eikenprocessierupsen naar ons als rupsen of vlinders. Wij zijn omringd door parasieten in het water en honderden dode vissen. De dode ogen van de vissen weerspiegelden nog de gewelddadige strijd tussen de parasieten en de vissen. En verderop een water met een poepbacterie om het geheel compleet te maken. En daar zaten wij dan met een stokbroodje, wat drinken en rookwaar om onze afgelopen werkweek door te nemen. De eenden, meeuwen en ganzen keken wat meewarig naar ons, met zo’n blik van, wij kunnen het ook niet helpen, één voor allen en allen voor één… Er kwam nog een wesp vragen of wij ons afval wel in de prullenbak wilden doen en ja, natuurlijk. En heel langzaam begon het bos weer te leven met meer mensen en er was een mooi verlicht pad naar het bostheater. En die paar regendruppels, ach we zijn Hollandse vrouwen en boeien en weekend! Het was best druk in het altijd gezellige bostheater en we gingen bewust onder een paar bomen zitten, want een paraplu tegen de regendruppels. De Drie Musketiers stond op de planken en het ging over broederschap. En zoals ik tegen mijn onbekende buurvrouw zei, gewoon mannen verkleed als musketiers, zijn niet echt en pret. Het was een licht en leuk stuk om te zien en er zat best wel een beetje humor in. Er zat ook veel bloot in en er werd wat gescholden en veel geschreeuwd en de oudjes achter ons waren voor het einde van het stuk al vertrokken en pret. Het was een leuke avond in het bostheater en een goed begin van het weekend.

Kleine toevoeging…

Ik lees niets anders dan muizenplaag, rattenplaag, buxusmot en rupsen en wat al niet meer… Er is vandaag weinig te schrijven en daarom een kleine toevoeging van mijn kant met eigen bewuste waarnemingen Ik liep gisteren een lelierondje langs het water en normaal bloeien de waterlelies prachtig in deze tijd van het jaar. Ik kwam een paar witte waterlelies tegen en mooie foto’s gemaakt en ik zag met eigen ogen hoe de bladeren van deze lelies stuk gegeten waren, allemaal gaatjes. Op een van de waterlelies dreef een slak en om toch op een nieuwe slak zout te leggen, is er sprake van een slakkenplaag die waterlelies stuk eet? En kunnen we deze toevoegen als nieuw in de veranderingen van deze tijd lijst? En dan nog een, ik kom toch overal en er is echt sprake van spinnen. Nee, geen grote spinnen, van die heule kleintjes en ze zijn dun en hebben allemaal kleine dunne baby spinnetjes. Waar komen deze mormels opeens vandaan en zijn ze nieuw in deze tijd? En waarom gaan die beestjes op het toilet zitten bij mensen? Lekker donker in een hoekje en ha ha dan zien de mensen ons niet want zij zitten met hun gezicht de andere kant op hun boodschap te doen? Het is allemaal wat in deze barre tijden…

Zeg het met bloemen…

Het was gisteren een fantastische dag, een ding kan een dag goedmaken. Ik kwam thuis uit mijn werk en de bloemist was geweest en ik kon bij mensen in de straat bloemen afhalen en gênante pret. Een prachtig boeket bloemen met zonnebloemen erin stond daar in de gang op mij te wachten. En meteen even kennis gemaakt met de aardige buurtgenoot en zoals ik vernam daar, achter elk deurtje gaat een eigen verhaal. Het boeket was een bedankje van de vrienden van mijn oppas vakantiehuis en erg lief! De grap van de dag was natuurlijk dat ik mij niet hoefde te generen want het boeket was gelukkig te tillen en haalde de 25 kilo bij lange na niet en echt heel veel pret. Nou bedankt lieve vrienden! Het was verder weer een aparte dag gisteren en ik blijf erbij, heel veel dingen horen bij de psychiater en de mentale zorgverlener en niet bij een gewone arts. Een cliënte wilde bijvoorbeeld haarlak op het boodschappenlijstje zetten. Kan niet, want er staan nog bussen genoeg aldus de verzorger. Nee die staan er niet, aldus mijn persoontje. Huh? In het brein van mevrouw zijn nog helder, de herinnering, de naam en de geur van haarlak nummer 1 en de haarlak die is gekocht, zegt haar niets omdat het haarlak is van nummer 2, totaal anders qua geur, naam en bus. Voor mevrouw is er dus geen haarlak in huis, zo werkt haar brein nu. Ik was wel duidelijk en de bussen van haarlak 2 verdwenen en er worden nu bussen van haarlak nummer 1 gekocht. Het kan best dat het over een half jaar het niet meer uitmaakt wat voor merk, maar nu is de herinnering er nog wel. Ik denk zelf trouwens dat er ziektebeelden zijn waarbij het tot de dood van iemand wel blijft uitmaken qua geur en beleving,ligt net aan wat er aangetast wordt in het brein. En er komen ook lichamelijke klachten voort vanuit het brein, ik ben een roepende in de woestijn zo voelt het af en toe. Het is jammer dat ik bij veel mensen, waaronder bij mijn moeder niet een nul punt of bijna nul punt qua medicatie kan genereren, pas dan zie je wat lichamelijk is of mentaal. Een beetje van, geef iemand twee pepermuntjes en zeg dat het twee paracetamol tabletten zijn en dan eens kijken of de hoofdpijn zakt of niet. En zo zijn er nog heul veul dingen op te noemen. Een planbord is ook zo belangrijk met tekst of met picto’s. Het was de afgelopen week best wel lachen want mijn vader was even weg en ik kwam opeens naar beneden en toen was mijn moeder aan het proberen om kaaskoekjes en cashewnoten open te maken. Die blik van haar toen ik voor haar neus stond… Een betrapt kind dat snoep uit een kastje haalt bij afwezigheid van… We gaan samen kaaskoekjes eten ma, Goudse en kaas en koekjes zitten als lekker in haar brein en dus goed. Nou en mijn eigen brein was blij met een boeket geurende bloemen vandaag.

Sterren chatten niet…

Ik had laatst een mooi gesprekje met een buschauffeur. Het ging over, je moet niets en pret. Ik dacht trouwens dat de buschauffeurs alweer langere pauzes hadden? Volgens deze chauffeur spelen de problemen van korte pauzes en een stukje lopen naar een pauzeruimte nog steeds. Ik zou beter bij een vakbond kunnen gaan werken en pret. Ik zei laatst tegen een heel leuk iemand ook dat hij niets moest en vervolgens gaf ik aan ook iets niet te willen en te moeten en opeens voorlopig einde contact. Op zo’n moment werkt Vangelis met Conquest of paradise altijd goed voor mij, mooie muziek en leuke schepen in de video. Met een man communiceer je anders via chat dan met een vriendin aldus een van mijn vriendinnen. De kans bestaat dan dat je elkaar niet begrijpt of denkt te begrijpen, oké leermoment. Ik ben gedoemd om alleen te blijven op deze aarde in het tijdperk waarin mondelinge communicatie en gezellig afspreken op een terras uit zijn en pret. Ik pak nog even muziek van Enya erbij… En weer verder over mijn verdere belevenissen in mijn vakantiehuis. Ik zat met een vriendin in de tuin en we zagen daar de wolken samenkomen in de avond, de latere windhoos in Amsterdam. Het was een prachtig gezicht al deze wolken die naar elkaar toekwamen. In mijn vakantiehuisje ging ik regelmatig ook nog op en neer naar mijn huis en ouders, even de was doen, schoonmaken en kijken of alles goed ging. Ik was in mijn vakantiehuis en mijn telefoon ging en ik nam het onbekende nummer op, Mijn vader bij de buurman want zijn mobiel was leeg. De elektriciteit deed het niet in huis en volgens hun was het niet zelf op te lossen. Ik eerst gekeken via het internet of er een storing was en nee. Volgend stap, Stedin bellen en een monteur regelen en die kon binnen twee uur bij mijn ouders zijn. Bij eigen schuld voorrijkosten en een bedrag betalen. HUH? En mensen met weinig geld dan en mensen die net rondkomen? HUH? Ik ondertussen de buren gebeld of zij weer wilden doorgeven dat de monteur kwam en zelf ook in de auto gestapt naar mijn ouders. Bij thuiskomst mijn moeder gekalmeerd en de hemel zij dank kwam de monteur en was het probleem buiten onze schuld om, zo begreep ik, zo verholpen. En weer terug naar mijn vakantiehuis… Mijn blijdschap was dit jaar eigenlijk enorm groot toen ik mijn tas weer op mijn eigen zolderkamer kon neerzetten. Vanavond weer naar de sterren kijken met mijn kijker vanuit mijn zolderraam, beter, sterren chatten niet.