Pomtidomtidom…

Wij gingen vandaag weer terug richtig huis. Wij vonden het apart dat Hengelo nog geen poortjes en QR-code scanners had op het station. Er waren wel twee toiletten waar je alleen met contactloos betalen of creditcard in terecht kon, mijn ouders hadden al in hun broek geplast op het station, dacht ik. Nou op naar Utrecht en het was leuk om eindelijk eens door het oude gedeelte van Utrecht te lopen. Ik was helemaal weg van de Lutherse Kerk en de poort naar het Abraham Doleklooster. Er stond daar op de binnenplaats een plataan van 150 jaar oud! Ik had nog wel uren door deze buurt willen ronddolen en ik ga zeker nog een keer terug, alleen. Er stonden de mooiste panden en natuurlijk de Domkerk van Utrecht. De kloostertuin bij de Domkerk was een plaatje en zonder toeristen zou ie nog mooier zijn geweest en pret. Het doel was de rondvaartboot en het was grappig om weer een keer door de gracht heen te varen in Utrecht. Ik bezag de oude kademuren en de mooie panden en de volle terrassen vanaf het water. Ik vond het toch echt net een soort van pretpark zo in Utrecht. We zaten later op een terrasje aan de gracht en daar kwamen allemaal boten voorbij. Van deelboot tot green oftewel groeneboot en van motorboot tot kano en waterfiets, alles door die smalle grachten, best wonderlijk dat het dan allemaal goed gaat op het water. Het ging op het terras trouwens niet goed want er kwam opeens duivenpoep op mijn hoofd terecht en pret. Er was gelukkig een gratis toilet om mijn haren even te wassen… Ja, het was een leuk dagje in Utrecht met mooi weer. Ik wil voor mijzelf alleen nog de weg zien te vinden vanaf het station en dan zonder Hoog Catharijne aan te doen en pret. Mijn vriendin vond het wel leuk in Hoog Catharijne en de overkapping bij het station ook, zo zie je maar weer, voor alle mensen is er wel iets in Utrecht. Wat er alleen niet was in Utrecht, de trein naar huis vanwege een sein en wisselstoring bij Amsterdam. Er zat een huilend en boos meisje op het perron, zij moest vast naar een concert in de Amsterdam Arena…iets met Pink. Beste reizigers, niet huilen… Wij vroegen wel aan haar of we konden helpen, de rest liep haar zo voorbij of ging ergens anders staan, 2019. Ik ging eens rustig kijken hoe wij wel thuis konden komen en via Woerden kwamen deze twee reizigers er uiteindelijk ook.

Henghallo…

Zo en vandaag met een andere vriendin even een nachtje weg. Onze reis ging met de trein naar de stad Hengelo in Overijssel. Wij hadden op het eerste perron meteen al contact met een oudere vrouw van dik in de 80 en in de knoei met haar OV passen bij de poortjes. Tot aan Deventer heeft zij ons bezig gehouden met verhalen over haar leven, het was erg boeiend. Wij gingen nog even door met de trein naar Hengelo. Het station van Hengelo heeft een gietijzeren perron overkapping en is een rijksmonument, echt heel erg mooi. We waren begin van de middag in de stad en eerst eens lekker gegeten op een terras. Hengelo is echt een prettige kleine stad. Een paar leuke winkeltjes bezocht en de Sint-Lambertusbasiliek. Het wonder van Hengelo want doordat er een bom niet afging in de Tweede Wereldoorlog bleef deze basiliek meest gespaard. Ik heb een kaarsje opgestoken voor een zomer met hooguit 25 graden en pret. Er waren prachtige glas-in-loodramen. En er lag een boek waar bezoekers dan iets in konden zetten, zoals in de meeste kerken en bij recepties. Ik zal dit boek echt nooit vergeten. Het is misschien niet de bedoeling maar ik lees altijd een paar teksten van mensen in zo’n boek. Ik heb er een foto van genomen, zo afwijkend was een geschreven tekst in het boek. “We zouden niet moeten geld betalen voor gebed inhalige vrekken boel is barbaars hoge subsidie voor mensen in nood.” En meer stond er niet, echt heel bijzonder deze tekst… In Hengelo was ook veel leegstand van winkels en tja van huurcontracten van 5 jaar gaat niemand blij worden en dat is een van de redenen voor de lege panden. Er was verder een gratis bewaakte fietsenplaats op straat met een zonnepaneel voor het opladen van fietsen. En er was een straat met een soort van zandbak of strandje erin voor de kinderen. Bij de kerk waren een paar leuke terrassen en lekker daar gezeten en als wij iets wilden bestellen dan stond er een knop op tafel en dan kreeg de persoon in de bediening een melding op de telefoon, erg grappig. Er kwam nog net geen drone om ons eten te brengen. Op een bankje tegenover ons terras zat een man met het uiterlijk van een dakloze en hij had een met spullen bij elkaar gepakt karretje bij zich. Hij zat daar uren en niemand die zich zo te zien echt bewust was van deze man. Ik vond het een bijzonder beeld, allemaal etende en drinkende mensen en dan deze man alleen op een bankje. Ik ben na afloop toch even gaan vragen of hij wel gegeten had en hij had gegeten en verder niets nodig. Zo van dichtbij was de man heel bespraakt en schoon en misschien was het dus wel een acteur, niets is wat het soms lijkt en pret. Of was hij de schrijver van de tekst in het boek in de kerk? Van die dingen, ja van die dingen…

“Niet voor het laatst”

En wij ons maar afvragen, gaan wij nu voor de laatste keer naar een concert van Rob de Nijs of niet en pret. Je weet het niet… We hadden gisteren afgesproken in de middag op station Utrecht en daar bleven de OV poortjes zolang open na een persoon erdoor dat je er bijna met zijn vieren door naar buiten kon lopen en weer pret. Er was een echte Utrecht liefhebster bij ons groepje en we kregen een kort rondje door het vernieuwde winkelcentrum, vreselijk hier was mijn mening. Ik vond de plastic walvis in de Catharijnesingel, gemaakt van vijf ton zwerfval uit de oceaan bij Hawaï dan wel weer leuk. Het reuzendak bij het Stationsplein, de Metropol Parasol in Sevilla is mooier, dacht ik. Wij gingen gelukkig naar buiten en daar was nog iets van het oude Utrecht terug te vinden. Wij gingen naar de voormalige kerk Maria Minor, in het nu Café Olivier. Een café onderbrengen in een kerk, mijn vader krijgt er bijna een rolberoerte van als ik zoiets thuis vertel en pret. Door deze kerk kon destijds Hoog Catharijne niet verder bouwen en eigenlijk heeft deze kerk een deel van de binnenstad gered… Ik vind het vaak leuk om de geschiedenis te weten achter dingen. Ik vind het ook leuk dat tegenwoordig op veel menukaarten een uitleg over het gebouw staat of over de mensen die het restaurant gerund hebben in het verleden en in het nu. We hadden een tafeltje boven en onder het oude orgel en een prachtig uitzicht naar beneden. Het meisje in de bediening studeerde en had dit baantje zodat zij geen studieschuld hoefde aan te gaan, bewust geworden van… Na het eten naar TivoliVredenburg gelopen en wij werden op straat aangesproken door iemand voor hulp. Hij kon niet naar de gemeente want hij was illegaal in Nederland, bewust geworden van… Een van ons groepje had een LP meegenomen van Rob en op het podium neergelegd met een viltstift erbij in de hoop dat hij hem zou signeren. Straks gaat hij nog onderuit en op zijn muil door die viltstift en ik stond zo niet achter deze actie… Straks was deze voorstelling echt zijn laatste… Hij negeerde tot mijn pret de LP en de stift volkomen. Ik vond TivoliVredenburg net het AMC/UMC ziekenhuis in Amsterdam en volgens een van de dames misschien ongeveer hetzelfde bouwjaar? Ik vond een paar nummers leuk en de saxofoon en gitaar solo’s. Nou het was voor mij wel voor het laatst naar Rob de Nijs, ik sluit niet meer aan de volgende keer, echt mooi geweest.

Gesneuvelde bomen vangen weinig wind…

Hoge bomen vangen veel wind is een spreekwoord. Bomen met een hoge positie hebben veel verantwoordelijkheid in Nederland. Ik moest er de afgelopen week aan denken… Echte hoge bomen staan er genoeg hier in de omgeving en er was van woensdag op donderdag een windhoos in het dorp. Ik was opgebleven en het was bizar om het geluid van de wind te horen buiten. Het geluid van een afvalbak over de straat en het geluid van de hark in de tuin die omviel, van die dingen. De volgende ochtend was de schade pas echt in beeld en op mijn fiets naar mijn werk wat foto’s gemaakt en mensen gesproken die de halve nacht ook op waren gebleven. Een iemand vertelde aan mij dat de bomen een stukje werden opgetild en toen omvielen, bizar. Het was een groot bomen rampgebied en wat huizen hadden schade aan de daken of dingen waren in het water geblazen. Het komt af en toe voor dit extreme weer en er gaat een mooi verhaal over de vader van mijn opa die een hartaanval kreeg door de schade aan de kassen door super grote hagelstenen heul lang geleden. En dat de boeren net gehooid hadden en de hooibergen zo door de lucht vlogen… Mijn vader vertelde dat er vroeger minder mensen waren en dus minder bebouwing en dat zij blij waren als een boom groot werd want dan was er hout voor de houtkachel. Ik hoor het van veel oudere mensen, in het nu laten ze de bomen maar groeien en groeien zonder zich bewust te zijn van de woonwijken met mensen of het vele verkeer op de wegen. Ik vind het altijd leuk om de verhalen aan te horen, zeker. Het deed mij ook denken aan mijn laatste vakantie in Portugal waar er besloten is om door de bosbranden verder van de wegen de groenvoorziening te laten beginnen, een soort van brandgang creëren. Anders denken is wel eens goed. Hoge bomen in dorp of stadsparken en lage boompjes tussen de bebouwing lijkt mij beter, palmbomen en fruitbomen zijn ook leuk. Afijn, zolang de bomen in Nederland nog tot ver in de lucht groeien en alles te vervangen is met geld zal er wel niets veranderen. Niet iedereen heeft veel geld in Nederland en dan ben je toch echt blij dat de schade van zo’n noodweer meevalt, bewust van… Het was een bijzondere, niet alledaagse gebeurtenis hier in de straat en in het dorp. 

Stoom afblazen…

Hemelvaartsdag en een feestdag en ik mag niet werken, zucht. Ik wacht vol smart op de tijd dat ik zelf mijn tien vrije dagen mag bepalen per jaar. Het beste er dan maar van maken vandaag… Na even in mijn kast gekeken te hebben in de vroege ochtend, ik vond dat mijn oud roze broek nog best een keer in de Albelli mocht komen… En wat heb jij aan? Het was mijn eerste vraag toen mijn reismattie voor kwam rijden met de auto. Nou mijn zwarte broek stond nog niet op de foto en pret. Wij zijn met de auto naar het station gereden en hup verder met de trein naar Apeldoorn. Het is af en toe best leuk om even terug in de tijd te gaan. En het was er vandaag zo’n dag voor want Nationale Stoomtreindag! Toet toet en stoom stoom en daar kwam de stoomlocomotief aan met wagons in Apeldoorn. We konden gewoon lekker ouderwets bij de conducteur een kaartje kopen. Er stond niet uit het raam hangen en wij zagen dit bordje nadat wij met onze hoofden al uit het raam hadden gehangen en pret. Het was enig en ik vroeg mij af of er ook mensen langs de spoorlijn woonden die dan zouden klagen over de stoomtreinen? Of er ook zeikerds daar woonden en pret. En we zaten de uitstoot even te berekenen van de trein en nog meer pret. Ik zal onze andere grappen de lezers niet aandoen… De ramen van de trein gingen gewoon nog dicht met een stevige riem en er stond geen made in China op de riem. We gingen naar Beekbergen en heel erg leuk alle mensen in de kostuums van vroeger en we hadden echt het idee terug in de tijd te zijn. De koffie met cake was lekker en er stonden mooie locomotieven daar en een locomotief werd onder een waterkolom gereden voor het innemen van water, leuk om te zien! Het ouderwets wisselen van draaischijf was handwerk vroeger. Wat een uitvinding was de stoomtrein eigenlijk destijds. Het is erg leuk dat mensen deze stoomtreinen nog onderhouden en in stand houden, bewust van… In de zomermaanden gaat de stoomtrein ook en in combinatie met een boottocht over de IJssel. Er stond ook nog een oude Trabant ergens en snik wat mooi. Toet toet en stoom stoom en wij weer met de stoomtrein terug naar Apeldoorn naar het jaar 2019. De landelijke intocht van Sinterklaas is dit jaar in Apeldoorn en laat de beste man zeker met de stoomtrein aankomen, heel gaaf. Op het station van Apeldoorn was het stil en onze eerste indruk was iets met veel arme mensen in deze stad, gewoon door naar het straatbeeld te kijken bij het station. Een jongen uit Apeldoorn aangesproken met de vraag wat wij absoluut moesten zien in de stad? En nee, wij bedoelen niet de kroegen… Hij wist het dus gewoon niet en loop maar naar de oude stad. Een troosteloze wandeling vanaf het station naar het centrum en echt niet gezellig aankomen met de trein. Ik zag de evenementen kalender en er worden best veel dingen georganiseerd in de stad en toch was het onze stad niet. Het hoogtepunt was het terras met de broodjes met kroketten en dat zegt eigenlijk genoeg. Oké, een mooie gevel gezien met glas-in-loodramen en een mooi park met een fontein en een boom waar je in kon zitten. Nou met de moderne trein weer naar huis en toch even wat stoom afgeblazen op deze extra vrije donderdag, toet toet.

Tranen zijn als het schuim van de zee…

Ik zat vanmorgen al vroeg even uit te waaien aan het strand. Er stond veel wind en er was schuim. De vraag was de afgelopen week aan onze premier wanneer hij voor het laatst had gehuild? Nou stel mij deze vraag maar niet… Mijn tranen drogen gelukkig altijd weer op, net zoals het schuim weer van de zee verdwijnt. Ik kwam thuis van het strand en mijn moeder was weer naar bed gegaan want niet in orde. Ik praat veel met mijn vader want wij zien haar elke dag en ja het is best zwaar af en toe. We hadden het over mensen en dat zij het niet begrijpen omdat zij mijn moeder even zien.  Nee, mensen met empathisch vermogen of levenservaring en die zelf in soortgelijke situaties zitten of hebben gezeten, ja die begrijpen het een beetje en meer valt er niet te verwachten, bewust van. Achter alle deurtjes in Nederland zijn leuke en minder leuke verhalen. Het gaat er ook niet om of alle mensen het begrijpen, het gaat erom dat wij zo goed mogelijk met de situatie omgaan. Het is voor ons al ontzettend moeilijk om te begrijpen wat er in het hoofd van mijn  moeder omgaat en hoe zij zich daadwerkelijk voelt, laat staan dat andere mensen het begrijpen. Het is allemaal sneu genoeg. Mijn moeder zit sinds kort een dag in de week vrijwillig op de dagbesteding zodat mijn vader even ontlast is voor een dag. En ja, ik had toch ook weer even tranen in mijn ogen toen zij de eerste dag erheen ging… Het deed mij denken aan mijn eerste keer naar school aan de hand van mijn moeder, best spannend. Zij vond het gelukkig leuk en zij heeft daar een praatje met mensen van haar leeftijd. Het is mooi dat de dagbesteding bestaat, bewust van… Ik ben de afgelopen week even naar binnen gelopen in mijn pauze om de dagbesteding met eigen ogen te bekijken. Ik weet dan waar zij het over heeft als zij thuis dingen vertelt. Ik kreeg gelijk de volle laag van mijn moeder bij mijn binnenkomst bij de dagbesteding en niets was goed daar, hallo mam en pret… Ik heb in de auto toch wel weer gelachen om haar bokkenpruik op gedrag. Ik heb zelf heel veel dingen wel losgelaten of ik zeg niet veel meer want ik heb gewoon een andere visie over wat dingen, geeft niet, mijn ouders beslissen uiteindelijk. Ik doe mijn best en leef ook mijn eigen leven, bewust van… En dus vanmiddag even naar een live band geweest in een café met Frankie op het drumstel en het was leuk. Knetterharde muziek met gitaren en drum, ik noem het altijd echte muziek. Ik vind het af en toe wel leuk om naar te kijken en luisteren. En heel eerlijk, ik was ook weer blij met de boem boem muziek terug naar huis in mijn auto en pret.

Heerlijk ochtendje vrij…

Het was vandaag prachtig weer en ik had een ochtend vrij. Ik stond dan ook al om 09.00 uur op de stoep in Kortenhoef bij een vriendin en het geeft niet om elkaar niet zo vaak meer te zien, als we elkaar zien is het goed en valt de tijd helemaal weg. De bokspaal in huis was nieuw voor mij en de paal stond dicht tegen de muur aan, gaaf. Ik natuurlijk even slaan en afgesloten met een ferme trap en hup een schilderij van de muur en heel erg veel pret. Hup de deur uit en wandelen en bijpraten in het bos. Ja, wij liepen vanuit Kortenhoef zo een bos in, echt prachtig. Er stonden daar veel oude bomen en het was mooi met alle watertjes en bruggetjes in het bos. We hebben prachtige foto’s genomen van de zonnestralen die dan door de bomen heen schenen in de ochtend. Nou toch weer ruim 6,5 kilometer gelopen in het bos. We zagen Zwanen met kleintjes en nog meer eenden met kleintjes en een ooievaarsnest en nog een paar roofvogels. Ik heb in Kortenhoef de uitdrukking curlingkinderen geleerd en pret. Ik had er nog nooit van gehoord en dat zijn kinderen van ouders die alle moeilijkheden en en tegenslagen wegvegen voor hun kinderen en heel veel pret. Het was een leuke ochtend en in de middag weer gewoon gewerkt met veel energie. Ik stap tegenwoordig toch anders de deur uit want ik heb een paar Albelli vriendinnen, dat zijn vriendinnen die mijn hoofd in hun fotoboeken zetten per jaar. Ik vraag nu steeds als ik bij deze vriendinnen kom of mijn kleding vorig jaar al in het boek stond. Ik doe zelf niet meer aan fotoboeken. Ik kan over 10 jaar gewoon een rondje Nederland doen om fotoboeken te gaan bekijken bij iedereen, gezellig. Er was vandaag stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen en niemand kon eigenlijk geloven dat ik niet ging stemmen en pret. Ja ja, volgende keer want ik heb nu gezegd… Ik vond de nieuwe aardbeving in het aardgas gebied in de buurt bij Groningen veel interessanter want een 3,4 magnitude komt niet dagelijks voor. Ik ben zelf vorig jaar in het gebied geweest en ik herinner mij de boel nog heel goed. Er is toch echt een soort van Deltaplan maar dan met aardbevingen nodig in die hoek. Het is echt anders om op of bij een breuklijn te wonen dan bij of op een gasbel te wonen. Het is eigenlijk met alles zo, we gaan iets doen of opzetten en hoe gaan we om met de gevolgen. Achteraf… Nou het was achteraf bekeken wel een leuke dag vandaag.

Ko en To de Mees…

Het is de hoogste tijd om iets te schrijven over de familie Ko de Mees. Wij kenden de familie eerst niet en opeens waren daar in onze tuin de heer en mevrouw Mees, zeg maar Ko aldus een van de twee… Wij vinden jullie huisje in de heg wel leuk en zouden graag een gezin willen maken in het huisje? Omdat wij de beroerdste niet zijn, ons vogelhuis afgestaan aan Ko en To de Mees. Ko en To vlogen af en aan en tot onze grote blijdschap was er op een dag babymeesgeluid te horen vanuit het vogelhuisje. En ja, het zijn soms de kleine dingen die blijdschap kunnen geven in een huis en wij hebben echt genoten van het volgen van de familie Mees. Een paar keer was daar een buurtkat in de tuin en hoe lief ik katten ook vind, de familie Mees had een huisje geboekt bij ons en de katten niet. Het was een prachtig gezicht hoe de ouders af en aan vlogen met rupsen en ander voer en wij bleven op gepaste afstand, alhoewel zij snel aan ons gewend waren in de tuin. Het is net als in de mensenwereld, jonge ouders laat je toch even met rust de eerste tijd? Het getjilp was steeds te horen en werd luider als ze weer eten kregen in het huisje. De familie wilde ons niet vertellen hoeveel kinderen het waren en ja dan is het gewoon afwachten, spannend! En ja hoor, op een mooie dag vlogen er twee spruiten uit het hokje en later zaten er drie in de tuin. Mijn vader zei tegen mij, wat zijn mensen dan eigenlijk dom, vogels kunnen gelijk al vliegen en wij doen er een tijd over om te kunnen lopen en zindelijk te worden enzovoorts. Hij had wel een punt. Nou vogels en zindelijk worden is aan mijn auto niet te zien en pret. Het was enig om te zien hoe de kleintjes al snel goed konden vliegen en vanuit het huisje bleef er geluid komen. Oké, drie kleintjes en eentje met een handicap waarschijnlijk nog in het huisje? En ja hoor, de vierde kwam er twee dagen later ook uit en was klein maar kon wel vliegen, het gaat spannend worden of deze vogel het gaat redden in de harde boze buitenwereld. In de avond kwamen ze allemaal weer terug op het nest, erg leuk. En opeens was het stil en mijn vader deed het deurtje open en daar lagen twee dode vogeltjes. Er waren dus zes kleintjes. Het schijnt dat de kleintjes dan het jaar erop terug komen om te kijken of het vogelhuisje nog vrij is om weer een nieuwe familie te maken. Ik mag het hopen want er staat nog een rekening open voor de familie wegens uitvaartkosten voor twee vogels.

Ko de Mees op foto…

Ding Dong…hier is een nieuwe song…

Ding dong, voor het eerst in mijn leven bewust meegemaakt dat Nederland gisteren het Eurovisie Songfestival won met Duncan. Het zegt wel iets over hoelang geleden het dan was dat Nederland het Songfestival won en pret. Ik liep gisteren met mensen op straat om 1 uur in de nacht na een ouderwets gezellig feest in Nieuwveen en opeens juichende mensen in een huis. Wij gingen voor de ramen kijken en ja hoor, we waren nummer een geworden zeiden de meisjes aan de andere kant van het glas tegen ons, hilarisch weer. Ik analyseer normaal voor de pret het Songfestival maar dit jaar geen tijd gehad om er goed voor te gaan zitten en ik had in de gauwigheid Zweden als nummer een en ik zat er dus ietsje naast. De onderlinge voorpret was wel leuk de heule week, mocht Nederland gaan winnen dan mag Assen het organiseren als troostprijs voor het missen van de Formule 1. Afijn, de stad met het meeste budget zal het wel weer gaan worden. De evenementenkalender is voor mij ook een van de economische graadmeters van ons land en het gaat echt fantastisch met de evenementen in Nederland, het kan echt niet op. Nou verder mag er toch nog een borreltje gedronken worden op de boten in Amsterdam en alle oudere mensen met hun jaarlijkse boottocht ook weer blij… De dierenactivisten werden de afgelopen week harder met hun acties. En de boeren willen niet dat zij zelf en de boerderijen de dupe worden van acties. Ik vind persoonlijk dat je van andermans eigendommen en spullen afblijft. De tijd dat er op inhoud nog dingen gedaan worden lijkt wel bijna voorbij, zucht. Naar elkaar luisteren, met elkaar praten, ik kom vast uit een andere tijd… En om het allemaal nog gekker te maken, er is zowaar komende week een soort van bokswedstrijd tussen twee leiders van twee politieke partijen in Nederland. De een heeft de ander uitgedaagd, voor het vermaak wel weer prachtig… Er zijn de komende week verkiezingen en ik mag van mijzelf niet stemmen en pret. Ik zei namelijk een tijdje geleden dat als Engeland nog mee zou doen aan de Europese Parlementsverkiezingen ik niet zou gaan stemmen vanwege totaal ongeloofwaardig en zie… Een ander eet zijn schoen op en ja, ik zei nog zo…niet stemmen… Ik hoop dat ik bij de volgende verkiezingen gewoon weer van de partij ben. Ik wilde het vandaag eigenlijk over andere dingen hebben maar Eurovisie Songfestival winnen is best bijzonder en dus van harte gefeliciteerd Duncan. 

Het was geen grap…

Ik vind het nog steeds belachelijk dat na een overlijden in een verzorgingshuis de kamer binnen een week leeg moet. Er zijn verzorgingshuizen waar de boel even in een ruimte mag worden opgeslagen, is wel aardig. De een zijn dood is de ander zijn kamer. Over de overtreffende verzorgingstrap gesproken, een vriendin was kleding aan het uitzoeken voor haar moeder voor in de kist. En dan zegt iemand tegen haar in deze tijd, op zo’n emotioneel moment, dat panty kousen niet afbreekbaar zijn in de grond en dus ongeschikt zijn voor een begrafenis. Ik dacht zelf ook eerst aan een grap, maar nee, het was geen grap. Nou over een tijdje kunnen deze opmerkingen in de kousenlade blijven want er wordt volop gewerkt aan afbreekbare panty kousen. De plastic panty heeft zijn langste tijd gehad, bewust van. En ik ga nog even door over de zorg want ik verloor de afgelopen week mijn geduld met iets, ja is menselijk en pret. Ik vernam hetzelfde verhaal van iemand anders en dan is het toch wel iets om even neer te tikken op het blog. In het geval van mijn moeder is er bij haar ziekenhuisopname een tweede telefoonnummer genoteerd in het bestand dat was ikke. Ik ga er dan vanuit dat mijn nummer alleen gebruikt wordt in noodsituaties. Mijn vader is getrouwd met mijn moeder en dus na haar thuiskomst is er geen nood meer en bel je gewoon de echtgenoot, dus mijn vader. Nee, dan gaat op mijn werk mijn mobiel en ik hoor het ding toevallig en zonder te vragen of het gelegen komt spreekt er iemand van het ziekenhuis aan de andere kant. Ik dacht, o jee zal er iets met mijn moeder zijn? Er was dus laatst iemand anders die op vakantie werd gebeld en zich de tandjes schrok van een telefoontje van het ziekenhuis over ouders. De eerste gedachte is dan vaak toch gewoon, o zal er iets met mijn ouders zijn? In mijn geval was de vraag, hoe gaat het met uw moeder? En mijn antwoord was dan ook, bel even lekker naar mijn vader om dat te vragen want u stoort mij op mijn werk. Ik had al eerder iemand aan de lijn van hetzelfde ziekenhuis in de avond zowaar. Blijkbaar is een tweede telefoonnummer niet voor noodgevallen maar gewoon voor als de eerste niet opneemt dan bellen we de tweede. Ik hoorde later thuis dat mijn ouders net aan de koffie zaten en daarom de telefoon even lekker lieten gaan en heel veel pret. Ik vertelde over mijn gesprek en ja dan is het toch wel weer lachen. Ik kan mij voorstellen dat als er nog een ouder in leven is dat het dan wel logisch is om dan te bellen met een zoon of dochter? Ik zou mijn vader kunnen laten vragen om mij te laten verwijderen uit het dossier tot de volgende noodsituatie en dan is het weer opgelost, tja dan hebben we geen pret meer…